การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาสังคมศึกษาและพฤติกรรม การบริโภคแบบพอเพียง ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการและผสมผสาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 รายวิชาสังคมศึกษา สาระเศรษฐศาสตร์ ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการและผสมผสาน ระหว่างก่อนเรียน และหลังเรียน และ 2) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการบริโภคแบบพอเพียงของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการและผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิต มหาวิทยาศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) ที่เรียนวิชาสังคมศึกษา (ส 21102) ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวนนักเรียน 35 คน โดยใช้วิธีการคัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive Selection) เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการและผสมผสาน วิชาสังคมศึกษา สาระเศรษฐศาสตร์ จำนวน 2 หน่วยการเรียนรู้ ประกอบไปด้วยหน่วยการเรียนรู้ที่ 1 เรื่องการบริโภค และหน่วยการเรียนรู้ที่ 2 เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาสังคมศึกษา สาระเศรษฐศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และ 3) แบบวัดพฤติกรรมการบริโภคแบบพอเพียง ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ผลการวิจัยในครั้งนี้ พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนวิชาสังคมศึกษา สาระเศรษฐศาสตร์ ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการและผสมผสาน มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และพฤติกรรมการบริโภคแบบพอเพียงของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการและผสมผสาน พบว่า นักเรียนมีพฤติกรรมการบริโภคแบบพอเพียงอย่างเหมาะสม สามารถใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าลดการใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นลง มีความพอประมาณ มีเหตุผล มีภูมิคุ้มกันในตัวที่ดี มีความรอบรู้ และมีคุณธรรม อยู่ในระดับมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุงพุทธศักราช 2560). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กองวิจัยทางการศึกษา กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2543). การจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2565). พฤติกรรมการดำเนินชีวิตตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของนักศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ดาหรา เห่งพุ่ม. (2553). รูปแบบการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤมล ธรรมชาติ. (2559). รูปแบบการเรียนรู้แบบบูรณาการเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ของนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิภาภรณ์ ทองทิพย์. (2563). การพัฒนาสื่อการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมพฤติกรรมการบริโภคแบบพอเพียงของนักเรียน. วารสารการพัฒนาการศึกษา, 12(1), 55-65.
บูรชัย ศิริมหาสาคร. (2454). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิมล วงศ์วิบูลย์. (2559). ผลของการจัดการเรียนรู้เชิงบูรณาการต่อพฤติกรรมการบริโภคแบบพอเพียงของนักเรียน. วารสารวิจัยการศึกษา, 8(1), 89-102.
สุพรรณี แสงชาติ. (2552). บทบาทของผู้เรียนและผู้สอนในการเรียนแบบผสมผสาน. วารสารการศึกษาปริทัศน์, 10(2), 15-30.
Banyen, P. et al. (2016). The blended learning model for enhancing students' critical thinking skills and learning achievement. International Journal of Instruction, 9(2), 229-242.
Best, J. W. (1981). Research in education. (4th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. New York: Longman.
Garrison, D. R. & Kanuka, H. (2004). Blended learning: Uncovering its transformative potential in higher education. The Internet and Higher Education, 7(2), 95-10.
