การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจของปัจจัยด้านภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ ของผู้บริหารเพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนาสมรรถนะ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลาง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารและสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ 2) วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจของปัจจัยด้านภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหาร 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารกับสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ 4) วิเคราะห์ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ที่ส่งผลต่อการพัฒนาสมรรถนะ และ 5) เสนอแนวทางในการพัฒนาสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลาง โดยใช้การวิจัยแบบผสมผสาน ระยะที่ 1 เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ เจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลาง จำนวน 130 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ระยะที่ 2 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลาง รวม 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและการวิเคราะห์ธีม ผลการวิจัยพบว่า ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารและสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลางโดยรวมอยู่ในระดับมาก ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจยืนยันว่าชุดตัวแปรมีความเหมาะสมสำหรับการวิเคราะห์ โดยมีค่า KMO อยู่ในระดับดีและผลการทดสอบ Bartlett’s Test มีนัยสำคัญทางสถิติ ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารมีความสัมพันธ์ทางบวกกับสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลางในระดับสูงมากอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = .933) ผลการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ พบว่า ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ด้านการบริหารการเปลี่ยนแปลง การมีวิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ สามารถร่วมกันทำนายสมรรถนะของเจ้าหน้าที่ตำรวจสอบสวนกลางได้อย่างมีนัยสำคัญ โดยสามารถอธิบายความแปรปรวนของสมรรถนะได้ร้อยละ 98.4
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณัฐพล บุญประกอบ. (2561). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์กับประสิทธิผลขององค์การภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2560). การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิเชียร เกษมสุข. (2563). การบริหารการเปลี่ยนแปลงในองค์การภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2562). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2559). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ทิพยวิสุทธิ์.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2562). คู่มือการพัฒนาสมรรถนะข้าราชการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2564). รายงานสถานการณ์กำลังคนภาครัฐและแนวโน้มสมรรถนะข้าราชการไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2560). แนวทางการพัฒนาระบบราชการไทย 4.0. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2564). รายงานสถานการณ์และแนวทางการพัฒนางานสอบสวนของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2562). การวิจัยเชิงปริมาณทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนันทา เลาหนันทน์. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงสมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
Davies, B. & Davies, B. J. (2010). Strategic leadership. In B. Davies (Ed.), The essentials of school leadership. (pp. 9-27). London: Sage.
Dess, G. G. & Miller, A. (1993). Strategic management. New York: McGraw-Hill.
DuBrin, A. J. (2010). Principles of leadership. (6th ed.). Mason: South-Western Cengage Learning.
Garson, G. D. (2008). Factor analysis. Asheboro: Statistical Associates Publishing.
Hair, J. F. et al. (2019). Multivariate data analysis. (8th ed.). Andover: Cengage Learning.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Boston: Harvard Business School Press.
Madu, I. E. et al. (2023). Strategic leadership and employee performance: Evidence from public sector organizations. Journal of Leadership Studies, 17(2), 45-60.
Michael, A. H. et al. (2017). Strategic leadership: Managing human capital to execute strategy. Organizational Dynamics, 46(3), 165-173.
Rowe, W. G. (2001). Creating wealth in organizations: The role of strategic leadership. Academy of Management Executive, 15(1), 81-94.
Senge, P. M. (2000). Schools that learn. New York: Doubleday.
