การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ปรากฏการณ์เป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เพื่อส่งเสริมทักษะการสื่อสาร สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูในยุคดิจิทัล
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ปรากฏการณ์เป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เพื่อส่งเสริมทักษะการสื่อสารสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูในยุคดิจิทัล 2) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ฯ และ 3) ประเมินและปรับปรุงรูปแบบการจัดการเรียนรู้ฯ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาวิชาชีพครู ชั้นปีที่ 1 จำนวน 40 คน ได้มาจากการเลือกแบบอาสาสมัคร เครื่องมือวิจัย คือ 1) แบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ 2) แบบประเมินทักษะการสื่อสาร และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าร้อยละ การทดสอบค่าที (t-test) และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้ ฯ มี 4 องค์ประกอบ 5 หน่วยการเรียนรู้ ประกอบด้วย 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) ขั้นตอนการจัดกิจกรรม ได้แก่ 3.1) ขั้นศึกษาแนวคิด 3.2) ขั้นพินิจปรากฏการณ์ 3.3) ขั้นสานศิลป์ภาษาด้วย AI 3.4) ขั้นขานไขวาทวิทยา และ 3.5) ขั้นตรวจตราประเมินผลการสื่อสาร และ 4) การวัดและประเมินผล ซึ่งรูปแบบการจัดการเรียนรู้ฯ ที่พัฒนาขึ้น มีความเหมาะสมระดับมากที่สุด (M = 4.53, S.D. = 0.16) หลังการเรียนรู้ด้วยรูปแบบฯ นักศึกษาวิชาชีพครูมีคะแนนทักษะการสื่อสารสูงกว่าร้อยละ 70 และมีทักษะการสื่อสาร (M = 8.32, S.D. = 0.72) สูงกว่าก่อนเรียน (M = 6.25, S.D. = 0.74) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีความพึงพอใจต่อรูปแบบฯ ในระดับมากที่สุด (M= 4.39, S.D. = 0.53) เนื่องจากเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการใช้สถานการณ์ต่าง ๆ ในรูปแบบฯ ส่งเสริมและช่วยฝึกซ้อมทักษะการสื่อสารให้นักศึกษามีความมั่นใจในการใช้ภาษา และมีลีลาในการสื่อสารสูงขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรนิษฐ์ ชายป่า และคณะ. (2565). การพัฒนารูปแบบการสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างชาติ โดย ADDIE MODEL. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(3), 53-64.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิครูและมาตรฐานวิชาชีพครู. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2567). วิสัยทัศน์ มุ่งพัฒนาสมรรถนะขั้นสูงของกำลังคนทางการศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 13 พฤศจิกายน 2568 จาก https://webmaster.edu.cmu.ac.th/assets/upload/files/2024/11/20241118161753_36710.jpg
ชนาธิป พรกุล. (2554). การสอนกระบวนการคิด: ทฤษฎีและการนำไปใช้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: วีพริ้นท์.
ชลาธิป สมาหิโต. (2564). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2547). การออกแบบการสอน: ศาสตร์และศิลป์ของการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2548). การจัดการเรียนรู้: ศาสตร์และศิลป์ของการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และคณะ. (2551). นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมร เจนจิจะ. (2548). การพูดเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สิริประภา อินทคง และคณะ. (2567). การพัฒนาความสามารถด้านการพูดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ด้วยการจัดการเรียนรู้เทคนิคทีม คู่ เดี่ยว. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(5), 1073-1084.
สุวิมล ว่องวานิช. (2549). การประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Symeonidis, V. & Schwarz, J. F. (2016). Phenomenon-based teaching and learning in teacher education programes. Journal of Education and Learning, 5(2), 1-9.