พัฒนาการอิสลามศึกษาในโลกตะวันตก

ผู้แต่ง

  • นุมาน หะยีมะแซ สาขามลายูศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คำสำคัญ:

ประวัติศาสตร์, อิสลามศึกษา, ตะวันตก

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอความเป็นมาของ “อิสลามศึกษา” ที่ปรากฏในโลกตะวันตก โดยเป็นการศึกษาเอกสารและใช้การวิเคราะห์เชิงประวัติศาสตร์ ระยะเวลาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12
จนถึงช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยพบว่า อิสลามศึกษา ถูกนำเสนอในฐานะศาสตร์ๆ หนึ่ง
ที่ส่วนใหญ่ได้พัฒนาในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ โลกตะวันตกเริ่มให้ความสำคัญตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12
ด้วยปัจจัยการปะทะกันระหว่างอิสลามกับตะวันตกโดยเฉพาะสงครามครูเสด (1095-1291) โลกตะวันตก
ได้สัมผัสอารยธรรมหลายอย่างที่นำมาซึ่งความทุ่มเทต่อการศึกษาอิสลามอย่างจริงจัง การอุปถัมภ์ความรู้
โดยสถาบันการศึกษาชั้นสูงของโลกอิสลามก็เป็นอีกปัจจัยเสริม โดยเริ่มจากการแปลเอกสาร ตำรา และหนังสือเป็นภาษาละตินและภาษายุโรปอื่นๆ จากนั้นก็ศึกษาค้นคว้าอย่างต่อเนื่องได้สร้างผลงานวิชาการจำนวนมากต่อเนื่องมาจนถึงช่วงอาณานิคมและหลังอาณานิคม โดยนัยยะซ่อนเร้นจะด้วยเจตนาหรือไม่ ย่อมปรากฏ
ด้วยข้อค้นพบทางวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

Affandi Mochtar. (2001). Membedah Diskursus Pendidikan Islam. Ciputat, Indonesia: Penerbit Kalimah.

Asaf Hussain. (1984). The Ideology of Orientalism, in Orientalism, Islam and Islamists, Asaf Hussain et.al. (eds.). Vermont: Amana Book, pp.5-21.

Azrumardi Azra. (2004). The Making of Islamic Studies in Indonesia, in Islamic Studies in World Institutions of Higher Learning: Issues and Challenges in the Era of Globalization, Abd.Samat Musa and Hazleena Baharun (eds). Kuala Lumpur: Kuim, pp.27-38.

Edward Said. (1978). Orientalism. New York: Vintage Books.

Hasan Madmarn. (2000). History of Islamic Studies in Thailand: Muslim Education Reform in Thailand – The Case of Traditional Muslim Institutions (Pondok) and Its Challenges, in Islamic Studies in ASEAN: Presentations of an International Seminar by Isma-ae Alee et.al. (eds.). Pattani: College of Islamic Studies, Prince of Songkla University, pp.59-67.

Imtiyaz Yusuf. (1993). Interview Dr. Imtiyaz Yusof Relating to Islamic Studies in the West. Muslim Guidance. May, pp.4-5.

Joesoef Sou‘yb. (1985). Orientalisme dan Islam. Jakarta: Bulan Bintang.

Mahmud Hamdi Zaqzuq. (1989). Orientalisme: Kesan Pemikirannya Terhadap Tamadun Islam. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Maryam Jameelah. (1994). Islam dan Orientalisme, Sebuah Kajian Analitik. Jakarta: PTRaja Grafindo Persada.

Mohammad Muda. (2004). Islamic Studies in Institutions of Higher Learning in Malaysia: Challenges and Prospects, in Islamic Studies in World Institutions of Higher Learning: Issues and Challenges in the Era of Globalization, by Abd. Samat Musa and Hazleena Baharun (eds). Kuala Lumpur: Kuim, pp.27-38.

Roger DuPasquier. (1992). Unveiling Islam. Cambridge: Islamic Text Society.

Syamsuddin Arif. (2008). Orientalis dan Diabolisme Pemikiran. Jakarta: Gema Insani.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

หะยีมะแซ น. . (2022). พัฒนาการอิสลามศึกษาในโลกตะวันตก. มนารอ : วารสารประเด็นอิสลามร่วมสมัย, 3(1), 41–57. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/M-JICI/article/view/256154

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