การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของตัวแบบการวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อ การท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชุมชนนวัตวิถีภาคใต้ของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของตัวแบบการวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อ การท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชุมชนนวัตวิถีภาคใต้ของประเทศไทย ใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม จำนวน 500 คน ประชากร คือ นักท่องเที่ยวที่เข้ามาในชุมชนนวัตวิถี สุ่มตัวอย่างโดยอาศัยความน่าจะเป็นและเลือกวิธีการสุ่มตัวอย่างโดยการจับฉลาก ค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามที่ 0.928 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่า โมเดลการวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชุมชนนวัตวิถีภาคใต้ของประเทศไทยสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีค่าดัชนีความกลมกลืน ค่าสถิติดัชนีความสอดคล้องของตัวแบบที่ได้ คือ (128, N = 500) = 241.05, p = .13, χ²/df = 1.88, CFI = .99 TLI = .98, RMSEA = .04 และ SRMR = 0.05 ตัวบ่งชี้จากแบบจำลองของตัวแปรแฝง การท่องเที่ยวซ้ำมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.70 ตัวแปรแฝงความสุขของนักท่องเที่ยวมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.71 ตัวแปรแฝงคุณค่าที่ได้รับมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.74 ตัวแปรแฝงการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนักท่องเที่ยวมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.92 ตัวแปรแฝง ความรับผิดชอบต่อสังคมมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.81 ตัวแปรแฝงการรับรู้เทคโนโลยีมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.87 และตัวแปรแฝงประสบการณ์การท่องเที่ยวมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน 0.81 ทุกตัวบ่งชี้ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01 ค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐาน (l) มีค่ามากกว่า 0.50 ผลแสดงว่าตัวแปรสังเกตได้สามารถวัดตัวแปรแฝงได้ ผลการศึกษาแสดงว่าทั้ง 7 องค์ประกอบสามารถนำไปใช้เป็นเครื่องมือวัดความสำเร็จของชุมชนนวัตวิถีภาคใต้ของประเทศไทยได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย. (2561). แนวทางการดำเนินงานโครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. เรียกใช้เมื่อ 15 กันยายน 2568 จาก https://ratchaburioldcdd.emskynet.com/wp-content/uploads/sites/51/2018/07/เอกสารแนวทางการดำเนินงานโครงการ-10.06.61-Copy.pdf
เกษียร วรศิริ และอุษณีษ์ เสวกวัชรี. (2562). นวัตวิถีเชิงประวัติศาสตร์อยุธยาโมเดล. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 9(3), 245-258.
จอมขวัญ สุวรรณรักษ์ และคณะ. (2564). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความภักดีของนักท่องเที่ยวในการบริโภคอาหารท้องถิ่นในเขตระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5), 1857-1870.
ธนากร ทั่งเรือง และเฉลิมเกียรติ เฟื่องแก้ว. (2568). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของแบบวัดความสำเร็จของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 8(3), 212-229.
Choe, J. Y. J. & Kim, S. S. (2018). Effects of tourists’ local food consumption value on attitude, food destination image, and behavioral intention. International journal of hospitality management, 71, 1-10. https://doi.org/10.1016/j.ijhm.2017.11.007.
Choe, J. Y. J. & Kim, S. S. (2019). Development and validation of a multidimensional tourist’s local food consumption value (TLFCV) scale. International journal of hospitality management, 77, 245-259. https://doi.org/10.1016/j.ijhm.2018.07.004.
Gopalsamy, S. & Gokulapadmanaban, S. (2021). Does Implementation of Customer Relationship Management (CRM) Enhance the Customer Loyalty? An Empirical Research in Banking Sector. Iranian Journal of Management Studies, 14(2), 401-417.
Hari, J. F. et al. (2010). Multivariate Data Analysis. New York: Pearson.
Huang, Z. et al. (2021). In pursuit of happiness: Impact of the happiness level of a destination country on Chinese tourists' outbound travel choices. International Journal of Tourism Research, 23(5), 713-725.
Jalali, A. et al. (2026). How tourist motivation drives sustained loyalty: a study of push and pull factors in community-based tourism enterprises. Journal of Enterprising Communities: People and Places in the Global Economy, 1-18. https://doi.org/10.1108/JEC-06-2025-0211.
Kline, R. B. (2015). Principles and Practice of Structural Equation Modeling. New York: Guilford publications.
Kock, F. et al. (2016). Advancing destination image: The destination content model. Annals of Tourism Research: 61(2016), 28-44.
Whang, H. et al. (2016). Pop culture, destination images, and visit intentions: Theory and research on travel motivations of Chinese and Russian tourists. Journal of Business Research, 69(2), 631-641.
World Tourism Organization. (2025). Best Tourism Villages by UN Tourism. Retrieved May 14, 2026, from https://tourism-villages.unwto.org/en/
Yodsurang, P. et al. (2024). Post-COVID-19 spatial resilience in community-based tourism: A case study on Ayutthaya. Pertanika Journal of Social Sciences and Humanities, 32(2), 409-435.
