การจัดทำนโยบายและแผนการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดน่าน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพปัญหาและความต้องการการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนจังหวัดน่าน 2) การจัดทำนโยบายการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนจังหวัดน่าน และ 3) แนวทางการพัฒนาการจัดทำแผนการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนจังหวัดน่าน วิธีวิจัยแบบผสานวิธี แผนเรียงลำดับ เริ่มจากการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเลือกผู้ให้ข้อมูลหลักแบบเจาะจง และเทคนิคสโนว์บอล จำนวน 40 คน ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อสร้างข้อสรุป จากนั้นดำเนินการวิจัยเชิงปริมาณกับกลุ่มตัวอย่าง 400 คน
ตามตารางของยามาเน่ โดยใช้แบบสอบถามและสุ่มตัวอย่างแบบง่าย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ ผลการวิจัยพบว่า 1) ขาดเครือข่ายหลัก ข้อมูลล้าสมัย และช่องทางสื่อสารไม่ตอบโจทย์ ต้องการให้มีการสร้างเครือข่ายหลัก ทุกภาคส่วนมีส่วนร่วม และประเมินผลอย่างต่อเนื่อง ผลการวิจัยเชิงปริมาณยังยืนยันว่าการรับข่าวสารของนักท่องเที่ยวเป็นประเด็นที่ต้องได้รับการแก้ไขเร่งด่วน โดยมีค่าเฉลี่ยของปัญหา ( = 1.49) และความต้องการ (
= 2.46) สูงสุดที่สอดคล้องกัน 2) การจัดทำนโยบายการสื่อสารมุ่งเน้นการประสานงานที่ชัดเจนภายในเครือข่าย และพัฒนาเนื้อหาช่องทางสื่อสารที่ทันสมัยเพื่อตอบสนองนักท่องเที่ยว และ 3) แนวทางการพัฒนาการจัดทำแผนการสื่อสาร 7 ประการ ได้แก่ วิสัยทัศน์การสื่อสารมุ่งเน้นการท่องเที่ยวยั่งยืน พันธกิจมุ่งสร้างเครือข่ายความร่วมมือ เป้าประสงค์มุ่งส่งเสริมความรู้และเปลี่ยนทัศนคติ กลยุทธ์การมุ่งผลิตเนื้อหาคุณภาพและใช้สื่อหลากหลาย แผนงานมุ่งส่งเสริมความร่วมมือผ่านกิจกรรม ประเมินผลมุ่งวัดการรับรู้และพฤติกรรม และตัวชี้วัดมุ่งใช้ทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพในการประเมินประสิทธิผล
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิติมา สุรสนธิ. (2557). ความรู้ทางการสื่อสาร. (พิมพ์ครั้ง 5). กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน. (2563). ประเด็นสาระที่ 13.1.7 เรื่อง ทฤษฎีการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมกับการผลิตสื่อ. ในเอกสารการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่นขั้นสูง. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ณัฐนันท์ วงษ์ประเสริฐ. (2557). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวงานประเพณีรับบัวของอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 3(2), 1-18.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน บนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
พิริยะ เงินศรีสุข. (2563). ยุทธศาสตร์การสื่อสารการตลาดแบบดิจิทัล สำหรับดึงดูดนักท่องเที่ยว 4.0. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยพะเยา.
ภูริต รชตะภูวินทร์. (2560). แผนยุทธศาสตร์เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวแบบบูรณาการอย่างยั่งยืน ในจังหวัดนครราชสีมา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยพะเยา.
วุฒิพล ฉัตรจรัสกูล และพีรพจน์ ยอดยิ่ง. (2561). การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนในพื้นที่ตำบลหนองเม็ก อำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สมาคมธุรกิจท่องเที่ยวภายในประเทศ. (2567). การท่องเที่ยวที่ยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 27 มกราคม 2567 จาก https://www.adt.or.th/page/sustainable-tourism/en
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ASEAN). (2558). แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวอาเซียน พ.ศ. 2559 - 2568. เรียกใช้เมื่อ 30 มกราคม 2567 จาก https://anyflip.com/zzfck/gwce
สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดน่าน. (2566). น่าน ขับเคลื่อนเมืองน่านสู่การเป็นสมาชิกเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ขององค์การยูเนสโก. เรียกใช้เมื่อ 30 มกราคม 2567 จาก https://nan.prd.go.th/th/content/page/index/id/156191
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). เรียกใช้เมื่อ 30 มกราคม 2567 จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?nid=13150
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2567). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร. เรียกใช้เมื่อ 30 มกราคม 2567 จาก https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/
เสาวลักษณ์ นัทธีศรี. (2560). การสื่อสารการตลาดดิจิทัล:กลยุทธ์การบริหารเพื่อสร้างความได้เปรียบของสถาบันอุดมศึกษาไทย. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 23(2), 310-321.
องค์การบริหารส่วนจังหวัดน่าน. (2566). แผนพัฒนาองค์การบริหารส่วนจังหวัดน่าน (พ.ศ. 2566 - 2570). เรียกใช้เมื่อ 30 มกราคม 2567 จาก https://www.nanpao.go.th/page.php?pagename=menut5&menuid=1&n=แผนพัฒนาท้องถิ่น
อนพัทย์ หนองคู. (2563). พฤติกรรมและปัจจัยด้านสื่อดิจิทัลทางการตลาดที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวในเขตพื้นที่สวนดุสิต. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 12(2), 1-15.
Agarwal, S. et al. (2023). The Impact of Tourism on Local Communities: A Literature Review of Socio-Economic Factors. Harbin Gongcheng Daxue Xuebao/Journal of Harbin Engineering University, 44(8), 1851-1859.
Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication. New York: Holt, Rinehart & Winston.
Camilleri, M. A. (2024). Tourism planning and destination marketing. (2nd ed.). United Kingdom: Emerald Publishing Limited.
Likert, R. (1967). Human organization: Its management and value. New York: McGraw-Hill.
Maxim, C. et al. (2024). Handbook on sustainable urban tourism. Cheltenham: England: Edward Elgar Publishing.
Peeters, P. et al. (2024). Current issues in tourism: Mitigating climate change in sustainable tourism research. Retrieved March 20, 2024, from https://doi.org/10.1016/j.tourman.2023.104820
Purwanto, S. (2022). Analyzing the Role of Local Government in Tourism Village Development: An Empirical Investigation from Kampung Wisata Payo. Retrieved February 16, 2024, from https://www.researchgate.net/publication/368486357
Wani, M. D. et al. (2024). The impact of community empowerment on sustainable tourism development and the mediation effect of local support a structural equation Modeling approach. Community Development, 1(55), 50-66.
Wertime, K. & Fenwick, I. (2012). The Essential Guide to New Media and Digital Marketing. Singapore: John Wiley & Sons (Asia).
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
