การยกระดับรายได้ครัวเรือนเกษตรกรผู้เพาะเลี้ยงเห็ดโคนน้อยด้วยการใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม เพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนฐานราก : กรณีศึกษา ตำบลหนองแฝก อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
รายได้ครัวเรือน, เศรษฐกิจชุมชนฐานราก, เห็ดโคนน้อยบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อยกระดับเศรษฐกิจชุมชนฐานรากด้วยการเพิ่มรายได้สุทธิของครัวเรือนผู้เพาะเลี้ยงเห็ดโคนน้อย พื้นที่ตำบลหนองแฝก อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยผสมผสาน (Mixed Research Method) ด้วยกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research: PAR) เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินระดับความรู้ความเข้าใจในแนวทางการสร้างรายได้ด้วยอาชีพการเพาะเห็ดโคนน้อยของครัวเรือนเป้าหมายจำนวน 75 ครัวเรือนแบบก่อน-หลัง (Pre-Post testing) และแบบวัดและประเมินผลทักษะการใช้งานเทคโนโลยีชุดอุปกรณ์การควบคุมอุณหภูมิและระดับความชื้นที่เหมาะสม (Appropriate Technology) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) แสดงค่าร้อยละและค่าเฉลี่ย ผลการศึกษาพบว่า 1) ครัวเรือนเป้าหมายมีระดับความรู้ความเข้าใจและความร่วมมือเพื่อสร้างอาชีพการเพาะเห็ดโคนน้อยด้วยการปรับใช้เทคโนโลยีชุดอุปกรณ์เพิ่มขึ้น โดยค่าคะแนนการประเมินเปลี่ยนแปลงจากก่อนการอบรมที่ 3.6 คะแนน เพิ่มขึ้นเป็น 4.7 คะแนนเมื่อเสร็จสิ้นการอบรม และจากการเปรียบเทียบด้วยสถิติ Paired simple t-test พบว่า ครัวเรือนเป้าหมายมีการเปลี่ยนแปลงของระดับความรู้ความเข้าใจเพิ่มขึ้นจริงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่งผลต่อการใช้งานชุดอุปกรณ์ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ 2) ครัวเรือนเป้าหมายมีความรู้ความเข้าใจในหลักการเพาะเลี้ยงและปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการเพาะเลี้ยงเห็ดโคนน้อย แต่ยังคงต้องการคำแนะนำ (Guideline) จากผู้เชี่ยวชาญในบางสถานการณ์ ในส่วนของทักษะการใช้งานและการปรับแต่ง ครัวเรือนเป้าหมายยังต้องการความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญในการปรับแต่งระบบ ยังไม่สามารถเชื่อมโยงข้อมูลผลผลิตกับประสิทธิภาพในการใช้งานระบบด้วยตนเองได้ ทักษะการบำรุงรักษาและการแก้ไขปัญหา ครัวเรือนเป้าหมายยังไม่สามารถแก้ไข ปรับปรุง รวมทั้งการบำรุงรักษาระบบเชิงลึกได้ด้วยตนเอง ยังคงต้องรับความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ 3) การเปลี่ยนแปลงรายได้สุทธิเฉลี่ยของครัวเรือนผู้เพาะเลี้ยงเห็ดโคนน้อยเป้าหมาย รายได้สูงสุดเท่ากับ 12,650 บาทต่อเดือน ต่ำสุดที่ 6,148 บาทต่อเดือน คิดเป็นรายได้สุทธิที่เพิ่มขึ้นเฉลี่ยเท่ากับ 6,870 บาทต่อเดือน
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย. (2565). แผนปฏิบัติราชการระยะ 5 ปี พ.ศ.2566-2570. สืบค้นจาก https://plan.cdd.go.th/th/content/category/detail/id/601/iid/279581.
กิตติ สัจจาวัฒนา. (2567). ทางออก “ความยากจน” กับ ‘กิตติ สัจจาวัฒนา’ ใช้กลไก Change Agent เจาะ Area Development 20 จังหวัดแบบมุ่งเป้า-แม่นยำ. สืบค้นจาก https://thaipublica.org/2024/06/thailands-structural-problems-poverty.
