การวิเคราะห์ประสิทธิภาพเชิงเทคนิคการผลิตขมิ้นชัน ของเกษตรกรในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์ต้นทุนการผลิต และฟังก์ชันการผลิต 2) วิเคราะห์ประสิทธิภาพเชิงเทคนิคของการผลิตขมิ้นชัน และ 3) เสนอแนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพเชิงเทคนิคการผลิตขมิ้นชันของเกษตรกรในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสานระหว่างเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ คือ เกษตรกรผู้ปลูกขมิ้นชันเชิงพาณิชย์ 85 ราย ใน 3 อำเภอ ได้แก่ คีรีรัฐนิคม บ้านตาขุน และพนม เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้แทนชุมชน เจ้าหน้าที่รัฐ และตัวแทนกลุ่มวิสาหกิจ 7 ราย เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ และการประชุมกลุ่มย่อย ผลการวิจัยพบว่า 1) ต้นทุนเฉลี่ยของการผลิตขมิ้นชันอยู่ที่ 15,914.52 บาทต่อไร่ ซึ่งต้นทุนที่ไม่ใช่เงินสดสูงกว่าต้นทุนที่เป็นเงินสด โดยเฉพาะค่าเมล็ดพันธุ์และค่าแรงงาน ผลการวิเคราะห์ฟังก์ชันการผลิตแบบคอบบ์ ดักลาส ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลผลิตอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ ขนาดพื้นที่ปลูก จำนวนเมล็ดพันธุ์ และการรวมกลุ่มของเกษตรกร ผลได้ต่อขนาดของการผลิตมีแนวโน้มลดลง 2) ผลการวัดประสิทธิภาพเชิงเทคนิคด้วยแบบจำลองเส้นขอบเขตการผลิตเชิงสุ่ม ทั้ง 3 พื้นที่ ตำบลเขาวงศ์ อำเภอบ้านตาขุน ตำบลย่านยาว อำเภอคีรีรัฐนิคม และตำบลต้นยวน อำเภอพนม มีระดับประสิทธิภาพเชิงเทคนิคการผลิตขมิ้นชัน คือ 0.9760187, 0.9758887 และ 0.9759614 ตามลำดับ และ 3) แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพเชิงเทคนิคการผลิตขมิ้นชันส่งเสริมให้เกษตรกรรวมกลุ่มกัน ในรูปแบบวิสาหกิจหรือสหกรณ์ พัฒนาระบบจัดการเมล็ดพันธุ์อย่างเป็นระบบ สร้างช่องทางการตลาดและแปรรูปผลิตภัณฑ์ที่ได้มาตรฐาน พร้อมทั้งสนับสนุนองค์ความรู้ในด้านการผลิตและบริหารจัดการ การประกันราคาผลผลิต เพื่อให้การผลิตขมิ้นชันในจังหวัดสุราษฎร์ธานีมีประสิทธิภาพมากขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ดนัย ศิริบุรี และอรรถศาสตร์ วิเศียรศาสตร์. (2559). ต้นทุนการปลูกพืชสมุนไพรของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนสมุนไพรเชียงเพ็ง. วารสารแก่นเกษตร, 44(1), 571-576.
สมัย สังข์ทองงาม. (8 มิ.ย. 2561). พื้นที่ปลูกขมิ้นชันในเชิงพาณิชย์ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. (ผู้ช่วยศาสตราจารย์สินีนาท โชคดำเกิง, ผู้สัมภาษณ์)
สำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า. (2565). โอกาสทางการค้าสินค้าสมุนไพร กรณีศึกษา: สินค้าขมิ้นชัน. เรียกใช้เมื่อ 12 มิถุนายน 2568 จาก https://uploads.tpso.go.th/2022-09-11_raayngaankhminchbabyaaw_final.pdf
อารีกมล ต.ไชยสุวรรณ และคณะ. (2560). การวิเคราะห์ต้นทุนและผลตอบแทนการปลูกพืชสมุนไพรของกลุ่มเกษตรกรบ้านหนองสุวรรณ ตำบลบ้านกลาง อำเภอสอง จังหวัดแพร่. วารสารศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 5(1), 83-95.
Awunyo-Vitor, D. et al. (2013). Estimation of farm level technical efficiency of small-scale cowpea production in Ghana. American-Eurasian Journal of Agricultural & Environmental Sciences, 13(8), 1080-1087.
Farrell, M. J. (1957). The Measurement of productive efficiency. Journal of the Royal Statistical Society, 120(3), 253-290.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Kumbhakar, S. C. et al. (2015). A Practitioner’s Guide to Stochastic Frontier Analysis Using Stata. New York: Cambridge University Press.
Melese, T. & Gurmis, N. (2024). Smallholder Farmar Technical Efficiency and Production Constraints in Turmeric Production: in South-western Ethiopia. Journal of Medicinal Plants and By-products, 13(1), 209-218.
Mosher, A. T. (1966). Getting Agriculture Moving: Essentials for Development and Modernization. New York: Agricultural Development Council, Inc.
Perera, M. I. D. & Thayaparan, A. (2023). An Estimation of Technical Efficiency of Turmeric Production in Sri Lanka. Sri Lanka: University of Ruhuna, Faculty of Management and Finance.