A Study of Coaching Supervision Components for School Supervisors
Keywords:
Supervisor, Coaching Supervision, School SupervisionAbstract
This research aimed to investigate the components of coaching supervision for school supervisors, which is part of a larger research project entitled “The Development of a Coaching Supervision Program for Supervisors in Opportunity Expansion Schools” under the Mukdahan Primary Educational Service Area Office. This exploratory study was conducted in two phases. Phase 1 involved synthesizing the components of coaching supervision for school supervisors from nine relevant documents and research studies, using a document synthesis form as the research instrument. The statistical methods employed for data analysis included frequency and percentage. Phase 2 focused on assessing the appropriateness of the identified coaching supervision components, conducted by five experts selected through purposive sampling. The research instrument used in this phase was a five-point rating scale questionnaire, and the data were analyzed using mean and standard deviation. The findings revealed that: 1) the coaching supervision components for school supervisors comprised three main components: (1) pre-supervision preparation, consisting of five behavioral indicators; (1) supervision implementation, consisting of four behavioral indicators; and (3) supervision evaluation and follow-up, consisting of two behavioral indicators; 2) the results of the appropriateness assessment indicated that the overall level of appropriateness was at the highest level. When examined by individual components, all components were also rated at the highest level. Based on the mean scores, the components were ranked in descending order as follows: supervision evaluation and follow-up, pre-supervision preparation, and supervision implementation.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กิตติ บุญปรุง. (2560). การพัฒนาแนวทางการนิเทศแบบสอนแนะสำหรับครูคณิตศาสตร์ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
ฉวีวรรณ คำสี. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างทักษะการนิเทศการศึกษาของผู้บริหารสถานศึกษากับสมรรถนะสำคัญของผู้เรียน โรงเรียนมัธยมศึกษา อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 7. (ศึกษาศาตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
ณัฐพงษ์ สีหนาจ. (2564). โมเดลสมการโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนิเทศกับประสิทธิผลของโรงเรียนประถมศึกษาจังหวัดยโสธร: โมเดลแข่งขันรูปแบบการนิเทศแบบชี้แนะและระบบพี่เลี้ยงและรูปแบบการนิเทศแบบคลินิก. (ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น).
ทิพากร กิ่งมิ่งแฮ. (2560). การพัฒนาแนวทางการนิเทศแบบสอนแนะสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 4. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
ธนา ธุศรีวรรณ และ ชวลิต ชูกำแพง. (2562). การพัฒนารูปแบบการชี้แนะเพื่อส่งเสริมทักษะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับครูระดับมัธยมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 16(2), 535-547.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุรีวิยาสาส์น.
พวงอ้อย ไชยทองดี. (2564). การพัฒนาแนวทางการนิเทศแบบสอนแนะ (Coaching) สำหรับสถานศึกษา สังกัดเทศบาล ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
มาลินี บุณยรัตพันธุ์. (2559). การนิเทศแบบเชิญชวน. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 12(2), 267–284.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2553). การนิเทศการสอน สาขาหลักสูตรและการนิเทศ. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิชิรตา วรธาดาสวัสดิ์. (2566). รูปแบบการนิเทศการศึกษาแบบผสมผสานเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. (การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
วิทวัส นาบำรุง. (2564). การพัฒนาโปรแกรมการนิเทศภายในแบบสอนแนะสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 30. (การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
สมหวัง พันธะลี. (2562). การพัฒนาระบบการนิเทศการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดการสอนแนะและการเป็นพี่เลี้ยงครูสำหรับศึกษานิเทศก์. (ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
อวยชัย สุขณะล้ำ. (2559). รูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะครูตามแนวคิดกระบวนการชี้แนะ (coaching) เพื่อพัฒนาความสามารถด้านการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. (ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธ์. (2550). การพัฒนาขีดความสามารถของบุคลากรบนพื้นฐาน 70:20:10 Learning Model. กรุงเทพฯ: เอช อาร เซ็นเตอร์.
เอกรัฐ บุญเพ็ญ และ พระมหาไกรวรรณ์ ชินทตฺติโย. (2566). ทักษะการนิเทศการศึกษาของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้เรียนในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 21(1), 330-347.
Mink, O. G., Owen, K. Q., & Mink, B. P. (1993). Developing high-performance people: The art of coaching. Reading, MA: Addison-Wesley.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Journal of Social Science Panyapat
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
