การพัฒนามาตรฐานอาชีพและจัดทำคุณวุฒิวิชาชีพอาชีพนักเขียนบท
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การพัฒนามาตรฐานอาชีพและการจัดทำคุณวุฒิวิชาชีพสำหรับอาชีพนักเขียนบท มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพความเป็นจริงของการจัดทำมาตรฐานอาชีพและคุณวุฒิวิชาชีพอาชีพนักเขียนบทจากประเทศต้นแบบที่ดี และ 2) พัฒนาการจัดทำมาตรฐานอาชีพสำหรับประเทศไทย โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ แบ่งการวิจัยออกเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การศึกษาเอกสารและกรณีศึกษาจากสาธารณรัฐเกาหลี สิงคโปร์ และอินเดีย เพื่อวิเคราะห์กรอบคุณวุฒิ โครงสร้างสมรรถนะ กระบวนการรับรอง และกลไกการประเมินสมรรถนะในระดับวิชาชีพ ระยะที่ 2 การพัฒนาและจัดทำมาตรฐานอาชีพผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมของผู้เชี่ยวชาญ ผู้ประกอบอาชีพ ผู้ผลิตสื่อ และสมาคมวิชาชีพ จำนวน 12 คน โดยใช้การประชุมเชิงปฏิบัติการและเวทีรับฟังความคิดเห็น เพื่อกำหนดกรอบมาตรฐานและระดับคุณวุฒิวิชาชีพให้สอดคล้องกับระบบคุณวุฒิวิชาชีพแห่งชาติของไทย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ประเทศต้นแบบมีการกำหนดมาตรฐานอาชีพที่ชัดเจน ครอบคลุมหน่วยสมรรถนะ เกณฑ์การปฏิบัติงาน และระบบประเมินที่เชื่อมโยงกับอุตสาหกรรมอย่างเป็นรูปธรรม สำหรับประเทศไทย พบว่า สามารถกำหนดสมรรถนะแกนกลาง ได้แก่ การสร้างแนวคิด การวิเคราะห์และพัฒนาโครงเรื่อง และจริยธรรมวิชาชีพ ควบคู่สมรรถนะเฉพาะทางตามประเภทสื่อ โดยระดับคุณวุฒิวิชาชีพระดับ 4 เน้นการปฏิบัติงานตามโครงสร้างที่กำหนด ส่วนระดับ 5 เน้นการออกแบบโครงสร้างเรื่องและการสร้างสรรค์เชิงนวัตกรรม นอกจากนี้ มาตรฐานอาชีพที่พัฒนาขึ้นยังสามารถเชื่อมโยงกับภาคการศึกษา โดยเสนอแนวทางจัดการเรียนรู้จากประสบการณ์และการฝึกปฏิบัติจริง เพื่อเตรียมความพร้อมผู้เรียนเข้าสู่อุตสาหกรรมอย่างมีประสิทธิภาพ สรุปได้ว่า การพัฒนามาตรฐานอาชีพนักเขียนบทของไทยสามารถดำเนินการได้อย่างเป็นระบบ สอดคล้องแนวโน้มสากล และมีศักยภาพในการยกระดับคุณภาพกำลังคนในอุตสาหกรรมบันเทิง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ปรมา ทิพย์ธนทรัพย์ และคณะ. (2563). เมื่อ COVID-19 สิ้นสุดลง พฤติกรรมของผู้บริโภคจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร? เรียกใช้เมื่อ 24 ธันวาคม 2568 จาก https://www.baramizi.co.th/
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2565). รายงานอุตสาหกรรมสื่อและความบันเทิงในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน). (2568). ความบันเทิงในยุคหน้า ความบันเทิงจำเพาะบุคคล. เรียกใช้เมื่อ 24 ธันวาคม 2568 จาก https://www.cea.or.th/th/single-research/Global-Entertainment-and-Media-Outlook-2019-2023
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). รายงานภาวะตลาดแรงงานและคุณวุฒิวิชาชีพ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
Boediman, A. S. et al. (2024). Value Chain Analysis in the Film Industry: A Literature Review. KnE Social Sciences, 9(32), 124-135. https://doi.org/10.18502/kss.v9i32.17431.
International Labour Organization. (2020). Skills for a future-ready workforce. Geneva: International Labour Organization.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for “intelligence.”. American psychologist, 28(1), 1-14. https://doi.org/10.1037/h0034092
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2019). OECD skills strategy 2019: Skills to shape a better future. Paris: OECD Publishing.
Parihar, A. S. (2020). Script writing for ‘short video’ with new media skills. Global Media Journal-Indian Edition, 12(2), 1-17.
Statista. (2023). Global entertainment and media market size 2022-2023. Retrieved December 20, 2025, from https://www.statista.com
UNESCO. (2015). Global inventory of regional and national qualifications frameworks. Paris: UNESCO.
