แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูอาชีวศึกษาตามการปฏิรูปอาชีวศึกษาสมัยใหม่ ในมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์สภาพปัจจุบันและสภาพพึงประสงค์ของสมรรถนะครูอาชีวศึกษา 2) เพื่อสร้างแนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูอาชีวศึกษา และ 3) เพื่อประเมินแนวทางดังกล่าวภายใต้บริบทการปฏิรูปอาชีวศึกษาร่วมสมัยในมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธีพหุระยะ 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 สัมภาษณ์เชิงลึกผู้ทรงคุณวุฒิ 9 ท่าน เพื่อศึกษาแนวคิดพื้นฐานและกรอบสมรรถนะ ระยะที่ 2 เก็บแบบสอบถามจากครูอาชีวศึกษา 333 รายด้วยการสุ่มแบบแบ่งชั้น แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่น 0.985 วิเคราะห์ความต้องการจำเป็นด้วยดัชนี PNI_modified และระยะที่ 3 สนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 9 ท่าน ประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษาและตัวแทนภาคอุตสาหกรรมเพื่อตรวจสอบประเมินแนวทาง ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของสมรรถนะอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง ส่วนสภาพพึงประสงค์อยู่ในเกณฑ์มากที่สุด สะท้อนช่องว่างที่ต้องพัฒนาเร่งด่วน ลำดับความต้องการจำเป็นสูงสุด 3 อันดับแรก ได้แก่ ด้านการสอนดิจิทัลและพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ (PNI_modified = 0.580) ด้านการปฏิบัติและบูรณาการความรู้ภาคอุตสาหกรรม (PNI_modified = 0.570) และด้านการบูรณาการอุตสาหกรรมกับการศึกษา (PNI_modified = 0.570) ตามลำดับ 2) แนวทางที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 3 แนวทางหลัก 13 แนวทางรอง และ 13 วิธีดำเนินงาน ครอบคลุมการพัฒนาทักษะดิจิทัล ความร่วมมือกับอุตสาหกรรม และการยกระดับคุณภาพการสอน 3) ผลการประเมินโดยผู้ทรงคุณวุฒิ พบว่า แนวทางมีความเหมาะสม (M = 4.77) ความเป็นไปได้ (M = 4.66) ความเป็นประโยชน์ (M = 4.79) และความถูกต้อง (M = 4.75) อยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งแสดงว่าแนวทางนี้สอดคล้องกับบริบทการปฏิรูปอาชีวศึกษาปัจจุบันและสามารถนำไปใช้ยกระดับสมรรถนะครูในมณฑลยูนนานได้อย่างมีประสิทธิผล อีกทั้งเป็นประโยชน์ต่อการวางแผนนโยบายพัฒนาครูอาชีวศึกษาในภูมิภาคอื่นต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คณะรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน. (2562). ประกาศจากคณะรัฐมนตรีเรื่องการออกแผนการดำเนินงานเพื่อการปฏิรูปการศึกษาด้านอาชีวศึกษาแห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 23 มีนาคม 2569 จาก http://www.gov.cn/zhengce/content/2019-02/13/content_5365341.htm
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
สภาประชาชนแห่งชาติ. (2565). กฎหมาย职业教育แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน (ฉบับปรับปรุง 2565). เรียกใช้เมื่อ 23 มีนาคม 2569 จาก http://www.npc.gov.cn/npc/c30834/202204/6c9b4b6e9a9e4e6a8f9d5b3c8f3d9e8a.shtml
สำนักงานคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสำนักงานคณะรัฐมนตรี. (2564). แผนการปฏิรูปอาชีวศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เอกสารนโยบาย.
สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ นครคุนหมิง. (2566). ข้อมูลมณฑลยูนนาน . เรียกใช้เมื่อ 23 มีนาคม 2569 จาก https://thaibizchina.com/figure_publication/yunnan/
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุวัต คุณแก้ว. (2562). ระเบียบวิธีวิจัยทางรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Antera, S. (2021). Professional competence of vocational teachers: A conceptual review. Vocations and Learning, 14(3), 459-479.
Etzkowitz, H. & Leydesdorff, L. (2000). The dynamics of innovation: From national systems and “Mode 2” to a triple helix of university-industry-government relations. Research Policy, 29(2), 109-123. https://doi.org/10.1016/S0048-7333(99)00055-4.
Koehler, M. J. & Mishra, P. (2009). What is technological pedagogical content knowledge? Contemporary Issues in Technology and Teacher Education, 9(1), 60-70.
Lave, J. & Wenger, E. (1991). Situated learning: Legitimate peripheral participation. Cambridge: Cambridge University Press.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations. (5th ed.). New York: Free Press.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row.
