สมรรถนะทางพหุวัฒนธรรม: ความตรงและกลยุทธ์การประเมิน ในบริบทที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
สมรรถนะทางพหุวัฒนธรรมเป็นแนวคิดแบบพหุมิติที่ประกอบด้วยความตระหนักรู้ ความรู้ และทักษะ ซึ่งสะท้อนการเรียนรู้แบบองค์รวมในบริบทที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม การประเมินสมรรถนะนี้ยังเผชิญข้อจำกัดหลายประการ อาทิ ความไม่ชัดเจนขององค์ประกอบ การใช้คำว่า “สมรรถนะทางพหุวัฒนธรรม” และ “สมรรถนะข้ามวัฒนธรรม” แทนกันโดยไม่แยกความหมายอย่างชัดเจน และความเอนเอียงของการประเมินแบบรายงานตนเองที่อาจไม่สะท้อนพฤติกรรมจริง การประเมินที่มีประสิทธิภาพจึงต้องอาศัยกรอบแนวคิดที่ชัดเจน และมีหลักฐานเชิงประจักษ์รองรับการแปลความหมายผลการวัดอย่างสมเหตุสมผล โดยยึดหลักความตรงแบบองค์รวมของ Messick ที่เน้นว่าความตรงของเครื่องมือวัดควรพิจารณาจากหลายมิติ ทั้งเนื้อหา สาระสำคัญ โครงสร้าง การสรุปอ้างอิง ความสัมพันธ์กับตัวแปรอื่น และผลกระทบจากการใช้คะแนน ร่วมกับกรอบแนวคิดการตรวจสอบความตรงด้วยการโต้แย้งของ Kane ซึ่งเน้นการจัดเรียงข้ออนุมานที่นำไปสู่การตัดสินใจจากผลการประเมิน และการจัดหาหลักฐานเชิงประจักษ์เพื่อรองรับข้ออนุมานในแต่ละขั้นของกระบวนการให้เหตุผลอย่างเป็นระบบ กลยุทธ์การประเมินที่เหมาะสมควรมีความหลากหลายและผสมผสานวิธีการหลายวิธี เช่น การรายงานตนเอง การทดสอบการตัดสินใจตามสถานการณ์ การสังเกตพฤติกรรม การวิเคราะห์ความไม่แปรเปลี่ยนของการวัดระหว่างกลุ่ม การมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย เพื่อให้ได้ผลการประเมินที่สะท้อนสมรรถนะได้อย่างถูกต้อง เชื่อถือได้ และตอบสนองต่อความหลากหลายทางวัฒนธรรม บทความนี้จึงเสนอแนวทางการประเมินที่รอบด้าน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาเครื่องมือที่มีความตรง ใช้งานได้จริง และเชื่อมโยงกับเป้าหมายของสมรรถนะระดับโลกในศตวรรษที่ 21
Article Details
เอกสารอ้างอิง
American Educational Research Association (AERA), American Psychological Association (APA), And National Council on Measurement in Education (NCME). (2014). Standards for educational and psychological testing. (7th ed.). United States of America: American Psychological Association.
ASCD. (2024). How to give effective feedback to your students [Webinar]. ASCD. Retrieved June 25, 2025, from https://www.ascd.org/webinars/how-to-give-effective-feedback-to-your-students
Banks, J. A. (2014). An introduction to multicultural education. (5th ed.). London: Pearson.
Campinha-Bacote, J. (2002). The process of cultural competence in the delivery of healthcare services: A model of care. Journal of Transcultural Nursing, 13(3), 181-184.
Deardorff, D. K. (2006). Identification and assessment of intercultural competence as a student outcome of internationalization. Journal of Studies in International Education, 10(3), 241-266.
Griffith, R. L. et al. (2016). Assessing Intercultural Competence in Higher Education: Existing Research and Future Directions. Retrieved June 25, 2025, from https://www.mccc.edu/~lyncha/documents/Assessinginterculturalcompetence-ets212112.pdf
Kane, M. T. (1992). An argument-based approach to validity. Psychological Bulletin, 112(3), 527-535.
Kane, M. T. (2006). Validation. Educational measurement. (4th ed.). Westport, CT: Praeger.
Kane, M. T. (2013). Validating the interpretations and uses of test scores. Journal of Educational Measurement, 50(1), 1-73.
Lie, D. A. et al. (2011). Does cultural competency training of health professionals improve patient outcomes? A systematic review and proposed algorithm for future research. Journal of General Internal Medicine, 26(3), 317-325.
Luo, J. & Chan, C. K. Y. (2022). Qualitative methods to assess intercultural competence in higher education research: A systematic review with practical implications. Educational Research Review, 37(2022), 100476. https://doi.org/10.1016/j.edurev.2022.100476 .
Messick, S. (1989). Validity. Educational Measurement. (3rd ed.). New York: American Council on Education and Macmillan.
Messick, S. (1995). Validity of psychological assessment: Validation of inferences from persons’ responses and performances as scientific inquiry into score meaning. American Psychologist, 50(9), 741-749.
OECD. (2020). Global competence for an inclusive world. Paris: OECD Publishing.
PISA. (2018). PISA 2018 assessment and analytical framework. Paris: OECD Publishing.
Pope, R. L. & Reynolds, A. L. (1997). Multicultural competence in student affairs. New Jersey: Jossey-Bass.
Pope, R. L. et al. (2019). Multicultural Competence in Student Affairs: Advancing Social Justice and Inclusion. San Francisco: John Wiley & Sons.
Sue, D. W. et al. (1992). Multicultural counseling competencies and standards: A call to the profession. Journal of Counseling & Development, 70(4), 477-486.
Ting-Toomey, S. (1999). Communicating across cultures. New York: The Guilford Press.
UNESCO. (2021). Education for sustainable development: Towards achieving the SDGs. Paris: UNESCO Publishing.
Van de Vijver, F. & Leung, K. (1997). Methods and data analysis for cross cultural research. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Wilcox, M. M. et al. (2020). Who’s multiculturally competent? Everybody and nobody: A multimethod examination. The Counseling Psychologist, 48(4), 369-401.
Zumbo, B. D. (1999). A handbook on the theory and methods of differential item functioning (DIF): Logistic regression modeling as a unitary framework for binary and Likert-type (ordinal) item scores. Ottawa, ON: Directorate of Human Resources Research and Evaluation, Department of National Defense.
