การพัฒนารูปแบบการบริหารเพื่อบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนในกระบวนการยุติธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัยมีสองประการ คือ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบของประสิทธิผลในการบริหารงานของศาลเยาวชนและครอบครัวในส่วนของศูนย์ให้คำปรึกษาและฟื้นฟูเด็กและเยาวชน 2) เพื่อศึกษาสภาพปัญหา อุปสรรคและแนวทางการพัฒนากระบวนการบริหารงาน ในส่วนของศูนย์ให้คำปรึกษาและฟื้นฟูเด็กและเยาวชนที่มีประสิทธิผลการวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณคุณภาพ (qualitative research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือผู้ปฏิบัติงานในศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดสังกัดสำนักงานอธิบดีผู้พิพากษาใน 9 ภาค ได้แก่ หัวหน้าศูนย์ให้คำปรึกษาฯ นักจิตวิทยาประจำศูนย์ให้คำปรึกษาฯ กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 18 คน ประกอบด้วยหัวหน้าศูนย์ให้คำปรึกษาฯ และนักจิตวิทยา ผลการศึกษาพบว่า สภาพปัญหา อุปสรรคและแนวทางการพัฒนากระบวนการบริหารงาน พบปัญหาในเรื่องการขาดการประสานงาน โดยเฉพาะองค์กรในภาครัฐนั้นยังขาดการทำความร่วมมือ ความเข้าใจกัน ขาดการแลกเปลี่ยนข้อมูล และขาดการวางแผนงานร่วมกัน นอกจากนี้ ประเด็นเรื่องการใช้อำนาจที่ขัดแย้งกัน หรือทับซ้อนกันในบางเรื่อง ก็สามารถนำไปสู่ความขัดแย้งในการดำเนินการได้ในบางครั้งบางคราว ทำให้การพัฒนาที่เป็นเอกภาพเกิดขึ้นได้ยาก สำหรับองค์กรภาคเอกชน ยังขาดการสนับสนุนที่จะให้สามารถพัฒนาศักยภาพให้มีบทบาทเพิ่มมากขึ้นในการปฏิบัติต่อเด็กและเยาวชนในกระบวนการยุติธรรมโดย ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะในการพัฒนาระบบการทำงานร่วมกันระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ ในกระบวนการยุติธรรมของเด็กและเยาวชน อาทิ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรมีโครงสร้างการบริหารที่เอื้อต่อการประสานงานระหว่างหน่วยงาน ควรมีนโยบายการบริหารที่เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ควรมีการบูรณาการแผนการดำเนินงานร่วมกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงยุติธรรม. (2560). กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
กิตติพงษ์ กิตติยารักษ์ และคณะ. (2565). กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์: ทางเลือกใหม่สำหรับกระบวนการยุติธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เดือนตุลา.
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์ และคณะ. (2559). สิทธิมนุษยชนและกระบวนการยุติธรรมทางอาญาในประเทศไทย ชุดศึกษาวิจัยพัฒนาการสิทธิมนุษยชนในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: เจริญวิทย์การพิมพ์.
จิตฤดี วีระเวสส์. (2559). ความยุติธรรมเชิงสมานฉันท์ในศาลยุติธรรมไทย: การศึกษาตัวแบบที่เหมาะสมเกี่ยวกับความรุนแรงในครอบครัว. ใน ดุษฎีนิพนธ์นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จิรนิติ หะวานนท์. (2566). ศาลเยาวชนและครอบครัวคือ Problem Solving Court. ดุล พาห, 60(1), 90-96.
นิศรา รัตนเกียรติกานต์. (2558). มาตรการพิเศษแทนการดำเนินคดีอาญา: ศึกษาการมีส่วนร่วมของผู้แทนชุมชนในการจัดทำแผนแก้ไขฟื้นฟูในชั้นก่อนฟ้อง. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
บัณฑิต โต้ทองดี. (2555). กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์: ศึกษาการเบี่ยงเบนคดีความรุนแรงในครอบครัว. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ประกายรัตน์ ต้นธีระวงศ์. (2559). การใช้กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์ในการจัดการความขัดแย้งทางอาญาในศาลเยาวชนและครอบครัว. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการความขัดแย้งแบบบูรณาการ. มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมถ์.
พิชญา เหลืองรัตนเจริญ. (2548). กระบวนการยุติธรรมสำหรับเด็กและเยาวชนที่ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิด. ใน ดุษฎีนิพนธ์นิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วิจิตร์ ชาติกิจเจริญ. (2564). การพัฒนาประสิทธิภาพกระบวนการยุติธรรมทางเลือกสำหรับเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดในคดีอาญา. วารสารวิชาการ บัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 7(1), 55-65.
วิชัย ช้างหัวหน้า และคณะ. (2563). รายงานฉบับสมบูรณ์ (Final Report) เรื่อง การนำหลักความยุติธรรมเชิงสมานฉันท์ไปใช้ในการประนอมข้อพิพาทในคดีอาญา: ศึกษากรณีของศาลอาญาสนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนการวิจัย (สกว.). เรียกใช้เมื่อ 26 พฤษภาคม 2563 จาก http://www.djop.go.th