การเมืองในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเมืองในยุคดิจิทัลเป็นผลมาจากการพัฒนาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารที่ส่งผลกระทบต่อโครงสร้างอำนาจ กลไกการปกครอง และความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับประชาชน การศึกษาในครั้งนี้เน้นที่ผลกระทบของเทคโนโลยีดิจิทัลต่อการเมืองและประชาธิปไตย โดยการเปิดโอกาสให้ประชาชนเข้าถึงข้อมูลทางการเมืองได้ง่ายและรวดเร็วผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ ซึ่งช่วยเสริมสร้างสิทธิในการแสดงความคิดเห็นและการมีส่วนร่วมของประชาชน เทคโนโลยีดิจิทัลช่วยลดการควบคุมจากรัฐและส่งเสริมเสรีภาพในการเข้าถึงข้อมูลและการแสดงความคิดเห็น การใช้เทคโนโลยียังเป็นเครื่องมือสำคัญในการรณรงค์หาเสียงและสร้างเครือข่ายทางการเมือง อย่างไรก็ตาม การบิดเบือนข้อมูลและการควบคุมโดยรัฐ ซึ่งอาจส่งผลให้การแสดงความคิดเห็นของประชาชนถูกบิดเบือนหรือควบคุมได้ผ่านการเซ็นเซอร์ข้อมูลหรือการเผยแพร่ข้อมูลผิดพลาด การกำกับดูแลที่มีประสิทธิภาพและการพัฒนากฎหมายที่คุ้มครองสิทธิพลเมืองดิจิทัล ถือเป็นสิ่งสำคัญในการรักษาความโปร่งใสและป้องกันการละเมิดสิทธิผ่านเทคโนโลยี การกำกับดูแลแพลตฟอร์มออนไลน์และการส่งเสริมการรู้เท่าทันสื่อ จะช่วยลดผลกระทบจากข้อมูลที่บิดเบือน นอกจากนี้ รัฐบาล ภาคเอกชนและภาคประชาสังคมต้องร่วมมือกันเพื่อเสริมสร้างเสรีภาพและลดช่องว่างทางข้อมูล การเสริมสร้างความรู้ทางดิจิทัลของประชาชนเป็นวิธีที่สำคัญในการทำให้ประชาชนสามารถแยกแยะข้อมูลที่ถูกต้องจากข้อมูลบิดเบือนได้ การใช้เทคโนโลยีอย่างมีความรับผิดชอบและการกำกับดูแลที่เหมาะสม
จะช่วยให้การเมืองในยุคดิจิทัลสามารถเสริมสร้างประชาธิปไตยและความเป็นธรรมทางสังคมได้อย่างยั่งยืนการพัฒนาเทคโนโลยีดิจิทัลให้เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์อย่างเต็มที่จะช่วยส่งเสริมระบบการปกครองที่โปร่งใสและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมทรัพย์สินทางปัญญา. (2568). คู่มือการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. เรียกใช้เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://www.ipthailand.go.th/images/26881/PDPA_Guideline_v_1.pdf
กฤช มายา. (2561). แนวคิดเรื่องอำนาจของเฟรดริช วิลเฮลม นิตเช่. วารสารวิชาการ, 14(1), 237-261.
คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). แนวโน้มการเมืองไทยกับสื่อสังคมออนไลน์ในศตวรรษที่ 21. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร. พระนคร, 6(1), 97-107.
ชนะศึก วิเศษชัย. (2568). การสื่อสารทางการเมืองกับการธำรงรักษาและสร้างความเข้มแข็งให้แก่ระบอบประชาธิปไตย. วารสารศิลปการจัดการ, 9(1), 444-461.
ชรินทร์ทิพย์ ปั้นสุวรรณ. (2565). แนวทางการกำกับดูแลการรับมือภัยคุกคามความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ขององค์กรในยุคดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐกริช เปาอินทร์. (2564). กลยุทธ์ในการใช้ประโยชน์และการปลดปล่อยคุณค่าของข้อมูลในยุคดิจิทัลเพื่อเพิ่มพูนการตัดสินใจอย่างมีประสิทธิภาพและศักยภาพการแข่งขันในองค์การภาครัฐและภาคเอกชน. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(2), 60-74.
