การพัฒนาโมเดลสมการโครงสร้างขององค์ประกอบที่มีอิทธิพลต่อ นวัตกรรมการจัดการ เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน ภายหลังสถานการณ์โควิด-19 ของจังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาและทดสอบโมเดลสมการโครงสร้างขององค์ประกอบมีอิทธิพลต่อนวัตกรรมการจัดการเพื่อการพัฒนาท่องเที่ยวชุมชนภายหลังสถานการณ์โควิด-19 ของจังหวัดสงขลา
มีขอบเขตพื้นที่การวิจัยจากชุมชนจัดการท่องเที่ยว 39 ชุมชนใน 16 อำเภอของจังหวัดสงขลา ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงสหสัมพันธ์ประเภทวิจัยเชิงอธิบาย โดยเลือกใช้การวิจัยแบบผสม ด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพนำและตามด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ จากกลุ่มตัวอย่าง 220 ราย จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 4 ตัวแปรแฝง คือ ทรัพยากรการท่องเที่ยว กิจกรรมการท่องเที่ยว ศักยภาพการท่องเที่ยว และนวัตกรรมการจัดการท่องเที่ยวชุมชน ซึ่งวัดจากตัวแปรสังเกตได้รวม 18 ตัวแปร (ทรัพยากร วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ จิตสำนึก ประสบการณ์ สิ่งอำนวยความสะดวก การบริการที่พัก การมีส่วนร่วม ภาวะผู้นำ ความสามารถด้านไอที ด้านประชาสัมพันธ์ ด้านงานบริการ ด้านการเรียนรู้ ด้านการสนับสนุน กฎกติกา บริหารจัดการ การใช้เทคโนโลยี การพัฒนาท้องถิ่น) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม 5 ตอน มาตรวัดแบบประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้นด้วยโปรแกรม SPSS และวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างด้วยโปรแกรม LISREL ผลการวิจัยพบว่า โมเดลที่พัฒนาขึ้นมีค่าต่าง ๆ ความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (2 = 111.23, df = 104,
2 /df = 1.007, P-Value = 0.29, GFI = .95, AGFI = .91, RMSEA = .02) โดยในโมเดล อธิบายความแปรปรวนของนวัตกรรมการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนได้ร้อยละ 62 และพบว่า นวัตกรรมการจัดการท่องเที่ยวชุมชน ได้รับอิทธิพลทางตรงจากศักยภาพการท่องเที่ยวมากที่สุด รองลงมา คือ กิจกรรมการท่องเที่ยว และทรัพยากรการท่องเที่ยว โดยมีข้อเสนอแนะหลัก คือ การมีส่วนร่วมของชุมชน และการจัดสรรรายได้อย่างเป็นธรรม ที่จะช่วยส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กานต์สิรี ปันทะนุ และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเวียงกุมภาม โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนอย่างยั่งยืน ตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่. วารสารช่วงผญา, 17(1), 55-65.
ฉัตรฉวี คงดี และคณะ. (2563). โมเดลสมการโครงสร้างของการสื่อสารทางการท่องเที่ยว การจัดการชุมชนและการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 7(1), 109-128.
เฉลิมพล ศรีทอง และธีรพงษ์ เที่ยงสมพงษ์. (2564). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการตลาดและโปรแกรมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองเก่าสุโขทัยในฐานะเมืองสร้างสรรค์โลกภายใต้ฐานวิถีชีวิตใหม่ (New Normal). วารสารวิจัยราชภัฎเชียงใหม่, 22(3), 45-55.
ณัฐกานต์ รัตนพันธุ์ และคณะ. (2559). สงขลาเมืองแห่งไมซ์ เพื่อรองรับกลุ่มการท่องเที่ยว IMT-GT. วารสารบริหารธุรกิจและการบัญชี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 1(1), 66-78.
พูนทรัพย์ เศษศรี และสุจิตรา ริมดุสิต. (2566). ศักยภาพในการจัดการท่องเที่ยวเชิงวิถีชุมชนอย่างยั่งยืนของตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 19(4), 40-50.
อรรถพล ศิริเวชพันธ์. (2564). การพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนสู่มาตรฐานความปกติใหม่ (New Normal) เพื่อรองรับสถานการณ์โรคติดต่อไวรัสโคโรน่า 2019 กรณีศึกษา ชุมชนหนองฮะ อำเภอทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี, 12(1), 65-78.
Creswell, J. W. & Clark, V. L. (2011). Designing and Conducting Mixed Methods Research. (2nd ed.). Los Angeles: Sage Publications.
Creswell, J. W. (2003). Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches. (2nd ed.). Thousand Oaks, Ca: Sage Publications.
Hair, J. F. et al. (2010). Multivariate Data Analysis with Readings. (4th ed.). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.
Lincoln, Y. S. & Guba, E. G. (1985). Naturalistic Inquiry. Beberly Hills, California: Sage Publications.
Miles, M. B. & Huberman, A. M. (1994). Qualitative Data Analysis: An Expanded Sourcebook. (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
