การศึกษาบทบาทของน้ำมนต์จากการสวดบทพระปริตร 12 ตำนาน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา บทบาทของน้ำมนต์จากการสวดบทพระปริตร 12 ตำนาน และความสัมพันธ์ระหว่างบทบาทของน้ำมนต์อันจากการสวดบทพระปริตร 12 ตำนาน ที่มีผลต่อการใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางสังคมในบริบทของสังคมไทยร่วมสมัย จากกรอบแนวคิดเรื่อง บทบาทหน้าที่นิยม โดยใช้น้ำมนต์อันเกิดจากการสวดพระปริตร 12 ตำนานเรียกว่า “น้ำมนต์พระปริตร” เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องจาก 3 แหล่ง คือ 1) เอกสารชั้นปฐมภูมิ ได้แก่ พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบทฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย, พระไตรปิฎกฉบับมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย 2) เอกสารชั้นทุติยภูมิ ได้แก่ งานวิจัย บทความ หนังสือที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของน้ำมนต์ที่ได้จากการสวดบทพระปริตร 12 ตำนาน และเนื้อหาเกี่ยวกับบทสวดพระปริตร 12 ตำนาน และ 3) ข้อมูลสื่อออนไลน์ที่อ้างอิงถึงวิธีการทำน้ำมนต์พระปริตรร่วมสมัย ความเชื่อร่วมสมัยที่เกี่ยวข้องกับน้ำมนต์พระปริตร และข้อมูลที่มีการอ้างถึงบทสวดพระปริตร 12 ตำนาน ได้เก็บรวบรวมข้อมูลดังกล่าวและวิเคราะห์ผลการวิจัยในระหว่างเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 - เดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 เป็นเวลา 7 เดือน และนำเสนอข้อมูลเชิงพรรณนา ผลการวิจัย พบว่า บทบาทของน้ำมนต์ที่ได้จากบทสวดพระปริตร 12 ตำนาน แสดงให้เห็นความสัมพันธ์กับบริบททางสังคมจำนวน 2 บทบาท คือ 1) บทบาทของน้ำมนต์ในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยเสริมความเป็นสิริมงคลให้แก่ผู้ครอบครอง 2) การปรากฏอยู่ของพิธีกรรมการทำน้ำพุทธมนต์แบบดั้งเดิมในสังคมร่วมสมัย เป็นการเน้นย้ำความสำคัญของพระพุทธศาสนาในฐานะเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของผู้คนในสังคมไทย