นวัตกรรมการสื่อสารทางการเมืองในกระบวนการนิติบัญญัติยุคดิจิทัล
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนาเทคโนโลยีการสื่อสารก่อให้เกิดการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของประชาชนในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารรวดเร็วมากขึ้น พรรคการเมืองจึงต้องเข้าใจบริบททางสังคมและเข้าถึงการสื่อสารเพื่อเชื่อมโยงการทำงานของพรรคให้เข้าถึงประชาชนมากยิ่งขึ้น นวัตกรรมการสื่อสารเป็นเครื่องมือสำคัญที่เข้ามาช่วยแก้ไขปัญหาทางการสื่อสารระหว่างรัฐบาลในงานนิติบัญญัติ เพื่อเสริมสร้างความโปร่งใส ความน่าเชื่อถือ และการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการประชาธิปไตย มุ่งเน้นการดำเนินการให้ครอบคลุมภารกิจหลัก 6 ด้านของกระบวนการนิติบัญญัติ คือ การเปิดพื้นที่รับฟังความคิดเห็นต่อร่างกฎหมายแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วม
ของประชาชน การเผยแพร่ข้อเท็จจริงและสาระสำคัญของกฎหมายในรูปแบบอินโฟกราฟิกหรือคลิปวิดีโอเพื่อสนับสนุนการอภิปรายในสภาฯ การใช้โซเชียลมีเดียในการเผยแพร่ประเด็นจากกระทู้ถามหรือการซักถามรัฐบาล รวมถึงการเผยแพร่รายงานผลการพิจารณาของคณะกรรมาธิการผ่านช่องทางออนไลน์ที่เข้าถึงง่าย กลไกสำคัญ
ที่หลอมรวมความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเข้ากับภารกิจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยสมัยใหม่ เป็นเครื่องมือสำคัญที่เชื่อมโยงพรรคการเมือง นักการเมือง ประชาชน และสถาบันรัฐเข้าด้วยกันอย่างกลมเกลียวผ่านช่องทางต่าง ๆ ที่หลากหลาย ทั้งนี้ พรรคการเมืองสมัยใหม่ต้องมีความสามารถในการออกแบบให้ตรงตามระบบนิเวศ
การสื่อสารทางการเมืองที่มีความยืดหยุ่น มีความสามารถในเรียนรู้ใหม่ๆ และมีฐานข้อมูลที่สามารถประมวลผลเพื่อนำไปสู่การกำหนดนโยบายที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูลการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ สร้างแบรนด์ทางการเมือง และความไว้วางใจจากประชาชนอย่างมีประสิทธิผลเชิงเทคนิคและการยอมรับจากสาธารณะในลักษณะที่ประชาชนเป็นศูนย์กลางของกระบวนการนิติบัญญัติอย่างแท้จริง นำไปสู่ความชอบธรรมของกระบวนการทำงานและความยั่งยืนของระบอบประชาธิปไตยในระยะยาว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัลของพรรคการเมืองไทย. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์, 29(2), 45-67.
ชาคริต จันทรสีมา. (2563). การสื่อสารทางการเมืองของพรรคการเมืองในสังคมเครือข่าย. วารสารนิเทศศาสตร์, 38(1), 1-24.
ณัฐพล ใจจริง. (2565). ประชาธิปไตยภายใต้เสรีภาพสื่อ: วิเคราะห์ข้อจำกัดของพรรคฝ่ายค้านในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์, 40(1), 89-106.
นฤมล รัตนาภิบาล. (2562). การสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนากฎหมาย. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 7(1), 25-43.
พระครูใบฎีกาวิชาญ วิสุทโธ. (2565). นวัตกรรมการสื่อสารกับการพัฒนาการเมืองไทยยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพัฒนาการเมืองไทย.
พันธกานต์ ทานนท์. (2563ก). กลยุทธ์การสื่อสารของพรรคการเมืองไทยยุคใหม่: กรณีศึกษาพรรคอนาคตใหม่. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมการสื่อสาร, 11(1), 88-107.
พันธกานต์ ทานนท์. (2563ข). การใช้เทคโนโลยีการสื่อสารเพื่อการมีส่วนร่วมในกระบวนการนโยบายของพรรคการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 25(2), 45-61.
พันธกานต์ ทานนท์. (2563ค). การสื่อสารสองทางในพรรคการเมืองยุคดิจิทัล: กลยุทธ์สร้างการมีส่วนร่วมของประชาชน. วารสารสื่อสารการเมือง, 5(1), 13-32.
มานิตย์ อัครเลิศ. (2565ก). การจัดการการสื่อสารทางการเมือง: จากการออกแบบสารถึงการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารและนโยบายสาธารณะ, 14(1), 101-124.
มานิตย์ อัครเลิศ. (2565ข). ศักยภาพของบุคลากรพรรคการเมืองไทยในยุคการสื่อสารดิจิทัล: การบูรณาการระหว่างการเมือง เทคโนโลยี และการมีส่วนร่วมของประชาชน. วารสารการพัฒนาทางการเมือง, 17(1), 21-39.
วรภัทร จันทร์หอม. (2563ก). รูปแบบการนำเสนอสารทางนโยบายเพื่อประชาชน: บทบาทของอินโฟกราฟิกและวิดีโอในยุคข้อมูลล้นเกิน. วารสารนิเทศศาสตร์, 38(2), 66-84.
วรภัทร จันทร์หอม. (2563ข). การจัดการข้อมูลและกลยุทธ์เนื้อหาในพรรคการเมืองดิจิทัล. วารสารบริหารและพัฒนาท้องถิ่น, 16(2), 55-74.
ศิริพร จงศรีจันทร์. (2564). การสื่อสารทางการเมืองกับการสร้างความไว้วางใจในพรรคการเมืองไทย. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์, 18(1), 11-36.
เหมือนฝัน คงสมแสวง. (2562). ภาพลักษณ์และสัญญะทางการเมืองของนักการเมืองไทยยุคใหม่. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 8(1), 31-49.
อภิชาติ จองบุญวัฒนา. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการตรากฎหมายของรัฐสภาไทย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิองค์กรกลางเพื่อประชาธิปไตย.
Deutsch, K. W. (1966). The nerves of government: Models of political communication and control. New York, NY: Free Press.
Schäfer, M. S. (2015). Digital public sphere. In G. Mazzoleni (Ed.), The international encyclopedia of political communication (pp. 322-328). London: Wiley Blackwell.