การวิเคราะห์องค์ประกอบและประเมินการเป็นเมืองน่าเที่ยว เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบการเป็นเมืองน่าเที่ยว เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต และ 2) ประเมินการเป็นเมืองน่าเที่ยว เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต ตามองค์ประกอบของการเป็นเมืองน่าเที่ยว โดยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลักในพื้นที่เมืองป่าตอง อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต จำนวน 400 คน ซึ่งประกอบด้วย ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเมืองป่าตองมากกว่า 10 ปี ผู้ประกอบการในเมืองป่าตอง ข้าราชการ/เจ้าหน้าที่ภาครัฐส่วนกลาง และข้าราชการ/เจ้าหน้าที่ภาครัฐส่วนท้องถิ่น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ ผลการวิจัย พบว่า องค์ประกอบการเป็นเมืองน่าเที่ยว เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ 32 ตัวแปร ได้แก่ 1) การจัดการขีดความสามารถทางการท่องเที่ยว 2) การจัดการพื้นที่ทางการท่องเที่ยว 3) การจัดการการมีส่วนร่วมทางการท่องเที่ยว 4) การจัดการนวัตกรรมทางการท่องเที่ยว 5) การจัดการแหล่งท่องเที่ยวและกิจกรรม และ 6) การจัดการบริการทางการท่องเที่ยว ซึ่งมีค่าร้อยละของความแปรปรวน เท่ากับ 85.453 ส่วนผลการประเมินการเป็นเมืองน่าเที่ยว เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.86) เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการจัดการนวัตกรรมการท่องเที่ยว (
= 4.57) ด้านการจัดการขีดความสามารถทางการท่องเที่ยว (
= 4.45) และการจัดการการบริการทางการท่องเที่ยว (
= 4.26) อยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนด้านการจัดการพื้นที่ทางการท่องเที่ยว (
= 3.73) อยู่ในระดับมาก และด้านการจัดการแหล่งท่องเที่ยวและกิจกรรม (
= 3.14) และด้านการจัดการการมีส่วนร่วมทางการท่องเที่ยว (
= 3.00) อยู่ในระดับปานกลาง ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2546). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาสถิติ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิติพัฒน์ ชูปลื้ม และวาราดา ทองจำนงค์. (2568). สรุป “ท่องเที่ยวไทย 2567” ดึงดูดต่างชาติ 35.54 ล้านคน โกยรายได้ 1.91 ล้านล้านบาท จับตาอีก 1 - 2 ปี ก็ยังไม่ฟื้นสู่ระดับก่อนโควิด. เรียกใช้เมื่อ 25 กรกฎาคม 2568 จาก https://thestandard.co/thai-tourism-2024-summary/
ผู้จัดการออนไลน์. (2555). นายกฯ เมืองป่าตองผุด 14 ยุทธศาสตร์สู่ “เมืองท่องเที่ยวที่น่าอยู่และยั่งยืน”. เรียกใช้เมื่อ 25 กรกฎาคม 2568 จาก https://mgronline.com/south/detail/9550000123324
พีพีทีวี. (2568). “ภูเก็ต” ครองแชมป์เมืองทำเงินท่องเที่ยวปี 67 กวาด 4.9 แสนล้าน - รัฐบาลลุยกระตุ้นเที่ยวไทย หวังดัน GDP พุ่ง. เรียกใช้เมื่อ 25 กรกฎาคม 2568 จาก https://www.pptvhd36.com/wealth/economic/244456
ยงยุทธ แก้วอุดม และมนรัตน์ ใจเอื้อ. (2568). แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรองสู่การเป็นเมืองน่าเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวสูงอายุที่มีศักยภาพในการใช้จ่าย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 45(1), 185-210.
วรพล เกิดแก้ว. (2565). การศึกษาการนำนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวเมืองรองไปปฏิบัติในจังหวัดราชบุรี. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิสาขา ภู่จินดา. (2560). ระเบียบวิธีวิจัยและสถิติด้านสิ่งแวดล้อมและพลังงาน. กรุงเทพมหานคร: บางกอกบล็อก.
สำนักงานจังหวัดภูเก็ต. (2564). บทสรุปผู้บริหาร ข้อเสนอแผนพัฒนาเมืองอัจฉริยะ “ภูเก็ตเมืองอัจฉริยะ”. เรียกใช้เมื่อ 2 สิงหาคม 2568 จาก https://depa.or.th/storage/app/media/SmartCity/Tab_SmartCity/13_Phuket%20Smart%20City.pdf
สำนักงานจังหวัดภูเก็ต2566. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดภูเก็ต (พ.ศ. 2566 - 2570) ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. เรียกใช้เมื่อ 25 กรกฎาคม 2568 จาก https://www.phuket.go.th/webpk/file_data/plan/plan2566-2570-2568.pdf
สุเทพ สิงห์ฆาฬะ. (2562). การพัฒนาการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนของหาดป่าตอง จังหวัดภูเก็ต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 5(2), 110-124.
สุวิทย์ พิศแลงาม. (2566). ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรอง กรณีศึกษา: จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน วิทยานิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยวและบริการแบบบูรณาการ. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
อภิวัฒน์ รัตนวราหะ และคมกริช ธนะเพทย์. (2562). แนวทางการออกแบบและพัฒนาเมืองท่องเที่ยวสำหรับประเทศไทย 4.0: กรณีศึกษาภูเก็ต เชียงราย และพัทลุง. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
Cochran, W. G. (1997). Sampling techniques. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, Inc.
Gál, T. & Stănciulescu, G. (2017). Sport Events Worth Travelling All Around The Year. Knowledge Horizons. Economics, 9(3), 25-29.
Gao, J. et al. (2024). Stakeholder Perceptions of Sustainable Tourism Development: A Case Study in Haikou, China. Sustainability, 16(16), 1-16.
Hair, J. F. et al. (2006). Multivariate data analysis. (6th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall.
Jenkins, C. L. (2015). Tourism policy and planning for developing countries: some critical issues. Tourism Recreation Research, 40(2), 144-156.
Koodsela, W. et al. (2019). A Holistic Conceptual Framework into Practice-Based on Urban Tourism Toward Sustainable Development in Thailand. Sustainability, 11(24), 1-28.
Phukamchanoad, P. (2025). The Role of Urban Food Street Stakeholders in Sustainable Tourism: Case Study of Bangkok, Thailand. International Journal of Advanced and Applied Sciences, 12(1), 226-241.
Phuket News. (2025). Phuket Province is facing traffic congestion issues. Retrieved September 22, 2025, from https://phuketnews.phuketindex.com/features/phuket-traffic-congestion-issues-222615.html?utm_source=chatgpt.com
Reuters. (2025). Thai resort island Phuket grapples with growing garbage crisis. Retrieved September 22, 2025, from https://www.reuters.com/world/asia-pacific/thai-resort-island-phuket-grapples-with-growing-garbage-crisis-2025-01-16/
Sattraburut, T. et al. (2024). The connection between Phuket’s water supply and the hotel sector’s water use for assessment of tourism carrying capacity. Sustainability, 16(2), 1-23.
Sharma, G. D. et al. (2024). Using innovation and entrepreneurship for creating edge in service firms: A review research of tourism and hospitality industry. Journal of Innovation & Knowledge, 9(4), 1-13.
Sinlapasate, N. et al. (2020). Tourism carrying capacity toward sustainable tourism development: a case study of Phuket world class destination. ABAC Journal, 40(3), 140-159.
The World Travel and Tourism Council & JLL. (2022). Destination 2030: Global Cities’ Readiness for Sustainable Tourism Growth. Retrieved June 28, 2025, from https://tourismanalytics.com/uploads/1/2/0/4/120443739/destination_2030_jll_wttc_report.pdf
Uysal, Ü. E. (2015). Urban tourism in Istanbul: Urban regeneration, mega-events and city marketing and branding (Publications of the Department of Social Research 2015: 6). Unigrafia. Retrieved June 28, 2025, from https://helda.helsinki.fi/server/api/core/bitstreams/352ad87f-3543-47a8-a65f-378f6296c2e1/content
Xia, H. et al. (2024). Destination competitiveness research over the past three decades: a computational literature review using topic modelling. Journal of Travel & Tourism Marketing, 41(5), 726-742.