ธีระ เลิศสมพร. (2563). ประชาธิปไตยอิเล็กทรอนิกส์: เสริมสร้างหรือฉุดรั้ง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 7(1), 138-160.
ปลื้มจิต ลาภอุดมเลิศ. (2568). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในยุค AI. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(1), 56-68.
พรธีรา เชี่ยวเชิงงาน. (2562). บทบาทของเทคโนโลยีดิจิทัลต่อการพัฒนากระบวนการบริหารจัดการภาครัฐ. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูใบฏีกาวิชาญ วิสุทโธ. (2565). การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(1), 109-120.
พัณนิดา อุปหนอง. (2564). พลเมืองดิจิทัลกับมิติด้านการมีส่วนร่วมทางการเมืองและสังคม. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(2), 173-188.
รุจฬ์สวัตต์ ครองภูมินทร์. (2564). ปริมณฑลสาธารณะกับการใช้ทวิตเตอร์เพื่อการเคลื่อนไหวทางการเมืองไทยของภาคประชาชนในช่วงปี พ.ศ. 2563 - 2564. วารสารวิทยาการจัดการวลัยลักษณ์, 2(2), 72-84.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
วินิจ ผาเจริญ. (2563). การพัฒนาพลเมืองสู่โมเดลพลเมืองที่ตื่นตัวในสังคมประชาธิปไตยของไทย. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 5(1), 54-65.
สมคิด พุ่มทุเรียน. (2565). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของพลเมืองไทยในยุคดิจิทัล. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(5), 2299-2315.
สัภยา ขาวหมื่นไวย์. (2568). เยาวชนยุคดิจิตอล: การเมืองไทยในปัจจุบัน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 14(1), 278-291.
สุพัตรา สันติรุ่งโรจน์. (2567). การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของสังคมในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาส. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(2), 32-45.
อวยพร สุธาทองไทย. (2560). Digital Democracy: เทคโนโลยีดิจิทัลกับการกระจายอํานาจสู่ภาค. เรียกใช้เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://shorturl.asia/WFZMr
อาร์ม ตั้งนิรันดร. (2563). กฎหมายความปลอดภัยทางไซเบอร์กับการกำกับดูแลเศรษฐกิจดิจิทัลของประเทศจีน: ถอดบทเรียนสำหรับเศรษฐกิจดิจิทัลในยุคไทยแลนด์ 4.0. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย. (2567). แอมเนสตี้เปิดรายงานฉบับใหม่พบ มีการใช้ความรุนแรงทางดิจิทัลที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลเพื่อปิดปากนักกิจกรรมหญิงและผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย. เรียกใช้เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://www.amnesty.or.th/news/2024/05/แอมเนสตี้เปิดรายงานฉบั/
Castells, M. (2000). The Rise of the Network Society: The Information Age: Economy, Society,. Oxford: Blackwell Publishers.
Dalton, R. J. (2016). The good citizen: How a younger generation is reshaping . California: CQ Press.
Fukuyama, F. (2014). Political Order and Political Decay: From the Industrial Revolution to the Globalization of Democracy. New York: Farrar, Straus and Giroux.
Jones, L. M. & Mitchell, K. J. (2016). Defining and measuring youth digital citizenship. New Media & Society, 18(9), 2063-2079.
Rheingold, H. (1993). The virtual community: Homesteading on the electronic frontier. (1st ed.). Massachusetts: Addison-Wesley.
Scott, J. & Carrington, P. J. (2011). The SAGE Handbook of Social Network Analysis. (1st ed.). London: SAGE Publications.
Weber, M. (1922). Economy and society: An outline of interpretive sociology. (1st ed.). California: University of California Press.
Winston, D. (2004). Digital democracy and the new age of reason. Retrieved February 10, 2025 , from https://web.mit.edu/comm-forum/legacy/papers/winston.html
