ปัจจัยด้านเจตคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง และการรับรู้ความสามารถ ในการควบคุมพฤติกรรมที่มีต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิต ระดับปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับเจตคติในการเป็นผู้ประกอบการ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม และความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการ และ
2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์และอำนาจการทำนายของปัจจัยดังกล่าวต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตระดับปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา กลุ่มตัวอย่าง คือ นิสิต จำนวน 400 คน ได้มาจากการสุ่มแบบแบ่งชั้นเพื่อให้ครอบคลุมทุกสาขาวิชา เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ที่มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.96 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า นิสิตมีระดับเจตคติในการเป็นผู้ประกอบการ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม และความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการอยู่ในระดับมาก โดยเจตคติในการเป็นผู้ประกอบการมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ขณะที่การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด ปัจจัยทั้งสามมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยการรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมมีความสัมพันธ์สูงที่สุด (r = .71) ผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ พบว่า ตัวแปรทั้งสามสามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการได้ ร้อยละ 57.8 โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลมากที่สุด คือ การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม รองลงมา คือ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง และเจตคติ ตามลำดับ สะท้อนว่า นิสิตกลุ่มนี้มีความตั้งใจสูงแม้ไม่มีพื้นฐานทางธุรกิจโดยตรง มหาวิทยาลัยจึงควรเสริมความมั่นใจผ่านกิจกรรมจำลองธุรกิจและระบบพี่เลี้ยงศิษย์เก่า เพื่อขับเคลื่อนความตั้งใจสู่การเป็นผู้ประกอบการจริง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2566). แผนด้านการอุดมศึกษาเพื่อผลิตและพัฒนากำลังคนของประเทศ พ.ศ. 2564 - 2570 ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2566 - 2570. เรียกใช้เมื่อ 10 ธันวาคม 2568 จาก https://www.mhesi.go.th/index.php/news-and-announce-all/pr/Announcement-news/8464-2570-2566-2570.html
ณฐา จารุวรรณเดช0 และทิพวรรณ ปิ่นวนิชย์กุล. (2565). ปัจจัยพยากรณ์ความตั้งใจเชิงพฤติกรรมและอิทธิพลต่อการตัดสินใจเป็นผู้ประกอบการของผู้ที่ศึกษาด้านผู้ประกอบการในประเทศไทย. RMUTT Global Business and Economics Review, 17(1), 80-95.
ธวัลรัตน์ คำยันต์. (2566). การศึกษาความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของนิสิต-นักศึกษาเภสัชศาสตร์ ในประเทศไทย. ใน สารนิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต สาขาการจัดการธุรกิจ. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ธีรภัทร ชื่นเรณู และเกษราภรณ์ สุตตาพงค์. (2568). แนวทางการสร้างแรงจูงใจการเป็นผู้ประกอบการของกลุ่มช่วงวัยเจเนอเรชันแซด. วารสารนักบริหาร, 45(1), 131-148.
นิรันดร ทัพไชย. (2565). ความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยในประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. วารสารสมาคมนักวิจัย, 27(1), 111-142.
นุชจรี ภักดีจอหอ. (2566). อิทธิพลของทัศนคติ และสมรรถนะที่มีต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษา. วารสารการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 15(2), 59-75.
วรุตม์ พิมพ์สอน. (2565). ความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการธุรกิจด้านกีฬาของนักศึกษาปัจจุบัน และ/หรือ ศิษย์เก่าที่ศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. ใน สารนิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต สาขาการจัดการธุรกิจ. มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิชาดา พิมสอน และนันทิมา นาคาพงศ์ อัศวรักษ์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(11), 942-956.
วิภาภรณ์ อินทุยศ และรัตนะ บัวสนธ์. (2567). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยนเรศวร. Journal of Modern Learning Development, 9(6), 30-50.
สำนักงานพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2568). รายงานภาวะสังคมไทยไตรมาส 4/2567. เรียกใช้เมื่อ 9 ตุลาคม 2568 จาก ttps://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/07/article_20250320094741.pdf
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานวิจัย การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ(Entrepreneurship Education). กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). สรุปผลการสํารวจภาวะการทำงานของประชากร (เดือนกรกฎาคม 2567). เรียกใช้เมื่อ 9 ตุลาคม 2568 จาก https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2024/20240826134805_34923.pdf
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational behavior and human decision processes, 50(2), 179-211.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: Toward a Unifying. Theory of Behavioral Change, sychologicalReview, 84(2), 191-215.
Linh, L. T. H. (2022). The factors influence entrepreneurial intention: a case study on undergraduate students at a private university in Vietnam. International Journal of Entrepreneurship, 26(2), 1-14.
Milohnić, I. & Licul, I. (2025). The factors influencing students' entrepreneurial intentions: An analysis using the theory of planned behavior. Ekonomski Horizonti, 27(1), 79-95.
Yamane, T. (1967). Statistics, An Introductory Analysis. (2nd ed.). New York: Harper and Row.
Zhou, X. (2024). Factors Impacting Entrepreneurial Intentions and Entrepreneurial Behavior of
Graduated College Students from Chengdu Polytechnic. International Journal of Sociologies and Anthropologies Science Reviews, 4(3), 633-650.
