แนวทางการพัฒนาศักยภาพการเรียนภาษาจีนด้วยตนเองของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนในจังหวัดปทุมธานี
คำสำคัญ:
การพัฒนาศักยภาพ, การเรียนภาษาจีนด้วยตนเอง, มหาวิทยาลัยเอกชน, จังหวัดปทุมธานีบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์ปัญหาในการเรียนภาษาจีนด้วยตนเองของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนในจังหวัดปทุมธานี 2) เสนอแนวทางการพัฒนาศักยภาพการเรียนภาษาจีนด้วยตนเองให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือการวิจัยที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัญหาในการเรียนภาษาจีนด้วยตนเอง ทักษะที่มีปัญหามากที่สุดคือ ทักษะการพูด รองลงมาคือทักษะการฟัง ทักษะการเขียน และทักษะการอ่าน ตามลำดับ โดยปัญหาหลักที่พบ คือขาดการสังเกตแบบต่อเนื่องและแบบอย่างที่เหมาะสม การวางแผนและควบคุมการเรียนรู้ด้วยตนเองยังไม่สม่ำเสมอ และขาดความมั่นใจในการใช้ภาษาจีนโดยเฉพาะการพูดและเขียน สำหรับข้อเสนอแนะหลัก คือ การจัดกิจกรรมฝึกพูด/ฟังเป็นกลุ่มและแบบการเชื่อมต่อโดยตรงระหว่างบุคคลต่อบุคคล การสร้างแบบฝึกเขียนรายสัปดาห์และให้ฟีดแบ็ก และการใช้สื่อออนไลน์และคลับภาษาจีนเพื่อเสริมสร้างความมั่นใจพร้อมแนะนำการวางแผนและติดตามผลการเรียนด้วยตนเองอย่างเป็นระบบ 2) การพัฒนาศักยภาพการเรียนภาษาจีนด้วยตนเอง คือ (1) การพัฒนาการเรียนรู้โดยการสังเกต นักศึกษาควรได้รับแบบอย่างที่เหมาะสมและต่อเนื่องจากแหล่งต่าง ๆ ซึ่งเป็นการเชื่อมโยงความรู้ที่ได้จากการสังเกตกับการใช้ทักษะภาษาจีนในสถานการณ์จริง (2) การพัฒนาการกำกับตนเอง นักศึกษาควรได้รับการสอนให้วางแผนการเรียนรู้รายสัปดาห์และติดตามความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง และ (3) การรับรู้ความสามารถของตนเอง เริ่มจากกิจกรรมง่าย ๆ ที่สามารถทำสำเร็จได้ เพื่อสร้างความมั่นใจ พร้อมกับการบูรณาการทักษะทั้งสี่ด้านอย่างเป็นระบบ ช่วยให้นักศึกษาสามารถพัฒนาความสามารถทางภาษาจีนอย่างยั่งยืนและนำไปใช้ได้จริงในการสื่อสาร ผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการออกแบบกิจกรรมและนโยบายส่งเสริมการเรียนภาษาจีนด้วยตนเองในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน โดยเฉพาะในบริบทที่ผู้เรียนขาดโอกาสใช้ภาษาในสถานการณ์จริง
เอกสารอ้างอิง
ปราณีต ม่วงนวล, อรุณวรรณ ชูสังกิจ, ยอร์ช เสมอมิตร, สุวรรณ ม่วงนวล และ วิโรจน์ เจษฎาดิลก. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารในสังคมโลกาภิวัตน์. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 185-210.
พรชัย เจดามาน, นิตยาพร กินบุญ และ ไพฑูรย์ พิมดี. (2560). ทรัพยากรมนุษย์ มิติการบริหารจัดการ ศตวรรษที่ 21 อย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สูตรไพศาลบิวเดอร์.
พระครูปลัดสุริยะ ชวนปญฺโญ และ ประวิทย์ ธงชัย. (2566). โลกาภิวัฒน์กับแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของสังคมและวัฒนธรรมไทย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(10), 286-299.
ภัทรภณ ศิลารักษ์. (2564). การปรับตัวบทบาทภาษาจีนภายใต้บริบทวิถีชีวิตปกติใหม่ในยุคศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการภาษาและวัฒนธรรมจีน, 8(1), 61-72.
เยว่เหิง เฉิน. (2565). การพัฒนาตนเองในการเรียนภาษาจีนของนักศึกษาไทยในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก. (ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
เยาวพร ศรีระษา. (2561). การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนแบบภาษาเพื่อการสื่อสาร (CLT) ประกอบชุดสื่อประสมเพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
วรากร แซ่พุ่น, ภากร นพฤทธิ์, วราลี รุ่งบานจิต, วรทา รุ่งบานจิต, วรนาถ แซ่เซ่น และ ชุติมา คำแก้ว. (2560). การศึกษาสภาพและปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนของโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดยะลา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 12(ฉบับพิเศษ), 126-136.
วริศรา สารบูรณ์ และ ชยุตม์ ภิรมย์สมบัติ. (2567). การสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ทางสังคมอารมณ์ของนักเรียน : การเปรียบเทียบซีเอฟเอแบบกลุ่มพหุ. วารสารการวัดผลการศึกษา สำนักทดสอบทางการศึกษาและจิตวิทยา, 41(110), 1-11.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Creswell, J. W. (2013). Qualitative inquiry & research design: Choosing among five approaches. Los Angeles: Sage.
Zhang, H., & Chinokul, S. (2023). Chinese Learning Motivation and Academic Self-Efficacy of Thai Senior High School Students. LEARN Journal: Language Education and Acquisition Research Network, 16(2), 77-93.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
