ศิลปะแห่งการสร้างตัวตนจากการเล่าเรื่องโดยใช้การ์ตูนช่องเป็นฐาน เพื่อรณรงค์ยุติ การใช้ความรุนแรงและล่วงละเมิดทางเพศต่อคนในสังคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตุประสงค์เพื่อ 1) สร้างองค์ความรู้เกี่ยวกับมิติด้านผลงานสร้างสรรค์ กลยุทธ์ศิลปะแห่งการสร้างตัวตนจากการเล่าเรื่องโดยใช้การ์ตูนช่องเป็นฐาน อันจะนำไปสู่แนวทางในการสร้างตระหนักรู้ให้แก่ประชาชนถึงแนวทางการลดความรุนแรงและล่วงละเมิดทางเพศต่อคนในสังคม 2) แสวงหาและศึกษาแนวทางในการป้องกันผู้ใช้ความรุนแรงและล่วงละเมิดทางเพศ เพื่อการขจัดปัญหาข้างต้นแก่สังคมในมิติต่าง ๆ และ 3) พัฒนาต้นแบบ Practice Based Research การสร้างสรรค์สื่อเพื่อแก้ไขและป้องกัน รวมทั้งแนวทางการแก้ไขปัญหาของประเทศแบบยั่งยืน เพื่อขจัดความรุนแรงและการล่วงละเมิดทางเพศทุกรูปแบบโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยฐานราก (Grounded Theory) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ แบบสัมภาษณ์ตัวแทนกลุ่มเป้าหมาย และแบบประเมินผลการตระหนักรู้ ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญในการแก้ไขปัญหาความรุนแรง ต่อคุณภาพความเหมาะสมของผลงาน จำนวน 9 ท่าน พบว่า คุณภาพความเหมาะสมของผลงานอยู่ในระดับมาก ( = 3.78) 2) ผลการสัมภาษณ์สำหรับตัวแทนกลุ่มเป้าหมาย (Try Out) ต่อความเหมาะสมในการพัฒนางานสร้างสรรค์การ์ตูนช่อง จำนวน 30 ท่าน พบว่า การ์ตูนช่องและการเล่าเรื่องแบบมีโครงสร้างเชิงสัญลักษณ์ ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจปัญหาความรุนแรงและการล่วงละเมิดทางเพศในเชิงลึก และ 3) การประเมินผลการตระหนักรู้โดยกลุ่มเป้าหมายที่พบเห็นเหตุการณ์ความรุนแรงผ่านสื่อต่าง ๆ อายุ 18 - 29 ปี จำนวน 352 ท่าน โดยประเมินผลการตระหนักรู้ต่อผลงานสร้างสรรค์การ์ตูนช่อง มีความตระหนักรู้การเรียนรู้อยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.90) ถือเป็นแนวทางที่สร้างสรรค์ผลักดันให้เกิดสังคมที่ปลอดภัยและเท่าเทียมมากขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2566). สถิติความรุนแรง ปีงบประมาณ พ.ศ 2566. เรียกใช้เมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://1300thailand.m-society.go.th/statyearly?page=1
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2567). สถิติความรุนแรง ปีงบประมาณ พ.ศ 2567. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2568 จาก https://1300thailand.m-society.go.th/statyearly
สุมนทิพย์ จิตสว่าง และคณะ. (2566). ความรุนแรงในสังคมไทย. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, 31(1), 47-88.
หมอก. (2559). มหาลัย’สายมังงะ. กรุงเทพมหานคร: บันลือบุ๊คส์.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. New Jersey: Prentice-Hall.
Blumer, H. (1969). Symbolic interactionism: Perspective and methods. New Jersey: Prentice-Hall.
Charmaz, K. (2006). Constructing Grounded Theory: A Practical Guide through Qualitative Analysis. London: Sage Publications.
Freud, S. (1923). The Ego and the Id. In J. Strachey et al. (Trans.), The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud, Volume XIX. London: Hogarth Press.
Galtung, J. (1996). Peace by peaceful means: Peace and conflict, development and civilization. Oslo: Sage Publications, Inc.
Jenkins, H. (2006). Convergence Culture: Where Old and New Media Collide. New York: New York University Press.
Jung, C. (1964). Man and his symbols. London: Aldus Books Ltd.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. New Jersey: Prentice-Hall.
Lavers, A. (2009). Roland Barthes: Structuralism and after. London: Methuen & Co. Ltd.
McCloud, S. (1994). Understanding Comics: The Invisible Art. Bangkok: Corporation4d.
Mead, G. H. (1934). Mind, Self, and Society from the Standpoint of a Social Behaviorist. Chicago: University of Chicago Press.
Peirce, C. S. (1958). Collected papers of Charles Sanders Peirce. Massachusetts: Harvard University Press Harvard University Press.
