การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษา: กรณีศึกษา วิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษากรณีศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม) และ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษา กรณีศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม) กับวิชาการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนปกติ) เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เลือกประชากรกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง คือ นักศึกษาลงทะเบียนเรียนวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมและวิชาการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรม ภาคเรียนที่ 1/2567 มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี และเข้าเรียนไม่น้อยกว่าร้อยละ 90 ได้ขนาดประชากรกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 61 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามประเมินผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ใช้สถิติการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเสนอผลการวิจัยเชิงพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม) อยู่ระดับสูงมาก ( = 4.09, S.D. = 0.23) ผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 พบว่า ทักษะชีวิตและอาชีพสูงที่สุด อยู่ระดับสูงมาก (
= 4.15, S.D. = 0.24) และอยู่ในด้านความยืดหยุ่นและการปรับตัว อยู่ระดับสูงมากที่สุด (
= 4.40, = 0.04) รองมาด้านความรู้เทคโนโลยี (
= 4.22, S.D. = 0.13) และผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาน้อยที่สุดในทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม ด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหา (
= 3.70, S.D. = 0.75) และ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม) พบว่า ต่ำกว่าวิชาการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนปกติ)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิติกร ทิพนัด และคณะ. (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะศตวรรษที่ 21 โดยใช้บทเรียนออนไลน์. สิกขาวารสารศึกษาศาสตร์, 8(1), 124-131.
โชติมากานต์ ไชยเยศ และคณะ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 42(3), 340-353.
ดาราวรรณ รองเมือง. (2562). การศึกษาบรรยากาศการเรียนรู้ ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้ของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาพใต้, 6(1), 167-177.
พระราชบัญญัติการอุดมศึกษา พ.ศ. 2562 (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 56-57 (1 พฤษภาคม 2562).
ไพฑูรย์ สินลารัตน์ และคณะ. (2558). ศาสตร์การคิด รวมบทความเรื่องการคิดและการสอน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
มงคล เรียงณรงค์ และลัดดา ศิลาน้อย. (2558). ศึกษาวิจัยเรื่องการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้รูปแบบการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน (CBL) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 รายวิชา ส 21103 สังคมศึกษา 2. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 38(4), 141-148.
มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี. (2567). ปรัชญา วิสัยทัศน์ พันธกิจ. เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2568 จาก https://sru.ac.th/philosophy-vision-missions
วิจารณ์ พาณิช. (2556). วิถีสร้างการเรียนรู้ศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
ศศิธร บัวทอง. (2560). การวัดและประเมินทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยศิลปกร, 12(2), 1855-1867.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุธน วงค์แดง และคณะ. (2561). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มรัตนโกสินทร์. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 13(1), 75-89.
Best, J. W. (1981). Research in education. (4th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.
