รูปแบบการพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเพื่อพัฒนาผู้เรียน ในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนบ้านเกาะขวัญ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานของครูผู้สอน 2) เพื่อสร้างรูปแบบการพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 และ 3) เพื่อประเมินผลการใช้รูปแบบการพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 โดยมีการวิจัย 3 ระยะ ดังนี้ ระยะที่ 1 ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 คน ใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง โดยการวิเคราะห์เนื้อหา ระยะที่ 2 ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 คน ระยะที่ 3 กลุ่มเป้าหมาย ครูผู้สอนในโรงเรียนบ้านเกาะขวัญ จำนวน 22 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถาม 2) แบบสัมภาษณ์ 3) แบบประเมิน 4) แบบบันทึก และ 5) แบบทดสอบ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาและความต้องการการพัฒนาครูฯ พบว่า สภาพปัญหาของครู คือ ครูไม่เข้าใจในกระบวนการการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐาน ครูขาดทักษะในการกระตุ้นและสร้างแรงจูงใจให้กับผู้เรียน ด้านความต้องการของครู พบว่า คือ ครูมีความต้องการด้านความรู้ความเข้าใจเชิงปฏิบัติการ ความต้องการด้านการออกแบบสถานการณ์ปัญหา 2) รูปแบบการพัฒนาครูฯ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 2.1) หลักการ 2.2) วัตถุประสงค์ 2.3) กระบวนการพัฒนาครู 2.4) แนวทางการพัฒนาครู และ 2.5) เงื่อนไขความสำเร็จ และ 3) การประเมินผลการใช้รูปแบบการพัฒนาครูฯ พบว่า คะแนนเฉลี่ยก่อนการพัฒนา 10.91 คะแนนเฉลี่ยหลังการพัฒนา 18.36 คะแนนพัฒนาการสัมพันธ์ 81.98 อยู่ในระดับสูงมาก ครูผู้เข้ารับการฝึกอบรมมีความรู้ ความเข้าใจในการจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐาน หลังการฝึกอบรม มีค่าการพัฒนา 113.07%
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). แนวทางการจัดทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ที่เน้นสมรรถนะทางสาขาวิชาชีพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
จิราวรรณ คบขุนทด และคณะ. (2566). การสอนสังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21 โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน. วารสารราชภัฏพระนครวิชาการ, 2(1), 36-46.
พรรณี อาวรณ. (2561). การพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้ด้านการคิดวิเคราะห์ โรงเรียนผาน้ำทิพย์วิทยา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย พิชญทรรศน์, 9(2), 71-80.
มุทิตา เอี่ยมทิพย์ และอุบลวรรณ ส่งเสริม. (2565). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยการใช้ปัญหาเป็นฐานที่ส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 5(3), 64-75.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี - สฤษดิ์วงศ์.
อมลสิริ มหาสุรเดช. (2561). การพัฒนาครูเพื่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนคชเผือกอนุสรณ์ สังกัดกรุงเทพมหานคร. การพัฒนาครูเพื่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนคชเผือกอนุสรณ์ สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 1(2), 26-37.
อำภา บริบูรณ์. (2561). การพัฒนาชุดการสอนคณิตศาสตร์ โดยการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน (PBL) และทีมแข่งขัน (TGT) ที่เสริมสร้างทักษะกระบวนการทางคณิตศาสตร์ เจตคติ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 3(5), 107-131.
อุบล หนูฤกษ์. (2563). รูปแบบการพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้โดยใช้การสร้างสรรค์เป็นฐาน โรงเรียนในเครือข่ายเกาะพะงัน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
Barrows, H. S. & Tamblyn, R. M. (1980). Problem-Based Learning: An Approach to Medical Education. New York: Springer Publishing Company.
Joyce, B. et al. (2015). Models of Teaching. (10th ed.). Boston: Pearson Education.
Kuder, G. F. et al. (1937). The theory of the estimation of test reliability. Psychometrika, 2(3), 151-160.
Nunnally, J. C. & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory. (3rd ed.). New York: McGraw- Hill.
Savery, J. R. (2006). Overview of Problem-based Learning: Definitions and Distinctions. Interdisciplinary Journal of Problem-Based Learning, 1(1), 9-20.
