กลวิธีการนำเสนอแนวคิดนิเวศสำนึกในวรรณกรรมเยาวชน เรื่อง หมอยาน้อย ของ กิติศักดิ์ ศรีแก้วบวร

Main Article Content

วัลภา ธารเวท
มารศรี สอทิพย์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ วิเคราะห์กลวิธีการนำเสนอแนวคิดนิเวศสำนึกในวรรณกรรมเยาวชน เรื่องหมอยาน้อย ของ กิติศักดิ์ ศรีแก้วบวร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้กรอบแนวคิดกลวิธีการนำเสนอและแนวคิด
การวิจารณ์เชิงนิเวศ ผลการวิจัยพบว่า กลวิธีการนำเสนอแนวคิดนิเวศสำนึก มี 5 กลวิธี ได้แก่ 1) กลวิธีการนำเสนอผ่านโครงเรื่อง ผู้เขียนสร้างโครงเรื่องให้ตัวละครมีความเชื่อมโยงกับธรรมชาติตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง
2) กลวิธีการนำเสนอผ่านตัวละคร มีการตั้งชื่อตัวละครหลักเพื่อสื่อนัยเชิงนิเวศ และการสร้างตัวละครที่เป็นมิตร
กับธรรมชาติหรือมีจิตสำนึกเชิงนิเวศ 3) กลวิธีการนำเสนอผ่านบทสนทนา มีการใช้บทสนทนานำเสนอบุคลิก
ลักษณะนิสัย และทรรศนะของตัวละครที่มีต่อธรรมชาติที่แฝงไปด้วยแนวคิดนิเวศสำนึก 4) กลวิธีการนำเสนอผ่านฉากพบทั้งหมด 5 ประเภท ได้แก่ ฉากที่เป็นธรรมชาติ ฉากที่เป็นสิ่งประดิษฐ์ ฉากที่เป็นช่วงเวลาหรือยุคสมัย
ฉากที่เป็นสภาพการดำเนินชีวิตของตัวละคร และฉากที่เป็นสภาพแวดล้อมเชิงนามธรรม และ 5) กลวิธีการนำเสนอผ่านน้ำเสียงของผู้แต่ง ได้แก่ น้ำเสียงชื่นชมเชิดชูธรรมชาติ น้ำเสียงโน้มน้าวให้อนุรักษ์ธรรมชาติ น้ำเสียงจริงจัง
สื่อความให้คิด และน้ำเสียงโศกเศร้า ซึ่งวรรณกรรมเยาวชน เรื่อง หมอยาน้อย เป็นวรรณกรรมสีเขียวที่มีลักษณะเด่นในการนำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะการสอดแทรกคุณประโยชน์ของพืชสมุนไพรหลากหลายชนิดที่สามารถนำมารักษาโรคต่าง ๆ ได้ด้วยภูมิปัญญาการแพทย์พื้นบ้าน อันแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติที่มีความเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง วรรณกรรมเรื่องนี้มีบทบาทสำคัญในการปลูกฝังจิตสำนึกในการอนุรักษ์ธรรมชาติให้กับผู้อ่าน โดยเฉพาะเด็กและเยาวชน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธารเวท ว., & สอทิพย์ ม. (2024). กลวิธีการนำเสนอแนวคิดนิเวศสำนึกในวรรณกรรมเยาวชน เรื่อง หมอยาน้อย ของ กิติศักดิ์ ศรีแก้วบวร. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(10), 124–136. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/277234
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กิติศักดิ์ ศรีแก้วบวร. (2561). หมอยาน้อย. กรุงเทพมหานคร: ออฟเซต เพลส.

จื้อหลาน สวี และพัชรินทร์ บูรณะกร. (2566). กลวิธีการนำเสนอภาพแทนธรรมชาติในนวนิยายเรื่อง หมู่บ้านอาบจันทร์ ของมาลา คำจันทร์. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 14. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

ตรีศิลป์ บุญขจร. (2566). เอกสารประกอบการอบรม “เขียนโลกด้วยมือเรา แนวทางสร้างสรรค์เรื่องสั้นนิเวศสำนึก”. กรุงเทพมหานคร: สถาบันลูกโลกสีเขียว.

ทวีศักดิ์ ญาณประทีป. (2545). การเขียนวรรณกรรมสำหรับเด็ก. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ธนวรรธ ชายกุล. (2564). สำนึกเชิงนิเวศในวรรณกรรมของ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ธัญญา สังขพันธานนท์. (2539). วรรณกรรมวิจารณ์. ปทุมธานี: สำนักพิมพ์นาคร.

ธัญญา สังขพันธานนท์. (2556). วรรณคดีสีเขียว: วาทกรรมธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นาคร.

เนื่องน้อย บุญเนตร. (2537). จริยศาสตร์สภาวะแวดล้อม: โลกทัศน์ในพุทธปรัชญาและปรัชญาตะวันตก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มิ่งมนัสชน จังหาร และปรัชญ์ วีสเพ็ญ. (2564). นิเวศสำนึกในวรรณกรรมเยาวชนเรื่องลูกยางกลางห้วย ของคามิน คมนีย์. วิวิธวรรณสาร, 5(3), 153-170.

วิภา กงกะนันทน์. (2533). วรรณคดีศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.