การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นําเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารอาชีวศึกษาเอกชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการ 2) ตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลโครงสร้างตัวบ่งชี้ที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ 3) จัดทำคู่มือการใช้ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารอาชีวศึกษาเอกชน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย ระยะที่ 1 การศึกษาองค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการ โดยการสังเคราะห์เอกสารและงานวิจัย การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ และการศึกษารายกรณีอาชีวศึกษาดีเด่น ระยะที่ 2 การตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลโครงสร้างตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการโดยเก็บข้อมูลกับกลุ่ม ตัวอย่างซึ่งเป็น ผู้บริหารอาชีวศึกษาเอกชน
ปีการศึกษา 2568 จำนวน 500 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 1.00 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.86 - 0.96 และค่าความเชื่อมั่น 0.99 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ และ ระยะที่ 3 จัดทำคู่มือการใช้ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงประกอบการของผู้บริหารอาชีวศึกษาเอกชน ตรวจสอบความเหมาะสมของคู่มือโดยให้ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คนประเมินความเหมาะสมของคู่มือ เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประเมินค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการ ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ วิสัยทัศน์ ความกล้าเสี่ยง การสร้างนวัตกรรม การทำงานเชิงรุก และความคิดสร้างสรรค์ 2) โมเดลโครงสร้างตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารอาชีวศึกษาเอกชน ที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (Chi-square = 102.35, df = 101, p-value = 0.44, GFI = 0.98, AGFI = 0.96, RMSEA = 0.005) และ 3) คู่มือการใช้ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารอาชีวศึกษาเอกชน มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บุญจักรวาล รอดบำเรอ และคณะ. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำแบบผู้ประกอบการสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาเอกชน. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(45), 520-535.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปิยะพร ชัยศักดิ์. (2567). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดอุบลราชธานี. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศึกษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2566). รายงานผลการปฏิบัติงานของสำนักบริหารการอาชีวศึกษาเอกชน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. เรียกใช้เมื่อ 10 มกราคม 2569 จาก https://vecp.vec.go.th/Portals/68/Doc/Report%20VECP/VECP%20Report%202566.pdf
อิฏฐิรา ทรงกิติพิศาล. (2563). กลยุทธ์การบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดสมรรถนะภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฮัมดี้ คอแด๊ะ และเอกรินทร์ สังข์ทอง. (2564). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงผู้ประกอบการของผู้บริหารสถานศึกษาตามทัศนะของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 15. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(4), 221-234.
Comrey, A. L. & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. (2nd ed.). Hillsdale: Lawrence Erlbaum Associates.
Esmer, Y. & Dayi, F. (2016). Entrepreneurial leadership: A theoretical research. In Proceedings of the 25th International Academic Conference. Paris: OECD Headquarters.
Harrison, C. et al. (2018). Entrepreneurial leadership in a developing economy: A skill-basedanalysis. Journal of Small Business and Enterprise Development, 25(3), 521-548.
Nidhan, N. & Singh, B. K. (2020). Entrepreneurial Leadership: A Conceptual Framework. Annals of Multi-Disciplinary Research, 10(4), 327-336.
Shaheen, S. et al. (2020). Impact of entrepreneurial leadership on the performance of highereducation. International Review of Management and Business Research, 9(2), 64-75.
