รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของสังคมพหุวัฒนธรรม โดยมีมัสยิดเป็นฐานในจังหวัดปัตตานี
คำสำคัญ:
คุณภาพชีวิต, สังคมพหุวัฒธรรม, มัสยิดเป็นฐานบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของสังคมพหุวัฒนธรรมโดยมีมัสยิดเป็นฐานในจังหวัดปัตตานี กลุ่มตัวอย่างในการเก็บข้อมูล โดยกาสัมภาษณ์เชิงลึก คือ อิหม่าม จำนวน 5 คน คอเต็บ จำนวน 5 คน บิลาล จำนวน 5 คน และตัวแทนคณะกรรมการอิสลามประจำมัสยิด จำนวน 10 คน จำนวนทั้งหมด 25 คน ได้รับการคัดเลือกตามเกณฑ์ที่กำหนดจากพื้นที่จังหวัดปัตตานี การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าการพัฒนาคุณภาพชีวิตของสังคมพหุวัฒนธรรมโดยมีมัสยิดเป็นฐานในจังหวัดปัตตานี โดยใช้กระบวนการจัดการองค์ความรู้ในอิสลาม คือ มัสยิดที่มีองค์ความรู้อิสลามเป็นฐานและมีพัฒนาการทางความรู้อย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้เพื่อขยายขีดความสามารถที่ไม่เพียงแค่การเรียนรู้เท่านั้น
การพัฒนาความรู้ใหม่ และความเข้าใจที่ถ่องแท้ถึงองค์ความรู้ในอิสลาม โดยมีมัสยิดเป็นปัจจัยที่สำคัญต่อความสำเร็จในการเรียนรู้ ซึ่งมีเทคโนโลยีสารสนเทศได้เข้ามามีบทบาทสำคัญต่อการเรียนรู้ของมัสยิด ประกอบด้วย 1. การตักวา (ความยำเกรง) 2. อะห์ซัน (หลักความดี) 3. อะห์ดัฟ (เป้าหมายและวิสัยทัศน์) 4. ญามาอะห์ (การทำงานและเรียนรู้ร่วมกันเป็นทีม) 5. อูคูวะห์ (การมีสายสัมพันธ์แห่งภราดรภาพ)6. ดะวะห์ (การเผยแผ่อิสลาม)
เอกสารอ้างอิง
ฉบับภาษาไทย
สถาบันวะสะฎียะฮ์เพื่อสันติภาพและการพัฒนา สำนักจุฬาราชมนตรี. (ม.ป.ป). ดุลยภาพแห่งอิสลาม. กรุงเทพฯ: สถาบันวะสะฎียะฮ์เพื่อสันติภาพและการพัฒนา สำนักจุฬาราชมนตรี.
กรมศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2549). คุตบะห์เฉลิมพระเกียรติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กองบรรณาธิการสำนักพิมพ์มิรอาต. (2558). หะยาตันฏ็อยยิบะฮฺ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มิรอาต.
ชินวัฒน์ แม้นเดช ทวีศักดิ์ พุฒสุขขี สามารถ ทองเฝือ และสุกรี หลังปูเต๊ะ. (2019). แบบแผนในการขับเคลื่อนชุมชนตักวาโดยใช้มัสยิด.วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา,14 (2): 222-231.
ดารี บินอะหฺมัด. (2547). หนทางแห่งความสุข. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สายสัมพันธ์.
ดุสิต หวันเหล็ม. (2552). การพัฒนาแนวคิดวัฒนธรรมสมานฉันท์ของสังคมพหุวัฒนธรรมตามทรรศนะของตำรวจตระเวนชายแดนที่มีประสบการณ์ปฎิบัติงานในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
เดือน คำดี. (2553). ศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ทนงศักดิ์ หมาดทิ้ง, ซาฟีอี อาดำ. (2562). คุณภาพชีวิตในอิสลาม.รายงานการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 10. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บัญญัติ ยงย่วน และชัยงวัฒน์ ผดุงพงษ์. (2550). การใช้กิจกรรมศิลปะเพื่อส่งเสริมการยอมรับความหลากหลายทางวัฒนธรรม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์,8(1): 93-94.
ยุทธนา นรเชฏฺโฐ และจุฑารัตน์ ทองอินทร์. (2563). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรมในประเทศไทย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(1): 102-118.
ศูนย์มุสลิมศึกษา สถาบันเอเชียศึกษา. (2549). พหุวัฒนธรรมกับการพัฒนาการศึกษาในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ กรณีศึกษาปอเนาะ. กรุงเทพ ฯ: ศูนย์มุสลิมศึกษา สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อบุล อะลา เมาดูดี. (2545). ตัฟฮีมุลกุรอาน. บรรจง บินกาซัน (แปล). กรุงเทพฯ: บริษัท ออฟเพรส จำกัด.
อภินันท์ มะเซ็ง, ซาฝีอี อาดำ. (2558). บทบาทของอิหม่ามในการพัฒนาสัปบุรุษประจำมัสยิดด้านคุณธรรมจริยธรรมในพื้นที่จังหวัดนราธิวาส. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
อับดุลย์ลาเต๊ะ สาและ แวยูโซะ สิเดะ รอซีดะห์ หะนะกาแม และซัลมา แดเมาะเล็ง. (2564). ต้นแบบการเรียนรู้และนวัตกรรมชุมชนด้านคุณภาพชีวิตของสังคมพหุวัฒนธรรมโดยมัสยิดเป็นฐานในจังหวัดปัตตานี. วารสารอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 12(2): 29-41.
อับดุลวาฮับ บินอะหฺมัด. (มปป.). ทางนำไปสู่อัลลอฮฺ. กรุงเทพฯ: ส.วงศ์เสงี่ยม.
อับดุลอาซิซ เจ๊ะมามะ, อะห์มัด ยี่สุนทรง. (2561). ภาวะผู้นำและบทบาทของอิหม่ามในการจัดการศูนย์การศึกษาฃอิสลามประจำมัสยิด (ตาดีกา) ในจังหวัดนราธิวาส. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและการจัดการการศึกษาอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
อัลอิศลาห์สมาคม บางกอกน้อย. (2558). เราจะแสวงหาริซกีย์ที่หะลาลกันอย่างไร. กรุงเทพฯ: อัลอิศลาห์สมาคม.
อิบรอฮิม ตาเยะ. (2555). บทบาทด้านศาสนา การศึกษาและการบริหารของอิหม่ามในจังหวัดนราธิวาส.วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศึกษาศาสตร์เพื่อพัฒนาชุมชน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
อีสมาแอ กาเต๊ะ. (2561).วะสะฎียะฮฺในอิสลามกับการอยู่ร่วมกันท่ามกลางสังคมพหุวัฒนธรรมด้านความเชื่อและความคิด.วารสารอิสลามศึกษา, 9(1): 31-48.
เอกรินทร์ สังข์ทอง. (2555). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ในสังคมพหุวัฒนธรรม : การทบทวนแนวคิดทฤษฎีและการปฏิบัติ.วารสารศึกษาศาสตร์, 20(1): 1-16.
ฉบับภาษาต่างประเทศ
al-Bukhari, Muhammad bin Ismail. (1997). Sahih al-Bukhari. Beirut: Dar Ibn Kathir.
Muslim bin al-Hajjaj. (1996). Sahih Muslm, Tahqiq Muhammad Fuad Abdul Baqiy. Al-Riyad: Dar Alam al-Kutub.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 มนารอ : วารสารประเด็นอิสลามร่วมสมัย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
