กลยุทธ์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัด พิษณุโลก กรณีศึกษาบ้านมุง อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อกลยุทธ์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ โดยการเก็บแบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนในพื้นที่ตำบลบ้านมุง จำนวน 378 คน จากประชากรจำนวน 6,857 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์ถดถอยพหูคูณเชิงเส้นตรง และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับงานวิจัย จำนวน 35 คน ด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.05) 2) ปัจจัยที่มีผลต่อกลยุทธ์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก (y) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีจำนวน 5 ตัวแปร เรียงลำดับจากมากที่สุดไปหาน้อย คือ ระบบสาธารณูปโภค วิถีชีวิตชุมชนที่เงียบสงบ สภาพเศรษฐกิจ สังคมและการเมือง การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และการมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก และ 3) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก มีทั้งหมด 4 แนวทาง ได้แก่ การบริหารจัดการโดยการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน พัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ให้มีประสิทธิภาพ พัฒนาการประชาสัมพันธ์ด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล และพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ขนิษฐา เปี่ยมคุ้ม และมณฑกานติ ชุบชูวงศ์. (2565). วิเคราะห์ประสบการณ์จากการเข้าร่วมกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อความพึงพอใจและความภักดีของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษา ชุมชนตำบลบ้านแหลม จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 28(2), 77-90.
จิตรกร วิจารณรงค์. (2565). การจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของบริษัทท่องเที่ยว. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(2), 394-404.
ชำนาญ ปาณาวงษ์. (2567). ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ: จากแนวคิดทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ฐิติภา บำรุงศิลป์ และคณะ. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการอนุรักษ์ต่อยอดวัฒนธรรมลาวครั่ง บ้านกุดจอก จังหวัดชัยนาท. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 18(1), 45-61.
บุญเพ็ง สิทธิวงษา และสมปอง สุวรรณภูมา. (2566). กลยุทธ์การบริหารจัดการท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดเลย. วารสารการจัดการองค์กร และพัฒนาสังคม, 3(1), 36-46.
เบญจรงค์ พื้นสะอาด. (2565). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนสังคมและทุนทางวัฒนธรรมของชุมชนเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ.
ภณธศร ปุ๊ดหน่อย และโชติ บดีรัฐ. (2567). การพัฒนาศักยภาพชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีไทยทรงดำ ในเขตพื้นที่บ้านห้วยห้าง ตำบลหนองหลุม อำเภอวชิบารมี จังหวัดพิจิตร. Journal of Modern Learning Development, 9(3), 140-150.
รังสรรค์ สิงหเลิศ. (2558). ระเบียบวิธีวิจัยและการใช้สถิติสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ทริปเพิ้ล กรุ๊ป จำกัด.
วีรญา พรมประสิทธิ์. (2565). ปัจจัยความสำเร็จของการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาบ้านนาต้นจั่น ตำบลบ้านตึก อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย. ใน วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สาธิญา รุ่งพิพัฒนพงศ์. (2558). องค์ประกอบของความยั่งยืนสำหรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษา ชุมชนอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(2), 115-140.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2567). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร(รายเดือน). เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2567 จาก https://stat.bora.dopa.go.th/new_stat/webPage/statByYear.php
สุวดี บุญมาจรินนท์ และคณะ. (2565). การออกแบบประสบการณ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนผ่านกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานโมเดลเศรษฐกิจสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 19(2), 84-92.
Anansethakul, P. et al. (2025). Strategies for developing a Strong Network of Grassroots Community Economy of government Organization in Nan Province. International Journal of Sociologies and Anthropologies Science Reviews, 5(3), 765-776.
Best, J. W. & Kahn, J. V. (2006). Research in education. (10th ed.). Boston: Pearson Education, Inc.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Test. (5th ed.). New York: Harper Collins.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(2), 49-60.
Turner, R. C. & Carlson, L. A. (2003). Indexes of item-objective congruence for multidimensional item. International Journal of Testing, 3(2), 163-171.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: John Wiley and Sons.
