ศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรของบัณฑิต ที่จบการศึกษาในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรใน 5 ด้าน ได้แก่ 1) คุณลักษณะของการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร 2) ความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร
3) ทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร 4) บรรทัดฐานทางสังคม และ 5) การรับรู้ความเป็นไปได้ในการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร และเพื่อเปรียบเทียบศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรจำแนกตามคณะที่สำเร็จการศึกษาและการประกอบธุรกิจของครอบครัวของบัณฑิตที่จบการศึกษาในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก ที่จบการศึกษาในปีการศึกษา 2563 จากคณะที่สำเร็จการศึกษา 11 คณะ จำนวน 313 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอนจากประชากร จำนวน 1,632 คน และใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และใช้ F-test และความแปรปรวนทางเดียวเป็นสถิติในการทดสอบ ผลการศึกษาพบว่า บัณฑิตมีศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร มีค่าเฉลี่ยรวมทั้ง 5 ด้าน อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 3.49) เมื่อพิจารณาประเด็นด้านความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรที่มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.52 อยู่ในระดับมาก กล่าวได้ว่าสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส COVID-19 ส่งผลต่อความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของบัณฑิต และเปรียบเทียบศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรของบัณฑิตตามคณะที่สำเร็จการศึกษาและการประกอบธุรกิจของครอบครัว พบว่า คณะที่สำเร็จการศึกษาส่งผลต่อศักยภาพการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเกษตรแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และการประกอบธุรกิจของครอบครัวแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2559). Young Smart Farmer อนาคตและทิศทางภาคเกษตรไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
จารุวรรณ ชูศิลป์. (2559). ศักยภาพในการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เมื่อสังคมเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 26(1), 233-254.
ชาญชัย พรมมิ และสิริมา นาคสาย. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตหลักสูตรที่มุ่งเน้นการเป็นผู้ประกอบการ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 3(3), 65-80.
ไทยรัฐออนไลน์. (2563). บัณฑิตใหม่ปีนี้ 5 แสนคนเสี่ยงตกงานถาวร. เรียกใช้เมื่อ 12 พฤษภาคม 2564 จาก https://www.thairath.co.th/business/economics/1885340
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2555). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
พรทิพย์ ม่วงมี และคณะ. (2555). ปัจจัยทางจิตและสังคมที่เกี่ยวข้องกับความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษา ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 4(1), 74-82.
พิมพ์ชนก โฮว และคณะ. (2565). Youth unemployment: ส่องตลาดแรงงานเด็กจบใหม่ยุค COVID-19. เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหาคม 2567 จาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/articles/regional-articles/reg-article-2022-05.html
มานิตย์ มัลลวงค์ และวิวัฒน์โชติกร เรืองจัน. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษา คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, 17(1), 155-173.
เมธาวี เกียรติพรพิเชฐ และจรัญญา ปานเจริญ. (2560). คุณลักษณะและความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหาคม 2567 จาก https://grad.dpu.ac.th/upload/content/files/%E0%B8%9B%E0%B8%B5%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%207%20%E0%B8%89%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%202/7-2-15.pdf
วิชาดา พิมสอน และนันทิมา นาคาพงศ์อัศวรักษ์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตปริญญาตรีคณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(11), 942-956.
ศรุตานน ชอบประดิษฐ์. (2563). วิกฤตโควิด 19 ส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมอย่างไร. Journal of Chaiyaphum Review, 3(2), 1-14.
สำนักส่งเสริมวิชาการและงานลงทะเบียน. (2564). ภาวะการมีงานทำของบัณฑิต. ใน เอกสารที่ไม่มีการตีพิมพ์. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก.
อโนทัย พลภาณุมาศ และเขมิกา ธนธํารงกุล. (2567). คุณลักษณะที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจและศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนาตาก. วิทยาการจัดการวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 5(1), 68-83.
อาชนัน เกาะไพบูลย์ และเพ็ชรธรินทร์ วงศ์เจริญ. (2563). การปรับตัวของผู้ประกอบการท่ามกลาง COVID-19: บทวิเคราะห์ข้อมูล Survey. เรียกใช้เมื่อ 12 พฤษภาคม 2564 จาก https://waymagazine.org/?s=%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0
Ezeh, P. et al. (2020). Determinants of entrepreneurial intention among undergraduates in a Muslim community. Management Research Review, 43(8), 1013-1030.
Hair, J. F. et al. (2009). Marketing Research: In a Digital Information Environment. (4th ed.). Cape Town: McGraw-Hill Higher Education.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row Publications.
