การติดตามผู้กระทำความผิดคดียาเสพติดโดยเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์เพื่อกลับสู่ชุมชนแบบยั่งยืนในพื้นที่อำเภอนาทวี

Main Article Content

วีณา สุวรรณโณ

บทคัดย่อ

การวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากระบวนการและปัญหาการติดตามผู้กระทำความผิดคดียาเสพติดโดยเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ 2) ศึกษากฎหมายและมาตรการที่เกี่ยวข้องกับการนำเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในการติดตามผู้กระทำความผิดคดียาเสพติด และ 3) แสวงหาแนวทางการติดตามผู้กระทำความผิดคดียาเสพติดโดยเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์เพื่อกลับสู่ชุมชนแบบยั่งยืน การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ได้แก่ การวิจัยเอกสาร และการวิจัยภาคสนามในพื้นที่อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา โดยสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูล 12 ท่าน ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ พนักงานคุมประพฤติ จำนวน 3 คน อาสาสมัครคุมประพฤติ จำนวน 3 คน ผู้นำชุมชน จำนวน 3 คน ครอบครัวผู้เข้ารับการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด จำนวน 3 คน ซึ่งผู้วิจัยได้นำข้อสรุปจากการวิจัยเอกสารมาสร้างคำถามให้กลุ่มตัวอย่างแสดงความคิดเห็นกระบวนการติดตามผู้กระทำความผิดคดียาเสพติดโดยใช้เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ เพื่อให้การฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและสามารถกลับคืนสู่ชุมชนได้อย่างยั่งยืน และทำการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) กระบวนการติดตามโดยใช้ EM ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการคุมประพฤติ และลดโอกาสการกระทำผิดซ้ำ แต่ยังพบข้อจำกัดด้านกฎหมาย ทรัพยากร และความร่วมมือในระดับพื้นที่ 2) ด้านกฎหมายและมาตรการ พบว่า ยังมีช่องว่างในการกำหนดหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนและการคุ้มครองสิทธิของผู้ถูกติดตาม ซึ่งยังไม่สอดคล้องกับมาตรฐานสากล และ 3) แนวทางการติดตาม ควรพัฒนาระบบ EM ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ปรับปรุงกฎหมายให้มีความชัดเจนและคำนึงถึงหลักสิทธิมนุษยชน รวมทั้งส่งเสริมความร่วมมือระหว่างหน่วยงานรัฐ ชุมชน และครอบครัว เพื่อให้การฟื้นฟูผู้กระทำความผิดเป็นไปอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุวรรณโณ ว. (2026). การติดตามผู้กระทำความผิดคดียาเสพติดโดยเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์เพื่อกลับสู่ชุมชนแบบยั่งยืนในพื้นที่อำเภอนาทวี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 10(5), 286–299. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/293700
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงยุติธรรม. (2558). รายงานการศึกษาการเตรียมความพร้อมในการนำเทคโนโลยีมาใช้ในงานคุมประพฤติ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยและพัฒนากรมคุมประพฤติ.

คณิต ณ นคร. (2566). กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

ชาริณี กระตุฤกษ์. (2560). การนำอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาใช้กับการปล่อยชั่วคราวจำเลยในชั้นพิจารณาคดีของศาล. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายอาญาและกระบวนยุติธรรมทางอาญา. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

ซีต้า ธนฐิติวงศ์. (2553). การควบคุมผู้ต้องโทษ โดยเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายอาญา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ตวงพร งามไพบูลย์. (2558). “มาตรการทางกฎหมายเพื่อพิสูจน์ความผิดปกติทางจิตขั้นรุนแรงขณะกระทำความผิดอาญา”. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นันทิพัฒน์ บุญทวี. (2550). “ปัญหาการรอการลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา”. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ปกป้อง ศรีสนิท. (2563). สิทธิมนุษยชนในกระบวนการยุติธรรมทางอาญา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

ปาลิดา มณีโชติ. (2559). ปัญหาการนำเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์มาใช้กับการปล่อยชั่วคราวจำเลยในชั้นพิจารณาคดีของศาล. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายอาญาและกระบวนยุติธรรมทางอาญา. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2568). รายงานสถานการณ์เด่นทางสุขภาพ ประจำไตรมาส 4 ปี 2568. เรียกใช้เมื่อ 20 ธันวาคม 2568 จาก https://www.thaihealth.or.th/?p=414625

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดสงขลา. (2568). ประชุมศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด จังหวัดสงขลา เดินหน้าขับเคลื่อนการแก้ไขปัญหายาเสพติดแบบบูรณาการทั้งด้านการป้องกัน การปราบปรามและการบำบัดฟื้นฟู. เรียกใช้เมื่อ 25 ธันวาคม 2568 จาก https://www.songkhla.go.th/news/detail/10616

อาภาศิริ สุวรรณานนท์ และคณะ. (2556). การวิจัยเพื่อศึกษารูปแบบการดำเนินงานด้านการบำบัดรักษา ผู้ติดยาเสพติด. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต.