รูปแบบนักการเมืองมุสลิมที่พึงประสงค์ในบริบทประเทศไทย

ฮาริส มะรือสะ; อาหะมะกอซี  กาซอ; อับดุลอาซิส  กะลูแป

ผู้แต่ง

ฮาริส มะรือสะ สาขาวิชาอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยฟาฏอนี
อาหะมะกอซี กาซอ สาขาวิชาอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยฟาฏอนี
อับดุลอาซิส กะลูแป คณะศิลปะศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี

คำสำคัญ:

รูปแบบ, นักการเมือง, มุสลิม

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้เพื่อศึกษารูปแบบนักการเมืองมุสลิมที่พึ่งประสงค์ในบริบทประเทศไทย เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพซึ่งศึกษาเอกสารเกี่ยวกับวารสาร หนังสือ สื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ และรวมถึงกิจกรรมต่างๆ งานวิจัย บทความวิชาการ แนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับบทบาท การพัฒนาสังคม เศรษฐกิจ การเมือง และผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ เครือญาติ เพื่อนสนิท เพื่อนร่วมพรรค และบุคลทั่วไป รวมทั้งสิ้น 25 คน ผลการศึกษา พบว่า สังคมไทยเป็นสังคมที่มีความหลากหลายทั้งในด้านเชื้อชาติ การนับถือศาสนา การปฏิบัติตามประเพณีวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ให้การยอมรับในความหลากหลาย เนื่องจากรัฐธรรมนูญไทยทุกฉบับให้การรับรองเรื่องเสรีภาพการปฏิบัติตามความเชื่อที่หลากหลาย ซึ่งนักการเมืองที่ดีจะต้องมีศาสนา คุณธรรม จริยธรรม มีมารยาททางสังคม มารยาททางการเมือง ยึดหลักคำสอนที่แข็งแกร่ง ได้นำเสนอรูปแบบนักการเมืองมุสลิมที่พึ่งประสงค์ในบริบทประเทศไทย คือ การปฏิบัติตนตามวิถีอิสลามอย่างเคร่งครัด นักการเมืองคือผู้นำที่มีความรับผิดชอบอามานะห์ ความโปร่งใส คุณธรรม จริยธรรม มีวิสัยทัศน์ ประสบการณ์ ความรู้ ความสามารถ ประสิทธิภาพ ความเข้าใจทางด้านการเมือง ความทุ่มเท เสียสละ เพื่องานสังคม รับฟังปัญหาสู่การแก้ไขปัญหา ยึดหลักในหนทางศาสนา มีจุดยืนทางการเมือง ยึดหลักธรรมาภิบาล เห็นประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตน ไม่มีความเหลื่อมล่ำทางสังคม แสวงจุดร่วม สงวนจุดต่าง ความพยายามในการค้นหาจุดร่วมกันทั้งสองฝ่าย ชี้นำสังคมในหนทางที่ดี มีความรับผิดชอบในหน้าที่การงานหรือการปฏิบัติตนให้ผู้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการชี้นำสังคมหรือชี้นำบุคคลให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง เสียสละให้ในสิ่งที่ตนเองมีอยู่แก่ผู้อื่นหรือสละสิทธิ์ในสิ่งที่ควรได้รับ กล้าในสิ่งที่ถูกต้อง มีวิสัยทัศน์ที่ก้าวไกล และสร้างความสมานฉันท์อย่างสันติวิธี

เอกสารอ้างอิง

ศราวุธ ขันธวิชัย, พระสังวาน เขมปญโญ, พระมหาจักรเทพ จกฺกวโร, และสมนึก จันทร์โสดา. (2568).

ธรรมาภิบาลกับการยกระดับระบบราชการไทยสู่ยุค 4.0 เพื่อการบริหารภาครัฐอย่างยั่นยืน. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 8(2), 56-70.

ณัฐภัสสร ธนาบวรพาณิชย์, พิสมัย จารุจิตติพันธ์, และพิสิฐ โอ่งเจริญ. (2563). ภาวะผู้นำและบทบาทของผู้บริหารในองค์กรรัฐในยุคการเปลี่ยนแปลง.วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 9(1), 28–39.

ชาติชาย คงเพ็ชรดิษฐ์ และธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). การบริหารการเปลี่ยนแปลง: บทบาทของภาวะผู้นำและการสื่อสารในองค์การ. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(1), 895–919.

ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2544). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรมสำหรับคนไทย. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

วรภาคย์ ไมตรีพันธ์. (2563). จากกระบวนทัศน์ใหม่ของทฤษฎีภาวะผู้นำ สู่บทบาทของผู้บริหารโรงเรียนในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนและชุมชน.วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 30(3), 17–29.

ลักษวงษ์ จิระสุวรรณภักดี, สมชาย เทพแสง, และสนั่น ประจงจิตร. (2566). ภาวะผู้นำแห่งการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก, 41(2), 219–239.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือจริยธรรมข้าราชการพลเรือน. สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

อิมรอน ซาเหาะ และยาสมิน ซัตตาร์. (2559). อิสลามการเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ : จุดยืน ตำแหน่ง และการเคลื่อนไหวทางการเมืองของมุสลิมในระบอบประชาธิปไตย. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 10(2), 65–88.