องค์การทางการศึกษาจะบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์อย่างไรในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ยุคดิจิทัล, องค์การทางการศึกษา, ยุคดิจิทัลบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดและองค์ความรู้ใหม่ในการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์สำหรับองค์การทางการศึกษายุคดิจิทัล การบริหารงานบุคคลแบบดั้งเดิมที่เน้นเพียงงานธุรการ และการมีความเข้าใจคลาดเคลื่อนว่าการปรับตัวสู่ดิจิทัลคือการนำเทคโนโลยีมาทดแทนแรงงานมนุษย์นั้น ไม่สามารถแก้ปัญหาเชิงโครงสร้าง เช่น ภาระงานที่ซ้ำซ้อนและช่องว่างทางดิจิทัลได้ ผู้บริหารสถานศึกษาจึงจำเป็นต้องพลิกโฉมกระบวนทัศน์เพื่อสร้างระบบนิเวศการทำงานอัจฉริยะ จากการวิพากษ์และสังเคราะห์ข้อมูล นำไปสู่ข้อค้นพบที่เป็นองค์ความรู้ใหม่ผ่านกลไกขับเคลื่อนหลัก 4 ประการ ได้แก่ 1) ด้านกลยุทธ์และเป้าหมาย โดยปรับเปลี่ยนฝ่ายบุคคลสู่หุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์ที่ตัดสินใจบนฐานข้อมูลเชิงประจักษ์ 2) ด้านเทคโนโลยีและข้อมูล ผ่านการบูรณาการปัญญาประดิษฐ์และฐานข้อมูลขนาดใหญ่เพื่อลดภาระงาน 3) ด้านการพัฒนาทุนมนุษย์ โดยเร่งยกระดับสมรรถนะดิจิทัลและทักษะด้านปัญญาประดิษฐ์ของครู และ 4) ด้านวัฒนธรรมและประสบการณ์ โดยสร้างสภาพแวดล้อมที่ยืดหยุ่นและมีจริยธรรม การบูรณาการทั้ง 4 มิตินี้อย่างเป็นระบบ จะช่วยปลดล็อคศักยภาพของบุคลากร และยกระดับสถานศึกษาให้ก้าวสู่องค์การสมรรถนะสูงที่สามารถจัดการศึกษาได้อย่างยั่งยืนในโลกอนาคต
เอกสารอ้างอิง
กิติพิเชษฐ์ ธูปบูชา, สิทธิพร เขาอุ่น, และ สุรพงษ์ วิริยะ. (2566). แนวทางการพัฒนาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุค AI. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(3), 271–284.
ชุติรัตน์ กาญจนธนชัย. (2562). ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย).
ปิยวัน เครือนาค, วิรัตน์ มณีพฤกษ์ และ ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร. (2568). แนวทางการบริหารการเปลี่ยนแปลงช่องว่างทางดิจิทัลในสถานศึกษาเอกชน. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 1-16.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2564). การพัฒนาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาในยุค Thailand 4.0. Journal of Information and Learning, 32(3), 83–91.
พิมพ์ลภัส จิตต์ธรรม. (2567). นวัตกรรมการบริหารและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์การภาครัฐสู่ยุคดิจิทัล. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 2(1), 10-19.
เรวัต สมบูรณ์, ชวนคิด มะเสนะ และ นเรศ ขันธะรี. (2566). รูปแบบการบริหารทรัพยากรบุคคลยุคดิจิทัลในโรงเรียนเอกชน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(2), R-262-275.
วีรยุทธ ยืนยาว. (2568). การบริหารงานบุคคลเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 8 (น. 562-569). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัล (Digital Competency) สำหรับครูและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
Apriyanto, S., Anum, A., & Farhan, R. N. (2025). Educational Human Resource Management Strategies in the Digital Era. International Journal Corner of Educational Research, 4(1), 1-9.
Chakamanont, S., & Thabmali, P. (2025). Guidelines For Enhancing Thai Teachers’artificial Intelligence Literacy in the Digital Age. Journal of Education and Innovation, 27(1), 186-201.
Hood, C. (1991). A public management for all seasons?. Public administration, 69(1), 3-19.
Ketolainen, N. (2018). Digitalization of human resources–The transformation journey into automated and data-driven service organization. (Master of Business Administration, Haaga-Helia University of Applied Sciences).
Mitchell, B., & Gamlem, C. (2017). The big book of HR. Massachusetts: Red Wheel/Weiser.
OECD. (2018). The Future of Social Protection: What works for non-standard workers?. Paris: OECD Publishing.
OECD. (2023). Shaping Digital Education Ecosystems: Digital Education Outlook 2023. Paris: OECD Publishing.
Teachme Biz. (2022). Digital HR Transformation with SMAC Model. Retrieved from https://teachme-biz.com/blog/digital-hr/.
UNESCO. (2024). AI competency framework for teachers. UNESCO Digital Library. Retrieved from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000390559.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
