ปัจจัยที่ส่งผลต่อการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียน ในวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัญญาประดิษฐ์เข้ามามีบทบาทอย่างมากต่อการดำเนินชีวิตในทุกภาคส่วนไม่เว้นแม้ในโลกของการศึกษา ซึ่งตลอดมาการส่งเสริมการศึกษาเป็นหน้าที่เฉพาะของครู แต่การเติบโตอย่างก้าวกระโดดของปัญญาประดิษฐ์ทำให้อนาคตการจัดการเรียนรู้มีความจำเป็นต้องปรับตัว การวิจัยนี้ได้ตั้งวัตถุประสงค์ไว้เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ 2) เปรียบเทียบการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียนในวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน
เก็บรวบรวมข้อมูลจากนักเรียนนักศึกษา จำนวน 400 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุ ทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่โดยวิธี LSD ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาพการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการ
เรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยมีการใช้เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกทั่วไปมากที่สุด 2) การใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ แตกต่างกันตามระดับชั้นปีที่ศึกษา ประเภทวิชา และภูมิภาคของสถานศึกษา และ 3) ปัจจัยด้านความเข้ากันได้ของเทคโนโลยี ปัจจัยด้านความเป็นส่วนตัวของข้อมูล และปัจจัยด้านอิทธิพลทางสังคมส่งผลต่อการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียนในวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน ในทิศทางเดียวกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยทุกปัจจัยสามารถร่วมกันอธิบายการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียน ได้ร้อยละ 22.70 เรียงตามอิทธิพลได้ คือ ปัจจัยด้านความเป็นส่วนตัวของข้อมูล (Beta = .300) ปัจจัยด้านอิทธิพลทางสังคม (Beta = .156) และปัจจัยด้านความเข้ากันได้ของเทคโนโลยี (Beta = 0.141)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมาธิการการศึกษาวุฒิสภา. (2564). รายงานการพิจารณาศึกษา เรื่อง แนวทางการส่งเสริม สนับสนุนและยกระดับคุณภาพมาตรฐานการจัดการศึกษาอาชีวศึกษาเอกชน ของคณะกรรมาธิการการศึกษา วุฒิสภา. กรุงเทพมหานคร: สำนักกรรมาธิการ 3 สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
นิรุตต์ บุตรแสนลี. (2565). การเปลี่ยนผ่านสู่ความเป็นดิจิทัลของสำานักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา: การผลิตกำลังคนสมรรถนะสูงแหงศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 5(1), B-L.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI). (2560). การปฏิรูปอาชีวศึกษาของประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 15 กันยายน 2567 จาก http://tdri.or.th/2016/08/vocational-education-reform
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2564). สอศ.รับลูก“ตรีนุช”ปรับหลักสูตรอาชีวะสู่มาตรฐานสากล. กรุงเทพมหานคร: สำนักอำนวยการ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2566). แผนติดตามการขับเคลื่อนการจัดการอาชีวศึกษา ปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มติดตามและรายงานผล สำนักติดตามและประเมินผลการอาชีวศึกษา.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2563). การคาดการณ์อนาคตเทคโนโลยีดิจิทัลประเทศไทย 2035. เรียกใช้เมื่อ 11 กันยายน 2567 จาก https://library.ipst.ac.th/wp-content/uploads/2024/10/การคาดการณ์ดิจิทัลเทคโนโลยีของไทย-ปี-2035_240927_.pdf
สุทธิวรรณ ตันติรจนาวงศ์. (2560). ทิศทางการจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 10(10), 121-133.
Davis, F. et al. (1989). User acceptance of computer technology: A comparison of two theoretical models. Management Science, 35(8), 982-1003.
Delone, W. H. & McLean, E. R. (2003). The DeLone and McLean model of information systems success: A ten-year update. Information System, 19(4), 9-30.
Jean-Baptiste B. (2020). Top 8 digital transformation trends in education. Retrieved August 2, 2024, from https://hospitalityinsights.ehl.edu/digital-transformation-trends
Liepz, T. et al. (2017). Initializing Customer-Orientated Digital Transformation in Enterprises. Procedia Manuf Journal, 8(2), 517-524.
Selamat, M. A. & Windasari, N. A. (2021). Integrating Customer and Business Owner Perspectives. Technology in Society, 66(1), 1-10.
Sheshadri, C. et al. (2021). Adoption of artificial intelligence-integrated CRM systems in agile organizations in India. Retrieved September 19, 2024, from https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0040162521002158
Yamane. T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper & Row.
