การพัฒนานวัตกรรมการผลิตกระดาษระบายสีน้ำจากเศษฝ้าย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนานวัตกรรมการผลิตกระดาษสำหรับระบายสีน้ำจากเศษฝ้ายโดยมุ่งเน้นการใช้ทรัพยากรเหลือใช้จากอุตสาหกรรมสิ่งทอให้เกิดประโยชน์และเพิ่มมูลค่าเป็นวัสดุทางศิลปะที่มีคุณภาพ ผ่านกระบวนการวิจัยและพัฒนา วิธีการวิจัยเริ่มจากการศึกษาวิเคราะห์เอกสาร แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ซึ่งประกอบด้วย การกำหนดปัญหาการวิจัย การคัดเลือกเอกสาร การประเมินคุณภาพข้อมูลและการวิเคราะห์เนื้อหา เพื่อสังเคราะห์แนวทางในการพัฒนากระดาษระบายสีน้ำจากเศษฝ้าย จากนั้นดำเนินการวิเคราะห์คุณสมบัติของเส้นใยเศษฝ้ายและทดลองผลิตกระดาษโดยผสมเศษฝ้ายกับเยื่อปอสาในอัตราส่วน 100:0, 80:20, 60:40 และ 40:60 แล้วขึ้นแผ่นกระดาษในระดับห้องปฏิบัติการ พร้อมตรวจสอบคุณสมบัติทางกายภาพและเชิงกลของกระดาษตามมาตรฐานที่เกี่ยวข้อง ขั้นตอนที่ 1 เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามประเมินคุณภาพกระดาษจากกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ได้แก่ อาจารย์ด้านศิลปกรรม นักศึกษา และศิลปิน รวมจำนวน 30 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย ขั้นตอนที่ 2 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่มกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดาษทำมือ ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปกรรม และผู้ประกอบการงานหัตถกรรม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาและสรุปภาพรวม ผลการวิจัยพบว่า การใช้เศษฝ้ายเพียงอย่างเดียวให้กระดาษที่มีเนื้อละเอียดแต่มีความแข็งแรงต่ำ แห้งช้า และไม่เหมาะสมต่อการใช้งานสีน้ำ ขณะที่การผสมเยื่อปอสาช่วยเพิ่มความแข็งแรง ความสม่ำเสมอ และประสิทธิภาพในการระบายสีน้ำ โดยเฉพาะอัตราส่วน 60:40 และ 40:60 ซึ่งเหมาะสมต่อการใช้งานทางศิลปกรรม อีกทั้งยังสะท้อนศักยภาพในการพัฒนาวัสดุทางเลือกจากทรัพยากรในประเทศ ลดการพึ่งพาการนำเข้า และส่งเสริมการใช้ทรัพยากรอย่างยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นพดล เนตรดี. (14 ส.ค. 2568). คุณสมบัติของกระดาษสีน้ำ. (จักรพงษ์ แพทย์หลักฟ้า, ผู้สัมภาษณ์)
นิมาภา รัตนกิจ. (1 ก.ย. 2568). การเพิ่มมูลค่าให้วัสดุเหลือใช้ และช่วยลดต้นทุนการผลิต. (จักรพงษ์ แพทย์หลักฟ้า, ผู้สัมภาษณ์)
บัญชา ศรีวงศ์. (18 ส.ค. 2568). การใช้กระดาษจากเศษฝ้ายทดลองเทคนิคการระบายสีน้ำ. (จักรพงษ์ แพทย์หลักฟ้า, ผู้สัมภาษณ์)
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2564). โมเดลเศรษฐกิจ BCG: การพัฒนาประเทศสู่ความยั่งยืน. เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2569 จาก https://www.bcg.in.th/
Faruk, O. et al. (2015). Biocomposites reinforced with natural fibers: 2000-2010. Journal of Polymers, 2015(1), 1-15. https://doi.org/10.1155/2015/243947.
Han, X. et al. (2019). Hydrogen-bonding-induced assembly of aligned cellulose nanofibers into ultrastrong and tough bulk materials. Journal of Materials Chemistry A, 47, 26645-27188. https://doi.org/10.1039/C9TA11118B
Inchar, C. (2025). The study classification of monoprint techniques with dye printmaking techniques. Asian Creative Architecture, Art and Design, 38(2), e275521. https://doi.org/10.55003/acaad.2025.275521.
Inpakdee, C. & Soodsang, N. (2025). The design and development of community textile products from banana fiber blends as commercial prototypes. Community and Social Development Journal, 26(1), 112-125. https://doi.org/10.57260/csdj.2025.273272.
Lindner, M. (2018). Factors affecting the hygroexpansion of paper. Journal of Materials Science, 53, 1-26. https://doi.org/10.1007/s10853-017-1358-1.
Suwan, S. & Sithsungnoen, C. (2025). The effects of a learning management model using design thinking and community-based learning to enhance local visual art design. Humanities, Arts and Social Sciences Studies, 25(2), 485-497. https://doi.org/10.69598/hasss.25.2.273333.