แนวทางการบริหารนวัตกรรมทางการศึกษาในยุคการศึกษา 5.0 ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการบริหารนวัตกรรมทางการศึกษาในยุคการศึกษา 5.0 ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1 2) พัฒนาองค์ประกอบและแนวทางการบริหารนวัตกรรมทางการศึกษาในยุคการศึกษา 5.0 และ 3) ประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความสามารถในการนำไปใช้ของแนวทางที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ ครูผู้สอน จำนวน 332 คน ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบประเมินแนวทาง การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและเทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารนวัตกรรมทางการศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ในขณะที่สภาพที่พึงประสงค์ อยู่ในระดับมากที่สุด และเมื่อวิเคราะห์ค่าดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง (PNI Modified) พบว่า วัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ เป็นด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด (PNI = 0.94) 2) แนวทางการบริหารนวัตกรรมทางการศึกษาในยุคการศึกษา 5.0 ประกอบด้วย 30 แนวทางจาก 5 องค์ประกอบ ได้แก่ ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรม วัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและการจัดการข้อมูล การมีส่วนร่วมของครูและชุมชนทางการศึกษา และ การสนับสนุนทรัพยากรและงบประมาณ และ 3) ผลการประเมินแนวทางที่พัฒนาขึ้นอยู่ในระดับมากที่สุดทั้ง 3 ด้าน คือ ด้านความเหมาะสม ( = 4.83, S.D. = 0.37) ด้านความเป็นไปได้ (
= 4.74, S.D. = 0.43) และด้านความสามารถในการนำไปใช้ (
= 4.74, S.D. = 0.40) ตามลำดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ วงษ์ชัย. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา กับความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 18(3), 27-83.
คุรุสภา. (2562). ข้อบังคับคุรุสภาว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
พรทิพย์ ไชยพนาพันธ์ และชัชภูมิ สีชมภู. (2564). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนขยายโอกาส สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(9), 70-84.
พิมพันธ์ เตชะคุปต์. (2562). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทรหทัย ภู่สวัสดิ์ และสถิรพร เชาวน์ชัย. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองอุตรดิตถ์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 15(1), 313-322.
มานัส พวงบุบผา และคณะ. (2564). สมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถาน ศึกษาที่ส่งผลต่อการบริหารระบบสารสนเทศของสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 19(1), 253-267.
เยาวลักษณ์ เตียวิลัย และคณะ. (2018). ปัจจัยเชิงเหตุทางจิตและสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการสื่อสารอย่างเคารพสิทธิผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. The Periodical of Behavioral Science, 24(2), 21-43.
วิเชียร ไชยบัง. (2565). วุฒิภาวะของความเป็นครู. (พิมพ์ครั้งที่ 7). บุรีรัมย์: โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2561). การบริหารการศึกษา: แนวคิด ทฤษฎี และการปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). การศึกษาไทยในยุค Education 5.0. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2559). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Amabile, T. M. & Pratt, M. G. (2016). The dynamic componential model of creativity and innovation in organizations. Research in Organizational Behavior, 36, 157-183. https://doi.org/10.1016/j.riob.2016.10.001.
Bergmann, J. & Sams, A. (2012). Flip your classroom: Reach every student in every class every day. Arlington: International Society for Technology in Education.
Fullan, M. (2013). The new meaning of educational change. (5th ed.). New York: Teachers College Press.
Fullan, M. (2020). Leading in a culture of change. San Francisco: Jossey-Bass.
Hargreaves, A. & Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York: Teachers College Press.
Harris, A. & Moffat, J. (2021). Leading educational change and innovation. London: Routledge.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Boston: Harvard Business School Press.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308.
OECD. (2019). OECD future of education and skills 2030. Retrieved February 25, 2026, from https://www.oecd.org/education/2030-project/
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations. (5th ed.). New York: Free Press.
Yukl, G. (2013). Leadership in organizations. (8th ed.). London: Pearson.
Zhang, Y. & Begley, T. M. (2011). Power distance and its moderating impact on empowerment and team participation. The International Journal of Human Resource Management, 22(17), 3601-3617. https://doi.org/10.1080/09585192.2011.560877.
