การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics เพื่อส่งเสริมทักษะการพูด สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยหาดใหญ่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics ในรายวิชาภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันสำหรับครูประถมศึกษา 2) เปรียบเทียบทักษะการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จากการใช้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนจากการใช้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics การศึกษาวิจัยในครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบเชิงปริมาณ (Quantitative Research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาการประถมศึกษา ที่ลงทะเบียนในรายวิชาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษสำหรับครูประถมศึกษา ภาคการศึกษาที่ 2 ปีการศึกษา 2567 กลุ่มเรียนที่ 1 จำนวน 22 คน โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยหน่วยการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน แบบประเมินทักษะการพูด แบบทดสอบ และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที (T-Test) ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics ในรายวิชาภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันสำหรับครูประถมศึกษา ค่าประสิทธิภาพ E1/E2 เท่ากับ 80.05/80.17 2) การพัฒนาผลทักษะการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน จากการใช้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method) ร่วมกับ Phonics ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 4.62 ( = 4.62, S.D. = 0.69)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2564). การศึกษาเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภาลาดพร้าว.
กุศยา แสงเดช. (2555). แบบฝึกคู่มือพัฒนาสื่อการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: บริษัทสำนักพิมพ์แม็ค จำกัด.
ประสิทธิ์ กัลปพฤกษ์. (2542). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนโดยการใช้กิจกรรมคู่. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ปวีณัย บุญปก. (2554). วิธีการสอนต่างประเทศแบบ ALM: งานวิจัยจากอดีตสู่ปัจจุบัน. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 29(2), 61-80.
มาตา วงค์ชารี และคณะ. (2566). การพัฒนาทักษะด้านการฟังและการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ด้วยวิธีการสอนแบบฟัง - พูด (Audio-Lingual Method). ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิจัยและประเมินผลการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
รัชนีกร สุทธจิตต์. (2542). ความสัมพันธ์ระหว่างคะแนนที่ได้จากแบบทดสอบโคลซ และแบบทดสอบเลือกตอบเพื่อวัดสมรรถภาพในการใช้ภาษาอังกฤษ ของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา ชั้นสูง. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วาสนา โกวิทยา. (2565). การประเมินผลการเรียนการสอนภาษาอังกฤษกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต ภาควิชาสารัตถศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมิตรา อังวัฒนกุล. (2560). วิธีการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุไร พงษ์ทองเจริญ. (2548). Oxford word power dictionary for Thai learners ฉบับอังกฤษ - ไทย. กรุงเทพมหานคร: หน้าต่างสู่โลกกว้าง.
Cronbach, L. J. (1949). Essentials of psychological testing. (4th ed.). New York: Harper & Row.
