การพัฒนารูปแบบการบริหารเชิงระบบร่วมกับแนวคิดการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อ เสริมสร้างความสามารถด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกและทักษะนวัตกรครู โรงเรียนบ้านหาญ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสตูล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ 2) พัฒนารูปแบบ 3) ทดลองใช้ และ 4) ประเมินรูปแบบการบริหารเชิงระบบร่วมกับแนวคิดการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกและทักษะนวัตกรครูโรงเรียนบ้านหาญ การวิจัยเป็นแบบวิจัยและพัฒนา โดยใช้ข้อมูลเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย ครูผู้สอน 6 คน คณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน 7 คน นักเรียนประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 จำนวน 59 คน และผู้ทรงคุณวุฒิ 13 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบประเมิน และแบบบันทึก ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์เนื้อหา และการทดสอบ t-test เทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 80 ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันอยู่ในระดับมาก และสภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด โดยประเด็นที่ควรพัฒนาเร่งด่วน ได้แก่ ทักษะนวัตกรครู การจัดการเรียนรู้เชิงรุก และการบริหารแบบมีส่วนร่วม 2) รูปแบบที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ เป้าหมาย ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต การวัดและประเมินผล และเงื่อนไขแห่งความสำเร็จ ซึ่งผู้ทรงคุณวุฒิประเมินว่ามีความเป็นไปได้ ความเหมาะสม และความเป็นประโยชน์ในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้ พบว่า ความสามารถด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกและทักษะนวัตกรของครูสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 4) ผลการประเมินความเป็นประโยชน์ของรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด โดยด้านที่มีคะแนนสูงสุด คือ ประโยชน์ต่อผู้เรียนและผลการประเมินความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จิตณรงค์ เอี่ยมสอาง. (2558). แนวทางการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชนากานต์ ภักดีวานิช. (2561). การพัฒนาสมรรถนะครูเพื่อการจัดการเรียนรู้เชิงรุก. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศิลปะการสอน: แนวทางสู่การจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวลจันทร์ จารุวัชรานนท์. (2563). การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้เชิงนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วราภรณ์ สุทธา. (2561). การบริหารสถานศึกษาตามแนวคิดระบบเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2558). การพัฒนาครูมืออาชีพและครูนวัตกรในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษาแนวโน้มการเรียนรู้เชิงรุกในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561 - 2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุรเชษฐ์ เพ็ญพวง. (2560). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกและการพัฒนานวัตกรรมทางการศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
Bertalanffy, L. (1968). General system theory: Foundations, development, applications. New York: George Braziller.
Bonwell, C. C. & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. Washington: The George Washington University.
Day, C. (2016). Successful school leadership. Berkshire: McGraw-Hill Education.
Dyer, J. et al. (2011). The innovator’s DNA: Mastering the five skills of disruptive innovators. Boston: Harvard Business Review Press.
Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. San Francisco: Jossey-Bass.
Hallinger, P. (2011). Leadership for learning: Lessons from 40 years of empirical research. Journal of Educational Administration, 49(2), 125-42.
Hoy, W. K. & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory, research, and practice. (9th ed.). New York: McGraw-Hill.
