บทบาทสตรีในการอนุรักษ์และสืบสานงานช่างแกะรูปหนังตะลุง จังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประวัติ พัฒนาการของการแกะรูปหนังตะลุง และบทบาทสตรีในการอนุรักษ์และสืบสานงานช่างแกะรูปหนังตะลุง 2) ปัจจัยที่เป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงในบทบาทงานช่างแกะรูปหนังตะลุง และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมบทบาทสตรีในการอนุรักษ์สืบสานงานช่างแกะรูปหนังตะลุง เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ กลุ่มผู้รู้ กลุ่มผู้ปฏิบัติ และกลุ่มประชาชนทั่วไป รวม 35 คน โดยเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยและเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) การแกะหนังตะลุงเป็นงานหัตถกรรมพื้นบ้านที่ถือกำเนิดเกิดขึ้นมาคู่กับศิลปะการแสดงหนังตะลุง เป็นมรดก
ทางวัฒนธรรมของภาคใต้ที่มีประวัติยาวนานมากกว่า 180 ปี การแกะหนังตะลุงแบบดั้งเดิมมีขั้นตอน 6 ขั้นตอน ยุคร่วมสมัยมี 8 ขั้นตอน ช่างแกะรูปหนังตะลุงมี 2 กลุ่ม คือ ยึดถือขนบความเชื่อกับช่างที่ไม่ยึดถือขนบความเชื่อ บทบาทสตรีในยุคดั้งเดิมมีน้อย มีบทบาทภายในครอบครัวเป็นผู้ช่วยช่าง บทบาทสตรีในยุคร่วมสมัยประกอบอาชีพแกะหนังตะลุงเป็นอาชีพหลัก 2) ปัจจัยที่เป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงบทบาทสตรี ได้แก่ ปัจจัยภายใน คือ ความสนใจ ความถนัดของงานช่าง ความต้องการส่วนบุคคล และแรงบันดาลใจ ปัจจัยภายนอก คือ สภาพเศรษฐกิจและสังคม การส่งเสริมการท่องเที่ยว การส่งเสริมอาชีพ ภาวะเศรษฐกิจ ค่านิยมทางสังคม และ 3) แนวทางการส่งเสริมบทบาทสตรีในงานช่างแกะรูปหนังตะลุงมี 3 ด้าน คือ การอนุรักษ์ การสืบสาน และการแกะหนัง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2549). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: เอดิสันเพสรสโปรดักส์.
กิตติยา ฤทธิ์ภักดี และวรวิท มาศแก้ว. (2566). แนวทางการส่งเสริมการอนุรักษ์และสืบทอดภูมิปัญญาการแกะรูปหนังตะลุงในตำบล ควนกาหลง อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 14 (หน้า 725-740). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
จำเนียร ทรัพย์สิน. (2 มิ.ย. 2568). ประวัติและการแบ่งกลุ่มช่างแกะรูปหนังตะลุง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
ดวงเดือน บุนยาวงศ์. (2547). ตัวตนผู้หญิงลาวในงานวรรณกรรม. เชียงใหม่: ศูนย์สตรีศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ทวี คงบุรี. (3 มิ.ย. 2568). ประวัติและพัฒนาการแกะรูปหนังตะลุง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
ธิดาศิลป์ เปลี่ยนละออ. (2566). บทบาทสตรีมุสลิมในการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนดารุ้ลอิบาดะ. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญสุข สุขแก้ว. (5 มิ.ย. 2568). การแบ่งกลุ่มช่างแกะรูปหนังตะลุง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
วาที ทรัพย์สิน. (2538). การท่องเที่ยวกับการพัฒนาหัตถกรรมการทำรูปหนังตะลุงในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขามานุษยวิทยา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วาที ทรัพย์สิน. (3 มิ.ย. 2568). ประวัติและพัฒนาการแกะรูปหนังตะลุง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
วาที ทรัพย์สิน และคณะ. (2566). การศึกษาตำนวนเรื่องเล่า ภูมิปัญญา ผลิตภัณฑ์และการแสดงหนังตะลุงยุคดั้งเดิมและยุคร่วมสมัยสู่การสร้างแผนที่หนังตะลุงของจังหวัด. กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (ววน.) และหน่วยบริหารจัดการทุนทางด้านพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.). นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
ศิริมา ทองสว่าง. (2567). สังคมและวัฒนธรรมปริทัศน์ประเด็นร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริมาศ สุวรรณสังข์. (2 มิ.ย. 2568). การแบ่งกลุ่มช่างแกะรูปหนังตะลุงกับบทบาทผู้หญิง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
สมทรง ห่อหุ้ม. (3 มิ.ย 2568). บทบาทสตรีในการแกะรูปหนังตะลุง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2543). การศึกษาสังคมและวัฒนธรรม: แนวความคิด วิธีวิทยา และทฤษฎี. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สารภี ทรัพย์สิน. (6 มิ.ย. 2568). กระบวนการขั้นตอนการแกะรูปหนังตะลุง. (สุดาวรรณ์ มีบัว, ผู้สัมภาษณ์)
สุภางค์ จันทวานิช. (2561). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 24). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรินทร์ ทองทศ และคณะ. (2566). หนังตะลุงกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมชุมชนท้องถิ่น. วารสารวิจัยวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม, 5(2), 173-199.
อัญธิษฐา อักษรศรี และวันชัย แสงสุวรรณ. (2564). บทบาทของสตรีไทยในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(3), 297-309.