การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นแบบบูรณาการโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ในระดับโรงเรียนประถมศึกษา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก เรื่อง หอยหอม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นแบบบูรณาการ เรื่อง หอยหอม สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก 2) พัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนในโรงเรียนประถมศึกษา 3) ทดลองใช้หลักสูตรท้องถิ่นแบบบูรณาการ เรื่อง หอยหอม 4) ประเมินผลและปรับปรุงหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น และ 5) ประเมินสมรรถนะครูในการจัดทำหลักสูตรและออกแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุก การวิจัยแบ่งเป็น 4 ขั้นตอน ได้แก่ การศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการ
ในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น การออกแบบและพัฒนาหลักสูตร การทดลองใช้หลักสูตร และการประเมินหลักสูตร การวิจัยเชิงปริมาณใช้เครื่องมือเป็นแบบสอบถาม กลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 - 6 โรงเรียนหัวเขาแก้ว จำนวน 27 คน ในภาคเรียนที่ 2/2567 ใช้การเลือกแบบเจาะจง ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง หอยหอม ที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย หลักการ วิสัยทัศน์ จุดมุ่งหมาย สมรรถนะสำคัญของผู้เรียน คุณลักษณะที่พึงประสงค์ โครงสร้างหลักสูตร คำอธิบายรายวิชา จุดประสงค์การเรียนรู้ หน่วยการเรียนรู้อิงมาตรฐาน มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด แนวการจัดกิจกรรม สื่อและแหล่งการเรียนรู้ รวมทั้งการวัดและประเมินผล โดยหลักสูตร
มี 8 หน่วยการเรียนรู้ นักเรียนที่เข้าร่วมกิจกรรมมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนตามหลักสูตร มีค่าเฉลี่ยร้อยละ 82 สูงกว่าเกณฑ์ ร้อยละ 80 มีทักษะในการปฏิบัติงานอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.54) มีเจตคติด้านความมีวินัยและความมุ่งมั่นตั้งใจในการเรียนอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.73) และมีเจตคติด้านการเห็นคุณค่าและความสำคัญของการเรียนรู้ท้องถิ่นอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.66) ส่วนครูผู้สอนมีสมรรถนะในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นและการจัดการเรียนรู้เชิงรุกอยู่ในระดับดี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการศึกษานอกโรงเรียน. (2543). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
กรมวิชาการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์ การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ใจทิพย์ เชื้อรัตนพงษ์. (2539). การพัฒนาหลักสูดรท้องถิ่น: หลักการและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์อลีนเพลส.
ฉัตรชัย หวังมีจงมี. (2560). สมรรถนะของครูไทยในศตวรรษที่ 21: ปรับการเรียน เปลี่ยนสมรรถนะ. วารสารสถาบันเสริมศึกษาและทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 12(2), 47-63.
ชิติพัทธ์ สุขเกษมศิลป์ และบุญชม ศรีสะอาด. (2562). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเรื่อง คชศึกษา สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนช้างบุญวิทยา. วารสารคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 25(1), 93-104.
เดือนเพ็ญพร ชัยภักดี. (2559). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นเพื่อถ่ายทอดภูมิปัญญาทอผ้าไหม. วารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น, 11(พิเศษ), 173-182.
ปารณทัตต์ แสนวิเศษ. (2555). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของโรงเรียนประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
วิชัย ประสิทธิ์วุฒิเวชช์. (2542). การพัฒนาหลักสูตรสานต่อที่ท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: เซ็นเตอร์ดิสคัพเวอรรี่.
วิชา พรหมโชติ และคณะ. (2564). การพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ในโรงเรียนสังกัดเทศบาลนครสุราษฎรธานี. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎรธานี.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). แนวทางการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา พ.ศ. 2561. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). มาตรการฟื้นฟูภาวะถดถอยทางการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
