นาฏศิลป์ไทยสร้างสรรค์ชุด อดูลปีศาจชมดง

Main Article Content

พิสิษฐ์ บัวงาม

บทคัดย่อ

ศิลปะการแสดงโขนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมไทยที่สะท้อนภูมิปัญญา ความเชื่อ และอัตลักษณ์ของชาติ โดยเฉพาะโขนโรงในซึ่งเป็นการแสดงชั้นสูงที่ผสมผสานการรำ การพากย์ และดนตรีตามจารีตนาฏศิลป์ไทย แต่การแสดงรำเดี่ยวของตัวละครนางยักษ์และกระบวนท่ารำในบทพากย์ชมดงปรากฏให้เห็นน้อยมาก งานวิจัยเชิงคุณภาพนี้
มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติและอัตลักษณ์ของตัวละคร “นางอดูลปีศาจ” จากบทพระราชนิพนธ์เรื่องรามเกียรติ์ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 และสร้างสรรค์การแสดงนาฏศิลป์ไทยชุด “อดูลปีศาจชมดง” ในรูปแบบโขนโรงในประเภทรำเดี่ยวของนางยักษ์ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร ตำรา งานวิจัย และการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ทรงคุณวุฒิและผู้เชี่ยวชาญด้านนาฏศิลป์ไทย จำนวน 7 ท่าน และนำข้อมูลมาวิเคราะห์และสังเคราะห์เพื่อออกแบบแนวคิดการแสดง เนื้อร้อง เพลง เครื่องแต่งกาย และกระบวนท่ารำ พบว่า อัตลักษณ์สำคัญของนางอดูลปีศาจ คือ ความรักต่อเครือญาติ ความดุร้าย ความเฉลียวฉลาด และการใช้เล่ห์อุบาย ซึ่งถูกนำมาใช้เป็นแนวคิดหลักในการสร้างสรรค์การแสดง 3 ช่วง ได้แก่ ฤทธาอสุรี นางยักษีเพลินชม และมุ่งตรงนางกัลยา กระบวนท่ารำได้รับการประดิษฐ์ขึ้นใหม่โดยอาศัยการตีบทตามคำร้องและเพลงหน้าพาทย์ ควบคู่กับการดัดแปลงแม่บทท่ารำยักษ์ให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ พบว่า การแสดงมีความถูกต้องตามจารีตนาฏศิลป์ไทย มีความงดงาม และมีคุณค่าเชิงวิชาการในระดับมากที่สุด จึงเป็นองค์ความรู้ใหม่ด้านการสร้างสรรค์กระบวนท่ารำชมดงสำหรับตัวละครนางยักษ์ในรูปแบบโขนโรงใน และสามารถต่อยอดสู่การอนุรักษ์และพัฒนานาฏศิลป์ไทยร่วมสมัยได้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
บัวงาม พ. (2026). นาฏศิลป์ไทยสร้างสรรค์ชุด อดูลปีศาจชมดง. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 10(9), 13–30. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/296323
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2539). วรรณกรรมสมัยธนบุรี เล่ม 1. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

ชวลิต สุนทรานนท์. (2556). โขน อัจฉริยนาฏกรรมสยาม. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

ธนิต อยู่โพธิ์. (2511). โขน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

ธวัช ปุณโณทก. (2552). ศิลปะการแสดงโขน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ธีรภัทร ทองนิ่ม. (2555). โขน. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โอเอสพรินติ้งเฮาส์.

พจน์มาลย์ สมรรคบุตร. (2538). แนวการคิดประดิษฐ์ท่ารำเซิ้ง. อุดรธานี: สำนักส่งเสริมวิชาการ สถาบันราชภัฏอุดรธานี.

พนิดา สิทธิวรรณ และคณะ. (2542). ศิลปะการแสดงของไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ คณะกรรมการแห่งชาติ.

พีระพงษ์ เสยไสย. (2546). ความงามในนาฏยศิลป์. กรุงเทพมหานคร: บริษัทประสานการพิมพ์.

ไพโรจน์ ทองคำสุก. (2549). ครูศิริวัฒน์ ดิษยนันทน์ ศิลปินแห่งชาติ: ต้นแบบของศิลปินชั้นครูผู้ถ่ายทอดและสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักการสังคีต กรมศิลปากร.

สถาบันนาฏดุริยางคศิลป์ กรมศิลปากร. (2545). วิเคราะห์รูปแบบความเป็นครูสู่กระบวนการถ่ายทอดความรู้ของผู้เชี่ยวชาญด้าน นาฏศิลป์ไทย ครูเฉลย ศุขะวณิช. กรุงเทพมหานคร: สำนักหอสมุดแห่งชาติ.

สำนักการสังคีต กรมศิลปากร. (2547). ครูจำเรียง พุธประดับ ศิลปินแห่งชาติ รูปแบบความเป็นครูผู้ถ่ายทอดนาฏศิลป์ไทยแบบโบราณ. กรุงเทพมหานคร: สำนักหอสมุดแห่งชาติ.

อมรา กล่ำเจริญ. (2531). สุนทรียนาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.