การพัฒนาผู้นําการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะในจังหวัดหนองบัวลำภู
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาศักยภาพและความต้องการในการพัฒนาผู้นำการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะในจังหวัดหนองบัวลำภู 2) สร้างกลยุทธ์การพัฒนาผู้นําการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะในจังหวัดหนองบัวลำภู และ 3) พัฒนาผู้นำการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะต้นแบบ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน แบ่งออกเป็น 3 ระยะ ประกอบด้วย ระยะที่ 1 ประชากรที่ศึกษา จำนวน 274 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.82 วิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เนื้อหาและสรุปภาพรวม ระยะที่ 2 กลุ่มเป้าหมาย จำนวน 30 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้แบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ วิเคราะห์ข้อมูล วิเคราะห์เนื้อหาและสรุปภาพรวม ระยะที่ 3 กลุ่มเป้าหมาย จำนวน 30 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้แบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์เนื้อหาและสรุปภาพรวม ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับศักยภาพในการพัฒนาผู้นําการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะ ในจังหวัดหนองบัวลำภู ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ส่วนความต้องการในการพัฒนาผู้นําการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) กลยุทธ์การพัฒนาผู้นำการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะ ประกอบด้วย 7 กลยุทธ์ รวมทั้งหมด 20 โครงการ/กิจกรรม ผลประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.06, S.D. = 0.75) และความเป็นไปได้ของกลยุทธ์ภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.12, S.D. = 0.80) และ 3) ผลการพัฒนาผู้นำการส่งเสริมชุมชนอัจฉริยะต้นแบบ โดยเน้นการใช้ AI เทคโนโลยีเกษตรกรแม่นยำ และการเรียนรู้ปฏิบัติการเพื่อสร้างผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ ความพึงพอใจในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.35, S.D. = 0.65)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา แก้ววัดปริง. (2566). การพัฒนาภาวะผู้นำด้านสมาร์ทซิตี้สำหรับผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบล. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิจัยนวัตกรรมเมืองอัจฉริยะ (SCIRA) สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
กฤษฎา แก้ววัดปริง. (2568). สมาร์ทซิตี้: เส้นทางสู่อนาคตที่ยั่งยืนของท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิจัยนวัตกรรมเมืองอัจฉริยะ (SCIRA) สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
กัลยรัตน์ เมืองสง. (2550). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
เนติ เฉลยวาเรศ. (2556). การประเมินอภิมาน: แนวคิดและหลักการ. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 3(4), 1-14.
บุญมี ก่อบุญ. (2553). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทีมของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
พงกะพรรณ ตะกลมทอง. (2554). รูปแบบภาวะผู้นำผู้บริหารระดับกลาง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
พีรนุช ศรีจันทร์แจ้ง และธนกฤต ทุริสุทธิ์. (2568). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำการส่งเสริมชุมชนเมืองอัจฉริยะในเขตเทศบาลตำบลบ้านผือ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมนำเสนอผลงานวิจัยบัณฑิตศึกษาระดับชาติ ครั้งที่ 18. (หน้า 852-861). อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
เศกสรรค์ ยงวณิชย์. (2551). โครงการศึกษาศักยภาพภาวะผู้นำท้องถิ่น: กรณีศึกษา จังหวัดขอนแก่น. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุธี อนันต์สุขสมศรี. (2563). เมืองอัจฉริยะคืออะไรกันแน่. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2566 จาก https://thaipublica.org/
อัครเดช พรหมกัลป์ และคณะ. (2563). การพัฒนาความรู้และองค์ประกอบชุมชนสร้างสรรค์ Smart Community ของชุมชนในสังคมไทย. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อำนวย จุลโนนยาง และคณะ. (2560). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำผู้บริหารท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือประเทศไทย. วารสารบริหารท้องถิ่น, 10(1), 18-33.
Anthopoulos, L. G. (2015). Smart cities: An integrated system or a system of systems. Procedia Engineering, 118, 107-113. https://doi.org/10.1016/j.proeng.2015.08.408.
Avolio, B. J. & Gardner, W. L. (2005). Authentic leadership development: Getting to the root of positive forms of leadership. The Leadership Quarterly, 16(3), 315-338. https://doi.org/10.1016/j.leaqua.2005.03.001.
Bass, B. M. (1985). Leadership and performance beyond Expectations. New York: Free press.
Best, J. W. (1977). Research in Education. New Jersy: Pretice Hall.
Blake, R. & Mouton, J. (1964). The Managerial Grid: The Key to Leadership Excellence. Houston: Gulf Publishing Company.
Caragliu, A. et al. (2011). Smart cities in Europe. Journal of Urban Technology, 18(2), 65-82. https://doi.org/10.1080/10630732.2011.601117.
International Business Machines Corporation. (2010). A smarter planet: The next big thing. Bangkok: International Business Machines Corporation.
Irvine, K. N. et al. (2022). Smart City Thailand: Visioning and design to enhance sustainability, resiliency, and community wellbeing. Urban Science, 6(1), 7. https://doi.org/10.3390/urbansci6010007.
Junaidi, A. et al. (2025). Smart villages: A systematic review of trends, models, and metrics. Cogent Social Sciences, 11(1), 2492833. https://doi.org/10.1080/23311886.2025.2492833.
Nam, T. & Pardo, T. A. (2011). Smart city as urban innovation: Focusing on management, policy, and context. In Proceedings of the 5th International Conference on Theory and Practice of Electronic Governance. (pp. 185-194). New York: Association for Computing Machinery.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2(2), 49-60.
Stogdill, R. M. (1974). Handbook of leadership: A survey of theory and research. NewYork: Free Press.
Wang, F. Y. et al. (2022). Metasocieties in metaverse: metaeconomics and metamanagement for metaenterprises and metacities. IEEE Transactions on Computational Social Systems, 9(1), 2-7. https://doi.org/10.1109/TCSS.2022.3145165.
Wikipedia contributors. (2026). Smart city. Retrieved February 20, 2026, from https://en.wikipedia.org/wiki/Smart_city
