โมเดลสมการโครงสร้างปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะผู้นำเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในระบบประเภทสามัญศึกษาภาคใต้ของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการแสดงออกภาวะผู้นำเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในระบบสามัญศึกษาภาคใต้ และ 2) เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลสมการโครงสร้างปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะผู้นำเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในระบบประเภทสามัญศึกษาภาคใต้ ที่พัฒนาขึ้นจากข้อมูลเชิงประจักษ์ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการหรือผู้รักษาการแทนผู้อำนวยการของโรงเรียนเอกชนในระบบประเภทสามัญศึกษาภาคใต้ที่สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนในภาคใต้ จำนวน 400 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างด้วยสูตรทาโร่ ยามาเน่ สุ่มตัวอย่างแบ่งชั้นภูมิและแบบตามสัดส่วน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ เชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบ ด้วยวิธีการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องระหว่างโมเดลตามทฤษฎีเชิงสมมติฐานกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และการตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลใช้ค่าสถิติไค - สแควร์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการแสดงออกภาวะผู้นำเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในระบบสามัญศึกษาภาคใต้ อยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.39) โดยข้อที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด คือ การเลือกใช้สื่อเทคโนโลยีดิจิทัลที่เหมาะสมในการเข้าถึงนักเรียน ครู - อาจารย์ ผู้ปกครอง ชุมชนและผู้ที่เกี่ยวข้อง (
= 4.73) และ 2) โมเดลสมการโครงสร้างปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะผู้นำเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในระบบประเภทสามัญศึกษาภาคใต้ มีปัจจัยที่มีอิทธิพลประกอบด้วย 2.1) สมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัล 2.2) การส่งเสริมและพัฒนาด้านเทคโนโลยีดิจิทัล 2.3) คุณลักษณะผู้บริหารโรงเรียนยุคเทคโนโลยีดิจิทัล และ 2.4) ความเป็นพลเมืองในยุคเทคโนโลยีดิจิทัลร่วมกัน ซึ่งสามารถนำมาใช้ได้จริง และมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Boonchan, B. (2011). A Structural Equation Model of Technology Leadership for Basic School Administrators. In Thesis Doctor of Philosophy Educational Administration. Khon Kaen University.
Browne, M. W. & Cudeck, R. (1993). Alternative ways of assessing model fit. In Bollen, K. A. & Lon, J. S. (Eds.), Testing structural equation models (pp. 136-162). Newbury Park, CA: Sage.
Buntham, T. (2016). Leadership in the digital economy era and sustainable development of financial organizations. Education. King Mongkut's University of Technology North Bangkok Industrial Education Journal, 7(1), 223-224.
Chantaphong, S. & Tonghui, T. (2020). World economy, Thai economy after COVID-19: global revolution disease, overhaul to the future, new way of life. Retrieved April 17, 2021, from https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/articles/Article_1Mar2020.html
Hair, J. F. et al. (1995). Multivariate Data Analysis. (3rd ed.). New York: Macmillan Publishing Company.
Intaramanee, S. (2019). School Management in Digital Era. UMT Poly Journal ISSN, 16(1), 353-360.
Kim, M. & Choi, D. (2018). Development of Youth Digital Citizenship Scale and Implication for Educational Setting. Educational Technology & Society, 21(1), 155-171.
Laocharoen, N. et al. (2024). Digital technology competencies of educational institution administrators in the 4.0 era. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 4(3), 881-892.
Luanpasitsakul, T. & Intarak, P. (2021). The characteristics of basic education school administrator in accordance with education goal of Thailand 4.0. Sangtam Journal, 13(2), 183-206.
Office of Policy and Strategy Office of the Permanent Secretary Ministry of Education. (2020). Strategic plan of the Ministry of Education. (2020 - 2022). Bangkok: Office of the Permanent Secretary Ministry of Education.
Office of the Education Council. (2016). Education reform for the future of Thailand, Stability, Prosperity, Sustainability Prime Minister’s Education Policy (General Prayut Chan-ocha). Bangkok: 21 Century.
Richardson, J. W. (2011). Technology Leadership in Native AmSheninger an Schools. Journal of Research in Rural Education, 26(7), 1-14.
Ritcharoon, P. (2014). A Research and Development of the Teachers and Education Personnel Development Policy. T Journal of Education Studies Burapha University, 6(1), 1-9.
Sanongphan, P. (2014). 21st Century School Administrator Skills under the Udonthani Primary Educational Service Area Office 3 (Master of education thesis, program in Educational Administration). Khonkaen: Khonkaen University.
Sawangsr, S. (2010). Development of the Information and Communication Technology Leadership for the School Administrators in Basic Education Schools in Northeastern. Parichart Journal, 23(2), 111-120.
Sheninger, E. (2019). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. (2nd ed.). Singapore: SAGE Publications Asia-Pacific Pte.
Siamrath Online. (2020). Experts suggest 5 tricks for educational administrators in the digital age. Retrieved August 15, 2025, from https://siamrath.co.th/n/147889
Somjai, S. (2018). School Administration by Technology Leadership. Dusit Thani College Journal, 12(1), 350-363.
Wiersma, W. (1995). Research methods in education: An introduction. Boston: Allyn & Bacon.
Wiratchai, N. (1999). LISREL Model: Statistical Analysis for Research. (3rd ed.). Bangkok: Faculty of. Education Chulalongkorn University.
Youngs, H. (2020). Education in the Digital Age: Healthy and Happy Children, Educational Research and Innovation. Paris: OECD Publishing.
