การพัฒนารูปแบบการนิเทศโดยใช้กระบวนการ PEIED ร่วมกับการโค้ชและระบบพี่เลี้ยง เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของครู สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการนิเทศโดยใช้กระบวนการ PEIED ร่วมกับการโค้ชและระบบพี่เลี้ยง เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของครู สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา เป็นการวิจัยและพัฒนา ประชากร คือ ครู ในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา จำนวน 239 คน โดยมีขั้นตอนการดำเนินการวิจัย ดังนี้ 1) ศึกษาความต้องการจำเป็นของครู 148 คน และสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง 2) สร้างและตรวจสอบรูปแบบโดยผู้เชี่ยวชาญ 9 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบโดยครู 35 คน และ 4) ประเมินรูปแบบโดยครู 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามความต้องการจำเป็น แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบบันทึกร่างรูปแบบการนิเทศ และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความต้องการจำเป็น Modified Priority Needs Index (PNImodified) การวิเคราะห์เนื้อหา และการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของครู เรียงลำดับความต้องการจำเป็นจากมากไปหาน้อย ดังนี้ การวัดและประเมินผลการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้เรียน การจัดการ
ชั้นเรียนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง การวิเคราะห์การสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้เรียน การใช้สื่อและเทคโนโลยี และการจัดทำแผนการจัดการเรียนรู้ 2) รูปแบบการนิเทศที่พัฒนามี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ จุดมุ่งหมาย เนื้อหา กระบวนการ และการประเมินผล 3) หลังการใช้รูปแบบการนิเทศ พบว่า ครูมีสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของครู สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 และ 4) ผลการประเมินรูปแบบการนิเทศ โดยภาพรวม มีความเป็นไปได้และเป็นประโยชน์ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จรัญ น่วมมะโน. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการนิเทศการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ณัฏฐา บุญโต. (2569). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษเพื่อ อาชีพสำหรับครูอาชีวศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธัญญลักษณ์ เวชกามา. (2562). รูปแบบพัฒนาสมรรถนะครูด้านการสอนภาษาอังกฤษของโรงเรียนประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 1-26. (19 สิงหาคม 2542).
ภาจรี พรหมศิลา และคณะ. (2568). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะครูผู้สอนภาษาอังกฤษ ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(2), 105-120.
ภาวิณี เดชเทศ และคณะ. (2568). รูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะการใช้ภาษาอังกฤษในการสอนสำหรับ นักศึกษาครู :ศึกษากรณีนักศึกษาครูที่สอนวิชาอื่น. วารสารครุพิบูล คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 12(2), 40-53.
ศศิพร พงศ์เพลินพิศ. (2568). ผลการพัฒนาครูผู้สอนภาษาอังกฤษด้วยการโค้ชตามกระบวนการ SSRU. Suan Sunandha Asian Social Science Journal, 19(1), 107-122.
ศิริวรรณ์ คุณาพันธ์. (2567). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบผสมผสาน เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะ ด้านการสอนภาษาอังกฤษในชั้นเรียนระดับประถมศึกษาตอนปลายสำหรับครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายโสธร เขต 1. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 8(2), 234-246.
สถาพร สมอุทัย. (2565). การนิเทศการศึกษา” หนึ่งตัวช่วยในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจยวิชาการ, 5(3), 275-288.
องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา. (2565). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566 - 2570) เพิ่มเติมครั้งที่ 2 พ.ศ. 2565. เรียกใช้เมื่อ 8 เมษายน 2567 จาก https://www.koratpao.go.th
EF Education First. (2025). EF English Proficiency Index 2025. Retrieved June 28, 2025, from https://www.ef.com/epi
Ekawati, D. et al. (2022). Mentoring through lesson study: A collaborative way to support EFL teachers’ professional development in madrasahs (Islamic schools). International Journal of Education, 15(2), 89-100.
Knowles, M. S. et al. (2015). The adult learner: The definitive classic in adult education and human resource development. (8th ed.). London and New York: Routledge.
Kolb, D. A. (2015). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. (2nd ed.). Upper Saddle River: Pearson Education.
Kraft, M. A. et al. (2018). The effect of teacher coaching on instruction and achievement: A meta-analysis of the causal evidence. Review of Educational Research, 88(4), 547-588.
OECD. (2025). Results from TALIS 2024: The state of teaching. Paris: OECD Publishing.
Richards, J. C. (2006). Communicative language teaching today. New York: Cambridge University Press.
Sancar, R. et al. (2021). A new framework for teachers’ professional development. Teaching and Teacher Education, 101, 103305. https://doi.org/10.1016/j.tate.2021.103305.
Taşdemir, H. & Karaman, A. C. (2022). Professional development practices of English language teachers: A synthesis of studies published between 2006 and 2020. Review of Education, 10(1), e3350. https://doi.org/10.1002/rev3.3350.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge: Harvard University Press.