คณะอนุกรรมการยุทธศาสตร์เศรษฐกิจฐานราก. (2559). คู่มือการส่งเสริมการพัฒนา “ระบบเศรษฐกิจฐานราก”. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
ณัฐชยา เลาหรอดวิทย์. (2560). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เทศบาลตำบลหนองแฝก. (2566). หน้าแรก. สืบค้นจาก https://nongfag.go.th/index.php.
ลัทธพร รัตนวรารักษ์, โสมรัศมิ์ จันทรัตน์, ชนกานต์ ฤทธินนท์, บุญธิดา เสงี่ยมเนตร, อุกฤษ อุณหเลขกะ, รัสรินทร์ ชินโชติธีรนันท์ และกัมพล ปั้นตะกั่ว. (2562). Digital technology กับการยกระดับคุณภาพชีวิตเกษตรกรไทย. สืบค้นจาก https://www.pier.or.th/abridged/2019/19/.
วุฒิพงษ์ ฉั่วตระกูล, อริย์ธัช อักษรทับ และ เพ็ญวรัตน์ พันธ์ภัทรชัย. (2568). การสร้างศูนย์สร้างงานและกระจายรายได้ให้แก่เศรษฐกิจฐานรากผ่านธุรกิจการเพาะเห็ดโคนน้อย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.).
สำนักงานพัฒนาชุมชน. (2566). การพัฒนาชุมชนไทยในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนาชุมชน.
สำนักงานสถิติจังหวัดเชียงใหม่. (2565). รายงานสถิติจังหวัดเชียงใหม่ 2565. สืบค้นจาก https://chiangmai.nso.go.th/images/s-101.pdf.
สุทิน อ้อนอุบล. (2567). นวัตกรรมทางสังคมสำหรับการพัฒนาผลิตภัณฑ์สู่ตลาด เชิงพาณิชย์ภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนของกลุ่ม วิสาหกิจชุมชนตำบลหนองปลาไหล อำเภอหนองปรือ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารพิกุล, 22(2), 39-59.
สุภาวดี ขุนทองจันทร์, ภวิษฐ์พร วงศ์ศักดิ์, ปิ่นปินัทธ์ กมลอิง และ พัชรพร ด้วงอุดม. (2566). การศึกษาเพื่อถอดองค์ความรู้การพัฒนาตำบลเข้มแข็ง มิติคนมีคุณภาพ และมิติการประยุกต์ใช้นวัตกรรมและเทคโนโลยีเชิงพื้นที่. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน) พอช.
อานนท์ เอื้อตระกูล. (2541). การเพาะเห็ดโคนน้อย (เห็ดถั่ว). กรุงเทพฯ: ชมรมเห็ดสากล.
Chen, L., Zhang, Z., Li, H., & Zhang, X. (2023). Maintenance Skill Training Gives Agricultural Socialized Service Providers More Advantages. Agriculture, 13(1), 135.
Dick, W., Carey, L., & Carey, J. O. (2005). The systematic design of instruction. (6th ed.). Boston: Pearson/Allyn and Bacon.
Keizer, GJ. (2007). The Complete Encyclopedia of Mushrooms. Groningen: Rebo Publishers.
Meechoovet, Y. & Siriwato, S. (2023). Thailand’s Smart Agriculture and Its Impacts on Thai Farmers: A Case Study of Smart Agriculture in Ayutthaya, Thailand. Asian Political Science Review, 7(1), 1-17.
Redhead, S. A., Vilgalys, R., Moncalvo, J.-M., Johnson, J., & Hopple, J. S., Jr. (2001). Coprinus Pers. and the disposition of Coprinus species sensu lato. Taxon, 50(1), 203–241.
Rovinelli, R.J. & Hambleton, R.K. (1977). On the Use of Content Specialists in the Assessment of Criterion-Referenced Test Item Validity. Tijdschrift Voor Onderwijs Research, 2(2), 49-60.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.