การจัดการความเสี่ยง ความสามารถการพลิกฟื้นกิจการ และความสามารถด้านความยั่งยืนสู่ความต่อเนื่องทางธุรกิจของท่าอากาศยาน ในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการณ์การจัดการความเสี่ยง ความสามารถการพลิกฟื้นกิจการและความสามารถด้านความยั่งยืนสู่ความต่อเนื่องทางธุรกิจของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ เป็นวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีวิทยาแบบปรากฏการณ์วิทยา ซึ่งมีหลักการเพื่อมุ่งเน้นการเข้าใจประสบการณ์ส่วนบุคคลจากมุมมองของผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คัดเลือกแบบเจาะจง จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับฝ่ายพัฒนาแผนและกลยุทธ์ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ 7 แห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานดอนเมือง ท่าอากาศยานเชียงใหม่ ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย ท่าอากาศยานภูเก็ต ท่าอากาศยานหาดใหญ่ และ สำนักงานใหญ่ จำนวน 10 คน จนได้ข้อมูลที่อิ่มตัว เป็นระดับผู้บริหารระดับสูง จำนวน 3 คน ระดับผู้บริหารระดับกลาง จำนวน 3 คน และระดับปฏิบัติการ จำนวน 4 คน เก็บข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกร่วมกับการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และใช้แนวคำถามแบบกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์แก่นสาระ ผลการวิเคราะห์พบว่า 1) การจัดการความเสี่ยง ประกอบด้วย การกำกับดูแลและวัฒนธรรม กลยุทธ์และการกำหนดวัตถุประสงค์ กระบวนการจัดการความเสี่ยง การทบทวนและการแก้ไขปรับปรุง และ การสื่อสารความเสี่ยง 2) ความสามารถการพลิกฟื้นกิจการ ประกอบด้วย ความทนทานต่อเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ความพร้อม ความสามารถในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลง การใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ การฟื้นฟูหลังวิกฤต และความสามารถตอบสนองต่อเหตุการณ์วิกฤต และ 3) ความสามารถด้านความยั่งยืนทางธุรกิจ ประกอบด้วย หลักธรรมาภิบาล สังคม สิ่งแวดล้อม และเศรษฐกิจที่นำไปสู่ความต่อเนื่องทางธุรกิจของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ ให้ดำเนินการได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดชะงัก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมประชาสัมพันธ์. (2567). นายกฯ แถลงแผนพัฒนาไทยเป็นศูนย์กลางการบินของภูมิภาค (Aviation Hub) 1 มีนาคม 67. เรียกใช้เมื่อ 6 กันยายน 2567 จาก https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/9/iid/265125
ทักษิณา แสนเย็น และคณะ. (2563). บทวิเคราะห์การรับมือโรคโควิด-19: ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมการบิน. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 209-220.
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 1. (29 พ.ค. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ
สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 2. (31 พ.ค. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 3. (14 มิ.ย. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 4. (15 มิ.ย. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 5. (25 มิ.ย. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 6. (27 มิ.ย. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 7. (27 มิ.ย. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 8. (27 มิ.ย. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 9. (18 ก.ค. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 10. (18 ก.ค. 2567). แนวทางการจัดการกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงและการพลิกฟื้นกิจการ สู่ความต่อเนื่องและความยั่งยืนทางธุรกิจ ของท่าอากาศยานในประเทศไทย สังกัดรัฐวิสาหกิจ. (จรียากรณ์ หวังศุภกิจโกศล, ผู้สัมภาษณ์)
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร. (2561). รายงานแผนพัฒนาการขนส่งทางอากาศของประเทศไทย ระยะ 15 ปึ (พ.ศ. 2562-2576). กระทรวงคมนาคม. เรียกใช้เมื่อ 7 กันยายน 2567 จาก https://www.otp.go.th/uploads/tiny_uploads/PolicyPlan/1-PolicyPlan/25640722-PlanAir15y.pdf
Abdeen, F. N. et al. (2021). Challenges in multi-agency collaboration in disaster management: A Sri Lankan perspective. International Journal of Disaster Risk Reduction, 62(2021), 1-12.
Ali, Q. S. A. et al. (2023). Systematic literature review of Business Continuity Management (BCM) practices: Integrating organisational resilience and performance in Small and medium enterprises (SMEs) BCM framework. International Journal of Disaster Risk Reduction, 99(2023), 1-18.
Ameri, M. A. S. S. & Musa, H. (2021). The impact of business continuity management on the performance of public organizations in UAE. Pt. Journal of Legal, Ethical & Regulatory Isuues, 24(6S), 1-13.
Braun, V. & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101.
Burbidge, R. (2018). Adapting aviation to a changing climate: Key priorities for action. Journal of Air Transport Management, 71(2018), 167-174.
Corrales-Estrada, A. M. et al. (2021). Sustainability and Resilience Organizational Capabilities to Enhance Business Continuity Management: A Literature Review. Sustainability, 13(15), 1-25.
Crask, J. (2024). Business Continuity Management: A Practical Guide to Organization Resilience and ISO 22301. London: Kogan Page Publishers.
Denzin, N. K., & Lincoln, Y. S. (2011). The Sage handbook of qualitative research. London: SAGE Publications Ltd.
Galaitsi, S. E. et al. (2023). Business continuity management, operational resilience, and organizational resilience: Commonalities, distinctions, and synthesis. International Journal of Disaster Risk Science, 14(5), 713-721.
Giorgi, A. (2009). The descriptive phenomenological method in psychology: A modified Husserlian approach. Pittsburgh: Duquesne university press.
International Aviation Transport Association. (2023). The Importance of Air Transport to Thailand (IATA Economics). Retrieved September 7, 2024, from https://www.iata.org/en/iatarepository/publications/economic-reports/thailand--value-of-aviation/
International Civil Aviation Organization. (2023). Environmental Trends in Aviation to 2050. Retrieved September 1, 2024, from https://www.icao.int/environmental-protection/Documents/EnvironmentalReports/2022/ENVReport2022_Art7.pdf
Romig, T. (2021). A collaborative approach to business continuity and organisational resilience when dealing with a major crisis, such as COVID-19. Journal of Airport Management, 15(3), 226-234.
Torabi, S. A. et al. (2016). An enhanced risk assessment framework for business continuity management systems. Safety science, 89(2016), 201-218.
United Nations. (2023). The Sustainable Development Goals Report Special edition. Retrieved August 25, 2024, from https://unstats.un.org/sdgs/report/2023/The-Sustainable-Development-Goals-Report-2023.pdf
