ปัจจัยประชากรศาสตร์และพฤติกรรมการท่องเที่ยวที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดอุบลราชธานี 2) เพื่อประเมินระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และ 3) เพื่อเปรียบเทียบการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทย จำแนกตามลักษณะประชากรศาสตร์และพฤติกรรมการเดินทาง การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องในการเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวชาวไทย 400 คน ซึ่งได้จากการสุ่มแบบสะดวก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน กำหนดค่าความเชื่อมั่นร้อยละ 95 และค่าความคลาดเคลื่อนสูงสุดร้อยละ 5 ผลการวิจัยพบว่า 1) พฤติกรรมนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง กลุ่มอายุ 26 - 43 ปี (Generation Y) เดินทางเพื่อศึกษาวัฒนธรรมและวิถีชีวิตท้องถิ่น เดินทางร่วมกับครอบครัวโดยใช้รถยนต์ส่วนตัว และรับข้อมูลผ่านสื่อสังคมออนไลน์ 2) ผลการประเมินระดับความคิดเห็นจากนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมมีระดับความคิดเห็นต่อปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอยู่ในระดับสูง โดยเฉพาะปัจจัยด้านแหล่งท่องเที่ยวทางศาสนา ประเพณีท้องถิ่น และวิถีชีวิตชุมชน และ 3) ผลการเปรียบเทียบ พบว่า เพศ สถานภาพ อาชีพ รายได้ วัตถุประสงค์การเดินทาง รูปแบบการจัดการท่องเที่ยว และค่าใช้จ่าย ส่งผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยชี้ให้เห็นถึงอัตลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดอุบลราชธานีที่โดดเด่นด้านศาสนา ประเพณี และความสัมพันธ์ของครอบครัว ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลเชิงนโยบายในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยสะท้อนถึงรูปแบบการเดินทาง ความต้องการ และพฤติกรรมการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในบริบทการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดอุบลราชธานี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกณิศา ธนาโชคพิสิษฐ์ และอลงกรณ์ อรรคแสง. (2564). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของอำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(6), 177-191.
กระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). เขตพัฒนาการท่องเที่ยว. เรียกใช้เมื่อ 7 ตุลาคม 2568 จาก https://anyflip.com/yyhdx/toof/?fbclid=IwAR3ntzYiE8Yng0NMVmjpEE4yyML_0wIvwROR7NF8HCZ4uNfz2YjPLho-pgs
ขนิษฐา สร้อยทอง และคณะ. (2565). การจัดกลุ่มจังหวัดตามสถิติด้านการท่องเที่ยวรายภูมิภาคภายใต้สถานการณ์แพร่ระบาดของโควิด-19. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์, 6(2), 33-47.
ชลพลกฤต รัตน์นราทร. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการท่องเที่ยวเมืองรอง. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชิดชนก อนันตมงคลกุล. (2562). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(2), 1-20.
ณัฐพงศ์ วิชัยดิษฐ์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ในพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยากับการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยวและโรงแรม. มหาวิทยาลัยพะเยา.
นิชนันท์ อ่อนรัตน์. (2561). นโยบายการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 228-241.
นุชนารถ รัตนสุวงศ์ชัย และคณะ. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดชัยนาท สิงห์บุรี และลพบุรี. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 19(1), 37-73.
ประภาศิริ ประสารสุข. (2565). การพิจารณาองค์ประกอบและตามปกติที่คุณสามารถเลือกเลือกใช้สนามบินสุวรรณภูมิและแลนดอนเมืองของสภาชาวไทยวิจัยโควิด-19. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ปราณี มีหาญพงษ์ และกรรณิการ์ ฉัตรดอกไม้ไพร. (2561). การตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือวิจัยทางการพยาบาล. วารสารพยาบาลทหารบก, 19(1), 9-15.
เปมิกา ศรีสุกใส และสุเมธ ธุวดาราตระกูล. (2565). บริการที่พักประเภทพูลวิลล่าในเขตพัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันตกของประเทศไทย. Rajapark Journal, 17(51), 66-78.
พิศมัย จัตุรัตน์ และชวลีย์ ณ ถลาง. (2565). ที่ได้ศึกษาพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนของกรุงเทพมหานคร. Dusit Thani College Journal, 16(2), 50-64.
พูนทรัพย์ เศษศรี และคณะ. (2566). พฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยและการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมจังหวัดยโสธร. Management Sciences Valaya Alongkorn Review, 4(1), 57-73.
วิภาดา เถาธรรมพิทักษ์ และคณะ. (2565). แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการเดินทางท่องเที่ยวไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษาย่านเมืองเก่าสงขลา จังหวัดสงขลา. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 17(2), 56-68.
ศรัญญา สรรพมิตร และศิวฤทธิ์ สุนทรเสณี. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. ใน การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 15 ปีการศึกษา 2563 (หน้า 415-423). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
ศศิโสม ดวงรักษา. (2558). เปรียบเทียบปัจจัยและพฤติกรรมที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการโรงแรมระดับ 4 - 5 ดาว ของนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติ ในเขตเมืองพัทยาจังหวัดชลบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
Cochran, W. G. (1997). Sampling techniques. Hoboken: John Wiley & Sons, Inc.
