การจัดการการท่องเที่ยววัฒนธรรมเชิงอาหารและศาสนาภายใต้นโยบายส่งเสริม การท่องเที่ยวในจังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาสภาพปัจจุบันของการท่องเที่ยววัฒนธรรมเชิงอาหารและศาสนา สร้างเส้นทางการท่องเที่ยวฯ พัฒนาแนวทางการจัดการการท่องเที่ยวฯ และขับเคลื่อนแนวทางการจัดการการท่องเที่ยวฯ เป็นการวิธีวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนที่อยู่ในพื้นและนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน สุ่มอย่างง่าย ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาชน จำนวน 36 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันของนักท่องเที่ยววัฒนธรรมเชิงอาหารและศาสนา ส่วนใหญ่เดินทางมากับครอบครัว ประมาณ ปีละ 2 ครั้ง ในวันเสาร์ - อาทิตย์ อาหารที่ชอบทาน ได้แก่ อาหารทะเล เช่น กุ้ง ปู ฯ อาหารท้องถิ่น เช่น แกงคั่วหัวตาล ฯ ขนมหวาน เช่น ขนมหม้อแกง ฯ ผลไม้เมืองเพชร เช่น ลูกตาล ฯ คนในชุมชนมีความต้องการการจัดการการท่องเที่ยว โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก การสร้างเส้นทางการท่องเที่ยวฯ มีจำนวน 3 เส้นทาง ได้แก่ 1) เส้นทางชุมชนคลองกระแชงไหว้พระศักดิ์สิทธิ์วัดพลับพลาชัย 2) เส้นทางชุมชนบ้านระหารน้อยอยากชิมขนมหม้อแกงแสนละมุน และ 3) เส้นทางชุมชนบางตะบูน ไหว้กวนอิมศักดิ์สิทธิ์ วัดเพชรสุวรรณ พัฒนาแนวทางการจัดการการท่องเที่ยวฯ แบบ “กิน - ไหว้ - เรียนรู้” ชูจุดเด่นเรื่องราว และ ส่งเสริมเอกลักษณ์อาหารเพชรบุรีให้เป็น “Soft Power” จัดทำ “เทศกาลขนมหวานและอาหารพื้นบ้านเมืองเพชร” ผลักดันการขึ้นทะเบียนภูมิปัญญา ใช้เทคโนโลยีและสื่อออนไลน์ในการประชาสัมพันธ์ จัดทำสื่อในรูปแบบ และขับเคลื่อนแนวทางการจัดการการท่องเที่ยวฯ โดยจัดทำแผนแม่บทท่องเที่ยววัฒนธรรมร่วมกัน สนับสนุนงบประมาณ การอบรม การตลาด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). รายงานสถิตินักท่องเที่ยวต่างชาติเดินทางเข้าประเทศไทยตลอดปี 2567. เรียกใช้เมื่อ 20 เมษายน 2567 จาก http://www.bangkokbiznews.com/business/business/1160350
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 11 กรกฎาคม 2567 จาก http://www.tatreviewmagazine.com/article/cbt-thailand/
นธี เหมมันต. (2567). การสื่อสารวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาหลาดใต้โหนด ตำบลดอนทราย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 15 (หน้า 1266-1278). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
นิมิต ซุ้นสั้น. (2562). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวสำหรับการท่องเที่ยวโดยชุมชนของชุมชนทุ่งมะพร้าว จังหวัดพังงา. วารสารศิลปศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการปีที่, 4(2), 326-340.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาสน.
เบญจมาศ ณ ทองแก้ว และคณะ. (2562). การท่องเที่ยวเชิงอาหารตลาดใต้เคี่ยม จังหวัดชุมพร. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 10 (หน้า 553-568). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปาริฉัตร ศรีหะรัญ. (2561). กระบวนการสร้างความหมายวัฒนธรรมการบริโภคอาหารท้องถิ่น จังหวัดนครศรีธรรมราช ภายใต้แนวคิดการสร้างคุณค่าร่วมกัน. นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการภาพลักษณ์อาหารท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้าง. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 14(1), 152-167.
ศิริพันธ์ นันสุนานนท์. (2563). แผนที่ชุมชนและการออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร. วารสารสถาบันศิลปวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 21(2), 83-93.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงาน คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
