การออกแบบผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียน เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ สำหรับนักเรียนโรงเรียนวัดไทยาวาส
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบกิจกรรมการเรียนการสอนของผู้สอน พฤติกรรม ขนาดสัดส่วนของนักเรียน และวิเคราะห์แนวทางในการออกแบบผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้
2) ออกแบบผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้ และ 3) ประเมินความพึงพอใจที่มีต่อผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างในพื้นที่วิจัย จำนวน 30 คน ประกอบด้วย ผู้สอน นักออกแบบ และนักเรียน โดยใช้วิธีเลือกแบบเจาะจงมุ่งเน้นประเด็นความเกี่ยวข้องเชิงหน้าที่ และความสามารถในการให้ข้อมูลเชิงลึก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบประเมินผลิตภัณฑ์และแบบประเมินความพึงพอใจต่อผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้สอนเน้นรูปแบบการเรียนการสอนแบบบรรยายมีการใช้สื่อการสอนในรูปแบบเอกสารประกอบบ้าง นักเรียนในห้องเรียนมีช่วงอายุที่ต่างกันมาก ผลิตภัณฑ์ที่ใช้งานปัจจุบันมีการใช้งานต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน มีชำรุดเสียหาย และมีขนาดสัดส่วนไม่เหมาะสมกับสรีระของผู้เรียนช่วงอายุ 5 - 9 ปี ซึ่งมีความแตกต่างด้านการเจริญเติบโตและรูปร่างอย่างชัดเจน การใช้ผลิตภัณฑ์รูปแบบเดียวกันสำหรับนักเรียนต่างช่วงวัย ส่งผลต่อพฤติกรรมการใช้งาน และความปลอดภัย 2) กลุ่มเป้าหมายมีความสนใจต่อผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้มีความเหมาะสมสำหรับนักเรียนใช้งานเชิงกายภาพ เชิงการเรียนรู้ และเชิงระบบ โดยคำถึงถึงความปลอดภัย และความเหมาะสมสำหรับนักเรียนใช้งานช่วงอายุ 5 - 9 ปีเป็นสำคัญ และ 3) ผลประเมินความพึงพอใจของกลุ่มตัวอย่างต่อผลิตภัณฑ์ภายในห้องเรียนที่ถูกออกแบบใหม่ ค่าเฉลี่ยรวมในระดับดี เท่ากับ 3.73 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.71
Article Details
เอกสารอ้างอิง
แจ้ง บุตรโสภา และคณะ. (2556). สภาพบรรยากาศการเรียนการสอนของศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์กร ปกครอง ส่วนท้องถิ่น อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 5(1), 35-61.
ฐิตินันท์ ดาวศรี และคณะ. (2564). แนวทางการจัดการเรียนรู้ของสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11(1), 59-74.
ธยา ภิรมย์ และคณะ. (2562). การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุดโต๊ะ - เก้าอี้เรียนระดับอนุบาลจากไม้ยางพารา โดยใช้เทคนิคการกระจายหน้าที่เชิงคุณภาพ. วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 15(3), 76-92.
นิรัช สุดสังข์. (2559). ระเบียบวิธีวิจัยทางการออกแบบ. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ. (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนพิเศษที่ 235 ง หน้า 4 (24 กันยายน 2561).
ประภัสสร เส้งสุ้น และกันต์ฤทัย สิริวรกุลศักดิ์. (2562). การเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงท่าทางและความรู้สึกไม่สบายของร่างกายขณะนั่งเรียนด้วยโต๊ะและเก้าอี้ 2 รูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 25(4), 56-66.
มะยุรีย์ พิทยเสนีย์ และพิชญาภา ยวงสร้อย. (2564). การคิดเชิงออกแบบ: ครูนวัตกรวิถีใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎลําปาง, 10 (2), 190-199.
วัชรินทร์ จรุงจิตสุนทร. (2548). หลักการและแนวคิดการออกแบบผลิตภัณฑ์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: แอ๊ปป้า พริ้นติ้ง กรุ๊ป.
วิศณี ไชยรักษ์ และขวัญจิต รัตนวรรณนุกูล. (2557). การออกแบบสถาปัตยกรรมภายในห้องเรียนเด็กปฐมวัยโดยใช้การเรียนรู้แบบใช้สมองเป็นพื้นฐาน. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล, 18(1), 105-121.
วิศณี ไชยรักษ์ และขวัญจิต รัตนวรรณนุกูล. (2564). แนวทางการจัดพื้นที่ภายในห้องเรียนเด็กปฐมวัยที่ส่งเสริมกิจกรรมการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 14(1), 83-102.
ศิริวัฒน์ สาระเขตต์ และคณะ. (2565). แผนที่ศิลปะโคราช. วารสารมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล, 35(2), 82-96.
สิริยากร สุสมร และคณะ. (2557). การออกแบบชุดโต๊ะเก้าอี้ภายในห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์สําหรับนักเรียน ระดับชั้นประถมศึกษา. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 5(2), 58-70.
