การสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมในการใช้เศรษฐกิจหมุนเวียน เพื่อจัดการขยะทะเลตำบลเกาะลิบง จังหวัดตรัง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมในการใช้เศรษฐกิจหมุนเวียนเพื่อจัดการขยะทะเล ตำบลเกาะลิบง จังหวัดตรัง เกี่ยวกับ 1) บริบทการสื่อสาร 2) การจัดการการสื่อสาร 3) กลยุทธ์การสื่อสาร และ 4) แนวทางการพัฒนาการสื่อสาร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 21 คน เครื่องมือที่ใช้วิจัย เป็นแบบสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการวิจัย พบว่า 1) บริบทการสื่อสาร มีปัญหาขยะทะเลจำนวนมากในช่วงฤดูมรสุม ประชาชนมีความตื่นตัวและเข้าใจปัญหาร่วมกันแต่ขาดแผนและแนวทางปฏิบัติการสื่อสารเพื่อให้ความรู้ ปรับทัศนคติ และพฤติกรรม 2) การจัดการการสื่อสาร ต้องวางแผนกลยุทธ์การสื่อสารและจัดประเด็นสารให้สอดคล้องกับสภาพปัญหา ความต้องการ และวิถีชีวิตของชุมชน มุ่งใช้สื่อที่มีอยู่แล้วและง่ายต่อการเข้าถึง ดำเนินงานการสื่อสารโดยใช้สื่อบุคคลเป็นหลัก ติดตามผลการสื่อสารอย่างต่อเนื่องเพื่อนำผลมากำหนดกลยุทธ์และวิธีการสื่อสาร 3) กลยุทธ์การสื่อสาร มุ่งใช้กลยุทธ์การให้ความรู้เพื่อให้เกิดความตระหนักในการจัดการขยะอย่างถูกวิธี ใช้กลยุทธ์โน้มน้าวใจเพื่อให้คล้อยตามและปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ใช้กลยุทธ์การใช้สื่อบุคคล เสียงตามสาย ป้ายประกาศ เว็บไซต์ สื่อสังคมออนไลน์เพื่อสร้างการรับรู้และปรับเปลี่ยนพฤติกรรม และใช้กลยุทธ์การสร้างภาคีเครือข่ายทุกภาคส่วนเพื่อร่วมวางแผน ร่วมดำเนินการ และร่วมประเมินผล 4) แนวทางการพัฒนาการสื่อสาร ด้วยการจัดตั้งคณะทำงานเป็นการเฉพาะ มีการกำหนดพันธกิจและเป้าหมายที่ชัดเจน นำบุคคลและกลุ่มบุคคลต้นแบบมาเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร นำหลักการสื่อสารการตลาดมาใช้ และสร้างระบบประเมินผลความสำเร็จของการสื่อสารทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2564). หน่วยที่ 3 ยุทธวิธีการสื่อสารเพื่อการพัฒนา ในเอกสารการสอนชุดวิชาการสื่อสารเพื่อการพัฒนา หน่วยที่ 1-7. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
กรมควบคุมมลพิษ. (2566). แผนปฏิบัติการด้านการจัดการขยะพลาสติกระยะที่ 2 (พ.ศ. 2566 - 2570). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง. (2563). แผนอนุรักษ์พะยูนแห่งชาติ ระยะที่ 1 (พ.ศ. 2563 - 2565). เรียกใช้เมื่อ 17 มีนาคม 2567 จาก https://www.dmcr.go.th/detailLib/4931
กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่. (2564). คู่มือการประเมินประสิทธิภาพการประยุกต์ใช้หลักการเศรษฐกิจหมุนเวียนในองค์กร. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2565 จาก http://cepas.dpim.go.th
เจริญเนตร แสงดวงแข. (2558). การสื่อสารคุณค่าของงานความรู้เพื่อการพัฒนาพื้นที่: การใช้สื่อเพื่อการพัฒนาชุมชนตำบลเกาะสาหร่าย จังหวัดสตูล. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ชไมกานต์ ดวงแก้ว และอุ่นเรือน เล็กน้อย. (2564). การรับรู้และแนวทางการขับเคลื่อนแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน เพื่อการจัดการขยะพลาสติกภายใต้หลัก 3Rs ของเทศบาลนครนนทบุรี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(9), 252-265.
ฐิติชญาน์ บุญโสม และคณะ. (2565). การศึกษาแนวทางการจัดการวัสดุรีไซเคิลตามแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนในพื้นที่ตำบลเกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง. กรุงเทพมหานคร: องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN).
ประชาชาติธุรกิจ. (2562). ไทยชู BCG โมเดล กระตุ้นรัฐ-เอกชนขับเคลื่อนเศรษฐกิจยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2565 จาก https://www.prachachat.net/csr-hr/news-315858
เพชร มโนปวิตร. (2562). ความตายของพะยูน…บอกอะไรกับเรา. เรียกใช้เมื่อ 2 ตุลาคม 2565 จาก https://www.greenpeace.org/thailand/story/8061/marium-the-famous-dugong/.
สรชัด สุจิตต์. (2565). การสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมในการจัดการขยะของชุมชนต้นแบบ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานวัตกรรมการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สายสนิท พงศ์สุวรรณ. (2564). โครงการศึกษาการจัดการขยะมูลฝอยในเกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง. ภูเก็ต: คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2547). ความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ชุ่มน้ำอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม - เขตห้ามล่าสัตว์ป่าหมู่เกาะลิบง - ปากน้ำตรัง จังหวัดตรัง. กรุงเทพมหานคร: เอ็นไวร์ คอนเซ็ป.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561- 2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2550). การจัดการทางการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2564). นวัตกรรมการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์ และภาณุฤทธิ์ สารสมบัติ. (2563). การพัฒนานวัตกรรมการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของนักเรียน 30 โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดสมุทรปราการในการจัดกิจกรรมในสถานศึกษา. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 13(2), 1-22.
André, P. B. et al. (2006). Public Participation International Best Practice Principles. from International Association for Impact Assessment. Retrieved July 27, 2021, from https:// www.iaia.org/uploads/pdf/SP4.pdf
ASEAN Secretariat. (2021). Regional Action Plan for Combating Marine Debris in the ASEAN Member. States Jakarta: ASEAN Secretariat.
Kaveri, K. et al. (2020). Waste management communication policy for effective citizen awareness. Journal of Policy Modeling, 42(3), 661-678.
Kollmuss, A. & Agyeman, J. (2002). Mind the Gap: Why Do People Act Environmentally and What Are the Barriers to Pro-Environmental Behavior? Environmental Education Research, 8(1), 239-260.
Lin, X. et al. (2021). Influence of role models on public participation in household waste separation: An examination of local contextualmoderators. Sustainable Production and Consumption, Volume, 27(2021), 1934-1943 .
Mercado, M. (1999). Development Communication Management. The Journal of Development Communication, 12(2), 13-25.
Monika, S. (2015). IT systems supporting waste management in communities - an overview of innovative functions. Management Systems in Production Engineering, 4(20), 210-212.
Prabawati, A. et al. (2023). Strengthening Stakeholder Partnership in Plastics Waste Management Based on Circular Economy Paradigm. Sustainability, 15(5), 1-14.
Tufte, T. & Mefaloputlos, P. (2009). Participatory communication: A practical guide. Washington D.C.: The World Bank.
World Economic Forum. (2016). The New Plastics Economy Rethinking the future of plastics. Retrieved July 2021, 27, from https://www.weforum.org/press/2016/01/more-plastic-than-fish-in-the-ocean-by-2050-report-offers-blueprint-for-change/
