ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับปัจจัยและความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ 2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยและความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ และ 3) สร้างสมการทำนายความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา ได้แก่ นักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ปีการศึกษา 2568 จำนวน 200 คน โดยการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบสองขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ประกอบด้วย สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ วิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน และวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับปัจจัยและความฉลาดทางดิจิทัล ทั้งโดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยมีความสัมพันธ์กับความฉลาดทางดิจิทัลในทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยเรียงลำดับจากปัจจัยที่ส่งผลมากที่สุดไปหาน้อยที่สุด ได้แก่ ปัจจัยด้านการจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล ปัจจัยด้านกิจกรรมพัฒนานักศึกษาที่ส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล ปัจจัยด้านแรงจูงใจที่ส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล ปัจจัยด้านการสนับสนุนของครอบครัวที่ส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัล ซึ่งสามารถร่วมกันทำนายความฉลาดรู้ทางดิจิทัลได้ร้อยละ 70.10 และสามารถแสดงสมการพยากรณ์ ได้ดังนี้ สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนคะแนนดิบ Y/ = 0.50 + 0.28(X1) + 0.24(X2) + 0.23(X5) + 0.13(X6) สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน Z/Y = 0.30(ZX1) + 0.27(ZX2) + 0.25(ZX5) + 0.15(ZX6)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2562). นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พีรวิชญ์ คำเจริญ และวีรพงษ์ พลนิกรกิจ. (2561). เด็กกับการรู้เท่าทันดิจิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคมศึกษา, 6(2), 22-28.
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2566 - 2570. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ.
ศิริลักษณ์ ปัญญา และคณะ. (2567). การศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษาพยาบาล. วารสารวิจัยเพื่อการส่งเสริมสุขภาพและคุณภาพชีวิต, 4(3), 26-37.
สรานนท์ อินทนนท์. (2563). ความฉลาดทางดิจิทัล. (พิมพ์ครั้งที่ 3). ปทุมธานี: มูลนิธิส่งเสริมสื่อเด็กและเยาวชน.
สหพัฒน์ สถาปนิกานนท์ และคณะ. (2567). ความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตนักศึกษาปริญญาบัณฑิต. วารสารราชพฤกษ์, 22(1), 187-202.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2567). คู่มือแนวทางการรับรองปริญญาและประกาศนียบัตรทางการศึกษา เพื่อการประกอบวิชาชีพตามประกาศคุรุสภา เรื่อง การรับรองปริญญาและประกาศนียบัตรทางการศึกษา ตามมาตรฐานวิชาชีพ เพื่อการประกอบวิชาชีพ พ.ศ. 2567. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาทักษะความฉลาดทางดิจิทัลของผู้เรียนทุกช่วงวัย: กรณีศึกษาของต่างประเทศและประเทศไทย (ฉบับเข้าใจง่าย). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
อรัญ ซุยกระเดื่อง. (2562). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการรู้ดิจิทัลของนักเรียนมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ : การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างพหุระดับ. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม: 25(2), 296-311.
Borrego, I. & Cuadrado, I. (2025). Extracurricular activities for adolescents to prevent social networks addiction. American Research Journal of Humanities Social Science, 8(2), 57-63.
Chukwuere, J. E. & Munapo, E. (2022). Factors Influencing the Development of Digital Citizenship on Social Media Platforms: Narrative Review. Cham: Springer International Publishing.
Cronbach, L. J. & Furby, L. (1970). How we should measure “change”: Or should we? Psychological bulletin, 74(1), 68-80.
Faul, F. et al. (2009). Statistical power analyses using G*Power 3.1: Tests for correlation and regression analyses. Behavior Research Methods, 41, 1149-1160. https://doi.org/10.3758/BRM.41.4.1149.
Jwaifell, M. (2018). The Proper Use of Technologies as a Digital Citizenship Indicator: Undergraduate English Language Students at Al-Hussein Bin Talal University. World Journal of Education, 8(3), 86-94.
Khadidja, L. (2024). The Digital Family Culture and Its Influence on Child Electronic Guidance: A Case Study of Selected Families. Pakistan Journal of Life & Social Sciences, 22(2), 8106-8112.
Krasnova, E. et al. (2023). Motivation as a necessary condition for learning in the age of digitalization. E3S Web of Conferences, 371, 05076. https://doi.org/10.1051/e3sconf/202337105076.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of psychology, 22(140), 5-55.
Martin, F. et al. (2019). Examining k-12 educators’ digital citizenship perceptions and practices. Computers & Education, 160, 103916. https://doi.org/10.1080/15391523.2020.1815611.
Park, Y. (2016). 8 Digital Life Skills all children need - and a plan for teaching them. Retrieved September 6, 2024, from https://www.weforum.org/stories/2016/09/8-digital-life-skills-all-children-need-and-a-plan-for-teaching-them/
Widyasari, E. et al. (2025). integration of digital intelligence in education curriculum. international journal of society reviews, 3(4), 453-465.
