การพัฒนาระบบหลักเกณฑ์การประเมินและวัดมาตรฐานหลักสูตรฝึกอบรมทักษะเทคโนโลยีนวัตกรรมสำหรับแรงงานกลุ่มเยาวชน
คำสำคัญ:
ระบบหลักเกณฑ์การประเมิน, หลักสูตรฝึกอบรม, แรงงานกลุ่มเยาวชน, ทักษะเทคโนโลยีนวัตกรรมบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาข้อมูลความต้องการและความจำเป็นในการพัฒนาทักษะเทคโนโลยี (2) สร้างและพัฒนาระบบหลักเกณฑ์การประเมินและวัดมาตรฐานหลักสูตรฝึกอบรมทักษะเทคโนโลยีนวัตกรรมสำหรับแรงงานกลุ่มเยาวชน และ (3) ทดลองใช้และถ่ายทอดระบบที่พัฒนาขึ้น การวิจัยนี้ใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา (R&D) โดยการประเมินและวัดมาตรฐานหลักสูตรอบรม 2 โครงการย่อย 2 มิติ คือ มิติการประเมินมาตรฐานหลักสูตรฝึกอบรม และมิติการประเมินมาตรฐานผู้รับการฝึกอบรม เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างผ่านแบบสอบถาม ได้แก่ แรงงานกลุ่มเยาวชนจำนวน 400 คน และผู้เข้ารับการฝึกอบรมจำนวน 200 คน และทําการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน และเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ ได้แก่ นักวิชาการ เจ้าหน้าที่สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดฉะเชิงเทราและตัวแทนจากภาคอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะ จำนวน 24 คน ผลการศึกษาพบว่า 1) กลุ่มแรงงานเยาวชนมีความต้องการพัฒนาทักษะด้านเทคโนโลยีนวัตกรรมในระดับมากที่สุด และมีความจำเป็นต้องพัฒนาแรงงานกลุ่มเยาวชนให้ทันกับระบบเศรษฐกิจยุคดิจิทัล 2) ระบบหลักเกณฑ์การประเมินและวัดมาตรฐานหลักสูตรอบรมที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสม ครอบคลุมเนื้อหาที่ต้องการวัด โดยมีค่า I-CVI ระหว่าง 0.80 - 1.00 โครงการย่อย 1 มิติด้านหลักสูตรฝึกอบรม 5 มาตรฐาน 7 ตัวบ่งชี้ 23 เกณฑ์ มิติผู้รับการฝึกอบรม 2 มาตรฐาน 3 ตัวบ่งชี้ 9 เกณฑ์ โครงการย่อย 3 มิติ ด้านหลักสูตรฝึกอบรม 5 มาตรฐาน 8 ตัวบ่งชี้ 25 เกณฑ์ และมิติด้านผู้เข้ารับการอบรม 2 มาตรฐาน 3 ตัวบ่งชี้ 9 เกณฑ์ 3) การทดลองใช้ระบบหลักเกณฑ์ดังกล่าวสามารถนำไปใช้ได้จริงในการประกันคุณภาพหลักสูตรอบรมและใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ข้อค้นพบเชิงนโยบายสำหรับการประเมินและการวัดมาตรฐานหลักสูตรฝึกอบรมทักษะเทคโนโลยีนวัตกรรมควรเชื่อมโยงในแต่ละมาตรฐานวิชาชีพ โดยกำหนดมาตรฐานกลางเพื่อใช้เป็นแนวทางเดียวกันทั่วประเทศ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงแรงงาน. (2568). จำนวนแรงงานเยาวชนในพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. สืบค้นจาก https://www.mol.go.th/academician
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2555). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพฯ: ภาควิชาสถิติ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์ลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คม แรงสูงเนิน. (2565). การศึกษาทักษะของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในศตวรรษที่ 21 ของสถาบันการอาชีวศึกษาตามความต้องการของสถานประกอบการ: การศึกษาทักษะของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและนวัตกรรมการอาชีวศึกษา, 6(1), 150–156.
พีรพงษ์ พันธ์โสดา. (2563). การประเมินโครงการการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการการพัฒนาเครื่องมือและประเมินผลออนไลน์สำหรับครูผู้สอน วิทยาลัยอาชีวศึกษาเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ (ชลบุรี) (รายงานวิจัย). ชลบุรี: วิทยาลัยอาชีวศึกษาเทคโนโลยีฐานวิทยาศาสตร์ (ชลบุรี) สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.
โพสต์ทูเดย์. (2566). TSCCI ดัชนีชี้วัดความสามารถในการแข่งขันเมืองอัจฉริยะประเทศไทย. สืบค้นจาก https://www.posttoday.com/smart-city/710268.
วรธา มงคลสืบสกุล. (2565). แนวทางการขับเคลื่อนนโยบายสู่การพัฒนาทักษะแรงงาน เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงหลังยุคโควิด-19. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 267–282.
วัชรภัทร เตชะวัฒนศิริดำรง. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมความรู้เกี่ยวกับการออกแบบหน่วยการเรียนรู้ อิงมาตรฐาน ของครูกลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 14(3), 30–44.
สายพิน ราชลํา. (2560). การพัฒนาแบบวัดทักษะชีวิตและอาชีพในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนสังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 39. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช).
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2560). แรงงานและการอาชีวศึกษา พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน). (2567). คู่มือกรอบแนวทางการประกันคุณภาพภายนอก (พ.ศ. 2567-2571) ฉบับสถานศึกษาและผู้ประเมินภายนอก ด้านการอาชีวศึกษา. สืบค้นจาก https://www.onesqa.or.th/th/contentdownload-view/1168/3559/.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). รายงานทักษะแรงงานแห่งอนาคต (Future Skills Thailand). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุวิมล ติรกานันท์. (2551). การวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Buganza, T., Kalchschmidt, M., Bartezzaghi, E., & Amabile, D. (2013). Measuring the impact of a major project management educational program: The PMP case in Finmeccanica. International Journal of Project Management, 31(2), 285-298.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological test. (5th ed.). New York: Harper Collins.
International Society for Technology in Education. (2016). ISTE standards for students. ISTE. Retrieved from https://www.iste.org/standards/for-students.
Kirkpatrick, D. L., & Kirkpatrick, J. D. (2006). Evaluating Training Programs: The Four Levels. (3rd ed.). San Francisco, CA: Berrett-Koehler Publishers.
Krejcie, R.V., & Morgan, D. W. (1975). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Mason, S. E., Auerbach, C., Zeitlin, W., & LaPorte, H. H. (2015). Validation of the T-SAT-R-2: A Reaction to Training Scale for Use in Child Welfare and Human Service Trainings. Journal of Social Service Research, 41(1), 64-74.
Tyler, R. (2013) Basic principles of curriculum and instruction. In Flinders, D. J. & Thornton, S. J. (eds.), Curriculum Studies Reader (4th ed.) (pp. 60-68). New York: Routledge.
World Economic Forum. (2023). The Future of Jobs Report 2023. Geneva: World Economic Forum.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.