การสังเคราะห์องค์ประกอบและตัวบ่งชี้สมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูปฐมวัย แห่งโลกอนาคต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สังเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูปฐมวัยแห่งโลกอนาคตจากเอกสาร แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง 2) กำหนดตัวบ่งชี้ขององค์ประกอบสมรรถนะจากการสังเคราะห์เชิงเนื้อหา และ 3) เสนอแนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูปฐมวัยเพื่อสนับสนุนการพัฒนาคุณภาพครูและการศึกษาปฐมวัยอย่างยั่งยืน โดยใช้การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ (Systematic Literature Review) ร่วมกับการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) และการจัดหมวดหมู่เชิงประเด็น (Thematic Categorization) เพื่อสังเคราะห์สาระสำคัญจากแหล่งข้อมูลทางวิชาการ ผลการศึกษาพบว่า สมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูปฐมวัยแห่งโลกอนาคต ประกอบด้วย สมรรถนะสำคัญ 7 ด้าน ซึ่งสามารถสังเคราะห์เป็น 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ความรู้ (Knowledge) 2) ทักษะ (Skills) 3) คุณลักษณะ (Attributes) และ 4) การบูรณาการสมรรถนะสู่การปฏิบัติ (Integrated Competency) พร้อมกำหนดตัวบ่งชี้ของแต่ละองค์ประกอบอย่างเป็นระบบ ครอบคลุมความรู้ทางวิชาชีพ ทักษะการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล การคิดเชิงวิพากษ์ การสร้างนวัตกรรม การสื่อสาร การทำงานร่วมกับผู้เกี่ยวข้อง และคุณธรรมจริยธรรมวิชาชีพ นอกจากนี้ ยังสังเคราะห์แนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะ 5 แนวทาง ได้แก่ การพัฒนาครูอย่างต่อเนื่อง การใช้เทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ การเรียนรู้จากการปฏิบัติ การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ และการวิจัยในชั้นเรียน เพื่อพัฒนาความรู้ ทักษะ คุณลักษณะ และการประยุกต์ใช้สมรรถนะในการปฏิบัติงานอย่างบูรณาการ ผลการศึกษาสามารถใช้เป็นกรอบแนวคิดในการพัฒนาหลักสูตรการผลิตและพัฒนาครูปฐมวัย การกำหนดมาตรฐานสมรรถนะ และการยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนรู้ให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของโลกอนาคต รวมทั้งเป็นข้อมูลเชิงวิชาการสำหรับการกำหนดนโยบาย การวางแผนพัฒนาครู และการวิจัยต่อยอดในอนาคต อันจะนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพครู ผู้เรียน และระบบการศึกษาปฐมวัยอย่างยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: กระทรวง ศึกษาธิการ.
คุรุสภา. (2562). มาตรฐานวิชาชีพครูและจรรยาบรรณของวิชาชีพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.
Boyatzis, R. E. (1982). The competent manager: A model for effective performance. New York: John Wiley & Sons.
Bredekamp, S. & Copple, C. (1997). Developmentally appropriate practice in early childhood programs. Washington: National Association for the Education of Young Children.
Darling-Hammond, L. (2006). Powerful teacher education: Lessons from exemplary programs. San Francisco: Jossey-Bass.
Darling-Hammond, L. et al. (2017). Implications for educational practice of the science of learning and development. Applied Developmental Science, 24(2), 97-140.
DuFour, R. & Eaker, R. (1998). Professional learning communities at work: Best practices for enhancing student achievement. Bloomington: Solution Tree.
Epstein, J. L. (2011). School, family, and community partnerships: Preparing educators and improving schools. (2nd ed.). Boulder: Westview Press.
Fullan, M. (2020). Leading in a culture of change. (2nd ed.). San Francisco: Jossey-Bass.
Hamre, B. K. & Pianta, R. C. (2001). Early teacher-child relationships and the trajectory of children’s school outcomes through eighth grade. Child Development, 72(2), 625-638.
Kemmis, S. & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Geelong, Australia: Deakin University Press.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs: Prentice Hall.
Mishra, P. & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017-1054.
Morrison, G. S. (2018). Early childhood education today. (14th ed.). Boston: Pearson.
National Association for the Education of Young Children. (2020). Developmentally appropriate practice: Position statement. Washington: National Association for the Education of Young Children.
Niemi, H. (2015). Teacher professional development in Finland: Towards a more holistic approach. Psychology, Society & Education, 7(3), 279-294.
OECD. (2019). OECD future of education and skills 2030: OECD learning compass 2030. Paris, France: OECD Publishing.
Partnership for 21st Century Learning. (2019). Framework for 21st century learning. Washington: Battelle for Kids.
Piaget, J. (1972). The psychology of the child. New York: Basic Books.
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. New York: Basic Books.
Shepard, L. A. (2000). The role of assessment in a learning culture. Educational Researcher, 29(7), 4-14.
Shonkoff, J. P. & Phillips, D. A. (2000). From neurons to neighborhoods: The science of early childhood development. Washington: National Academy Press.
Shulman, L. S. (1987). Knowledge and teaching: Foundations of the new reform. Harvard Educational Review, 57(1), 1-22.
Spencer, L. M. & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New York: John Wiley & Sons.
Trilling, B. & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. San Francisco: Jossey-Bass.
UNESCO. (2015). Rethinking education: Towards a global common good? Paris, France: UNESCO Publishing.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. Paris, France: UNESCO Publishing.
UNESCO. (2018). The futures of education: Learning to become. Paris, France: UNESCO.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. Paris, France: UNESCO Publishing.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. Geneva, Switzerland: World Economic Forum.
